I SA/Ke 208/08

Dnia 31 lipca 2008 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. M. o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za lata 2001-2004 oraz umorzenia odsetek za zwłokę p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 12 czerwca 2008r. w wysokości 500zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za lata 2001-2004 oraz umorzenia odsetek za zwłokę I. M. złożyła wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 11 lipca 2008r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyła wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku skarżąca oświadcza, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem i dwoma synami w wieku 12 i 3 lat. W skład majątku I. M. i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwiedomowym wchodzi dom wielkości 80m² - do remontu oraz nieruchomość rolna wielkości 4,19ha wraz z zabudowaniami; cennych ruchomości ani oszczędności skarżąca nie wykazuje. Według oświadczenia rodzina skarżącej utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącą i jej męża z tytułu prowadzonego wspólnie gospodarstwa rolnego. Łączny roczny dochód małżonków I. i P. M. stanowi kwotę 17943,39 /dochód z gospodarstwa, dopłaty z ARiMR, stypendium syna/. W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadcz, że zarówno ona jak i jej mąż oraz syn wymagają leczenia, jednak z uwagi na sytuację finansową leczenie nie może być realizowane. Ponadto skarżąca oświadcza, iż jest zadłużona zarówno wobec różnych instytucji, jak i osób prywatnych na łączną kwotę 60000zł. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez I.M. wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie w całości. Skarżąca udowodniła, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych z uwagi na grożący jej rodzinie uszczerbek w wydatkach koniecznych /np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie domu, podatki/. W tej sytuacji uznano, że wysokość uzyskiwanych środków finansowych, jaką faktycznie skarżąca posiada do swojej dyspozycji, nie umożliwia jej nawet częściowego partycypowania w kosztach postępowania. Wobec powyższego na podstawie art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.