I SA/Ke 210/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 22 stycznia 2010r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 22 stycznia 2010r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. oraz decyzji pierwszej instancji. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem procesowym z dnia 12 kwietnia 2010r. Wniosek swój skarżący uzasadnił wielkością kwoty określonego zobowiązania podatkowego w stosunku do aktualnych płynnych zasobów. Jego zdaniem w razie wykonania decyzji, przymusowego ściągnięcia czy pośpiesznego zbycia majątku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. utraty płynności i znaczących wielotysięcznych strat. Na poparcie powyższego wskazał, że w 2009r. doszło u niego do znaczącego spadku obrotów i w tym roku z uwagi na bardzo wysoki poziom kosztów stałych poniósł on stratę. Z dołączonego do akt rozliczenia dochodu z remanentem za styczeń – grudzień 2009r., wynika że w 2009r. skarżący poniósł stratę w wysokości 133 851,72 zł. W 2010r. natomiast skarżący osiągnął dopiero około 4 tysięcy przychodów (załączono ewidencję przychodów). W opinii skarżącego nie ma realnego zagrożenia by w razie przegranej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uregulował należności z uwagi na posiadany majątek. Pospieszna jednak sprzedaż doprowadzi do ogromnych strat i stanowiłaby niekorzystne rozporządzenie tym mieniem, gdyż nie jest to majątek dający się łatwo upłynnić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawa p.p.s.a., sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obciąża stronę. Ustawodawca nie wymaga jednak udowodnienia bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, iż w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, we wniosku skarżącego przedstawiono argumenty przemawiające za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji w postaci powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane przez skarżącego okoliczności dotyczące poniesionej w 2009r. straty w wysokości 133 851, 72 zł. oraz niskiego przychodu w styczniu i w lutym 2010r. łącznie w wysokości 4100 zł. w zestawieniu z wielkością określonego zobowiązania w kwocie 322.641 zł. pozwalają przyjąć, że wniosek jest uzasadniony. Jednocześnie odnosząc się do wniosku w zakresie wstrzymania wykonania decyzji I instancji należy podnieść, że w świetle art. 239e Ordynacji podatkowej wstrzymanie wykonania decyzji II instancji niweczy wykonalność decyzji I instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia. .