I SA/Ke 209/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich za 2004 r. postanawia: oddalić wniosek. E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich za 2004 r. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w przypadku, gdyby organ II instancji skierował sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji pomimo tego, że w obrocie funkcjonuje już decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...], obejmująca te same kwoty oraz wydana na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Decyzja ta była przedmiotem egzekucji, wstrzymanej po interwencji skarżącej. W takiej sytuacji organy Agencji będą dysponować dwoma osobnymi tytułami wykonawczymi na tą samą kwotę, co stanowi oczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia u skarżącej szkody w postaci bezzasadnego prowadzenia dwukrotnie egzekucji tej samej należności. Ponadto w przypadku powtórnego wszczęcia egzekucji w oparciu o zaskarżoną decyzję, dojdzie u skarżącej do trudnych do odwrócenia skutków w postaci całkowitej utraty wiarygodności finansowej wobec banku prowadzącego rachunek bankowy, jak i pozostałych instytucji finansowych czy też pracodawcy skarżącej. Wobec niej już raz wszczęto egzekucję kwot opisanych w decyzji organu pierwszej instancji, czym poważnie nadszarpnięto jej wizerunek jak i wiarygodność finansową. W odpowiedzi na skargę organ podał, że decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] ustalająca E.S. kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2004 r. nie weszła do obrotu prawnego. Wystawiony na jej podstawie tytuł wykonawczy został wycofany przez Prezesa Agencji, a środki pozyskane z tego tytułu zostały zwrócone skarżącej. Oznacza to, że skarżąca nie będzie podwójnie obciążona obowiązkiem zwrotu nienależnie pobranych płatności za 2004 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłankami uzasadniającymi zastosowanie w sprawie przez sąd tej instytucji procesowej jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym warunkiem wydania pozytywnego dla strony postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie, że zachodzą okoliczności mogące uzasadniać zaistnienie w/w przesłanek ustawowych. W ocenie Sądu, na podstawie wskazanych okoliczności brak jest podstaw do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, nieuzasadniona jest obawa skarżącej przed niebezpieczeństwem wyrządzenia jej szkody w postaci prowadzenia dwukrotnie egzekucji z tej samej należności, wynikającej i z decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. i z decyzji Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia[ ...] r. nr [...]. Jak bowiem wyjaśnił organ, pierwsza z wymienionych decyzji nie weszła do obrotu prawnego, a tytuł wykonawczy wydany na jej podstawie został wycofany. Po drugie, nie można się zgodzić ze skarżącą, że wszczęcie egzekucji w oparciu o zaskarżoną decyzję wypełnia przesłankę trudnych do odwrócenia skutków w postaci całkowitej utraty wiarygodności finansowej wobec banku prowadzącego rachunek bankowy, wobec pozostałych instytucji finansowych i wobec pracodawcy skarżącej. Należy zauważyć, że po wydaniu decyzji strona ma możliwość nieprzymuszonego uiszczenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Jeśli zatem skarżąca jest zdania, że prowadzenie egzekucji doprowadzi do utraty jej wiarygodności finansowej, winna zadbać o to, by do jej wszczęcia w ogóle nie doszło. Wszczęcie przez organ postępowania egzekucyjnego celem doprowadzeniu do wykonania obowiązku jest niejako efektem decyzji strony w zakresie zaniechania dobrowolnego jego spełnienia. Co istotne, organ ma do tego umocowanie w przepisach prawa. Podsumowując należy zatem wskazać, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. To z kolei stanowi asumpt do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.