I SA/Ke 206/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. [..]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich postanawia: oddalić wniosek. E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...]. nr [..] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich w wysokości 553,50 zł. Uzasadniając wniosek podniosła, że obecnie trudno jest jej wpłacić kwotę w wysokości około 1.400 zł. Pracuje jako nauczycielka, zarabia około 3.000 zł. Ma na utrzymaniu córkę i męża. Córka mieszka w W. i pracuje za najniższą krajową, wynajmuje pokój za 800 zł, co zmusza skarżącą do udzielania jej pomocy finansowej. Małżonek skarżącej również uzyskuje dochód w wysokości najniższej krajowej. Dom i zabudowania gospodarcze wymagają ciągłych remontów. Gospodarstwo rolne jest deficytowe, ale prowadzi je z powodów emocjonalnych. Skarżąca ma problemy zdrowotne. Ponosi codzienne koszty utrzymania, leczenia, płaci podatki, raty kredytów na zakup podstawowych sprzętów gospodarstwa domowego. To wymusza oszczędne gospodarowanie pieniędzmi. Wpłata należności dla organu mogłaby pozbawić skarżącą płynności finansowej i uniemożliwić pokrywania niezbędnych bieżących wydatków, a to będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte w powyższym przepisie pojęcia, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda", są nieostre, co wymaga ich skonkretyzowania przez wnioskodawcę w postaci podania dokładnej i wyczerpującej argumentacji. Przy przesłance niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, chodzi o taką szkodę (majątkową, także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przy czym w obu sytuacjach mowa jest o wyjątkowym zagrożeniu, odpowiadającemu szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. W ocenie Sądu, na podstawie wskazanych okoliczności brak jest podstaw do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Nie stanowią one bowiem o żadnym wyjątkowym zagrożeniu. Skarżąca i jej małżonek uzyskują stałe dochody w łącznej wysokości około 4.300 zł miesięcznie. Wymienione wydatki, w tym na utrzymanie domu, leczenia, są opłatami ponoszonymi co do zasady przez wszystkie rodziny. Jeśli natomiast skarżąca opłaca raty kredytów, pomaga pracującej córce oraz tylko ze względów emocjonalnych prowadzi deficytowe gospodarstwo rolne, to oznacza to, że ocenia swoje możliwości finansowe na poziomie przekraczającym konieczność ponoszenia wydatków tylko niezbędnych do utrzymania. W związku z powyższym należy uznać, że opłacenie należności objętej zaskarżoną decyzją, jak i decyzją zaskarżoną w sprawie I SA/Ke 207/16, jedynie zmniejszy wysokość środków pozostających do dyspozycji skarżącej i jej rodziny. Nie można natomiast uznać, że spowoduje zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Podsumowując, skarżąca nie wykazała, że zaszły przesłanki opisane w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.