I SA/Ke 206/06

PostanowienieWSA w Kielcach2006-09-14

Skład orzekający: Andrzej Jagiełło, Maria Grabowska, Mirosław Surma

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu części opłaty za kartę pojazdu może zostać rozpoznana merytorycznie bez wcześniejszego wezwania organu administracji do usunięcia naruszenia prawa?
Ratio decidendi
Skarga do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, jako akt lub czynność organu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. Jednakże, aby skarga taka mogła zostać rozpoznana merytorycznie, strona skarżąca musi wyczerpać tryb określony w art. 52 § 3 PPSA, czyli poprzedzić ją wezwaniem organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. Brak takiego wezwania skutkuje odrzuceniem skargi.
Stan faktyczny
H. B. złożył wniosek o zwrot 470 zł z tytułu zawyżonej opłaty za kartę pojazdu, argumentując sprzeczność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym i Konstytucją RP. Zastępca Prezydenta Miasta K. odmówił zwrotu opłaty. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, podtrzymując swoje stanowisko. Sąd uznał skargę za dopuszczalną, ale podlegającą odrzuceniu z powodu niewyczerpania trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zwrócono skarżącemu uiszczony wpis.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Sekr. sąd. Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. B. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu części opłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu. I SA/Ke 206/06 UZASADNIENIENIE Wnioskiem złożonym w dniu 17 sierpnia 2005 r. H. B. wystąpił o zwrot kwoty 470 zł. z tytułu uiszczenia zawyżonej opłaty za kartę pojazdu w związku z rejestracją samochodu marki [...] dokonaną w dniu 21 lutego 2005 r. Uzasadniając wniosek wskazał, że jakkolwiek opłata została pobrana na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz.1310) to treść rozporządzenia jest sprzeczna z art. 90 TWE, którego zapisy mają przymiot bezpośredniej stosowalności w krajach członkowskich oraz nadrzędności nad prawem krajowym tych państw. Ponadto, powołał się na sprzeczność przepisów rozporządzenia z art. 77 ust. 4 pkt.2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego, łączne koszty związane z drukiem, dystrybucją oraz wszelkimi czynnościami związanymi z kartą pojazdu nie przekraczają kwoty 30 zł, zatem pozostała kwota stanowi ukryty podatek. Pismem z dnia [...].[...] Zastępca Prezydenta Miasta K. odmówił skarżącemu zwrotu opłaty w żądanej wysokości. Jako nieuzasadniony uznał zarzut sprzeczności przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym z przepisami prawa wspólnotowego. Podniósł, że nawet sprzeczność przepisów prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego nie skutkuje nieważnością przepisów krajowych, lecz koniecznością ich uchylenia. W niniejszym przypadku nie może bowiem mieć miejsca zasada supremacji. Zasada ta może mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy przepisy prawa wspólnotowego są dostatecznie precyzyjne i bezwarunkowe, nie zaś w przypadku gdy zawierają ogólnie brzmiące deklaracje lub gdy ich zastosowanie jest uzależnione od działań instytucji wspólnotowych lub państw członkowskich. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności przepisów rozporządzenia z konstytucją wskazał, że na dzień sporządzenia pisma Trybunał Konstytucyjny nie rozpoznał wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich. Pismo zawiera pouczenie iż stosownie do art.52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi H. B. przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach, którą wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia pisma. Pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 września 2005 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. B. podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku o zwrot części opłaty, w szczególności podtrzymał zarzut sprzeczności przepisów prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a. zawiera katalog aktów i czynności organów administracji publicznej na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Należało zatem rozważyć, czy pismo odmawiające zwrotu części opłaty za kartę pojazdu spełnia warunki określone w tym przepisie. Zgodnie z § 2 pkt. 4 powołanego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akty i czynności o których mowa w powołanym przepisie, muszą mieć charakter publicznoprawny, być podejmowane w sprawach indywidualnych przez organy administracji publicznej, dotyczyć obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie sądu odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu mieści się w dyspozycji tej normy prawnej - spełnia więc warunek w postaci bycia "innym, niż określone w pkt 1-3 aktem lub czynnością". Odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu jest w kompetencji organu administracji publicznej i odnosi się do obowiązku publicznoprawnego. Dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Mimo dopuszczalności, skarga podlega odrzuceniu. Skarżący nie wyczerpał bowiem trybu wymaganego przepisem art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., tzn. nie poprzedził złożenia skargi do sądu wezwaniem organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. Pismo, powołując przepis art. 52§3 P.p.s.a. zawiera błędne, niezgodne z przepisem pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu w terminie 14 dni (bez uprzedniego wezwania organu). Nie ma to jednak wpływu na tok postępowania sądowoadministracyjnego i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd, wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Może ewentualnie stanowić podstawę dla organu do pozytywnej oceny wniosku o przywrócenie terminu do skorzystania przez stronę z instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego należało, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i art.232 §1 pkt 1 lit. "a" ustawy P.p.s.a., odrzucić skargę i zwrócić uiszczony wpis.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło