I SA/Ke 210/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata M. C. – S. kwotę [...] (...) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym kwotę [...] (...) złotych tytułem podatku od towarów i usług. Postanowieniem z [...]2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia W. D. na postanowienie Wójta Gminy Ł. z dnia [...] 2012 r., znak [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie umorzenia I i II raty zaległego łącznego zobowiazania pieniężnego za 2012 r. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wskazanym postanowieniem z dnia 18 października 2012 r., Wójt Gminy Ł. podjął zawieszone postępowanie uznając, że ustała przyczyna jego zawieszenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. o ustaleniu wysokości łacznego zobowiazania pieniężnego na rok 2012 dla W. D.. Decyzja Kolegium jest ostateczna w toku instancji, co oznacza, że może być prowadzone postepowanie z wniosku W. D. o umorzenie zaległości podatkowej. Kolegium przytoczyło zapis art 205 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749) i wyjaśniło, że zgodnie z jego brzmieniem zażalenie przysługuje wyłacznie na postanowienie w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zażalenie nie przysługuje. Oznacza to, że postanowienie Wójta Gminy Ł. zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, jest niezaskarżalne. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem bowiem został mu dopisany areał niezgodnie ze stanem faktycznym. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego sprecyzował żądanie skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jest natomiast związany granicami sprawy, które wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Przepis art. 216 Ordynacji podatkowej stanowi, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego stronie służy zażalenie, tylko wówczas gdy ustawa tak stanowi. Kwestię zawieszania i podejmowania postępowania podatkowego regulują przepisy art. 201 – 206 Ordynacji podatkowej wskazując jednoznacznie postanowienie jako formę rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia i podjęcia zawieszonego postępowania oraz przypadki, które spośród postanowień wydawanych w przedmiocie zawieszonego postępowania mogą być skarżone w formie zażalenia. W myśl art. 205 § 2 Ordynacji podatkowej stronie przysługuje zażalenie na odmowę podjęcia zawieszonego postępowania, co oznacza, że podjęcie zawieszonego postępowania następuje w formie niezaskarżalnego postanowienia. Przepisy Ordynacji podatkowej nie regulują całościowo postępowania zażaleniowego, odsyłając do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań (art. 239 Ordynacji podatkowej). Organ odwoławczy w postępowaniu zażaleniowym we wstępnym etapie postępowania podejmuje czynności zmierzające do oceny, czy zażalenie jest dopuszczalne. Stwierdzając zaś występowanie przyczyny powodującej niedopuszczalność zażalenia zobowiązany jest zgodnie z art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej w formie postanowienia stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak również i podmiotowych. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. W rozpatrywanej sprawie W.D. złożył zażalenie na postanowienie Wójta Gminy Ł. z dnia [...]2012 r., znak [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie umorzenia I i II raty zaległego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. Jak wskazano wyżej przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania. Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że zażalenie W. D. na powyższe postanowienie jest niedopuszczalne. Należy podnieść, że organ błędnie wskazał art. 219 Ordynacji podatkowej jako podstawę zastosowania do postanowień przepisu art. 228 Ordynacji podatkowej. Uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro przepis art. 239 Ordynacji podatkowej taką możliwość przewiduje. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem, bowiem został mu dopisany areał, niezgodnie ze stanem faktycznym należy wskazać, że rozstrzygniecie organu ma charakter formalny. Zgłoszony zarzut, z uwagi na związanie sądu granicami sprawy to jest stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej, nie może być przedmiotem rozpoznania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O wynagrodzeniu pełnomocnika będącego adwokatem, ustanowionego dla skarżącego z urzędu w ramach prawa pomocy, a obejmującego opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w kwocie 240,00 zł powiększoną o kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. ( Dz.U.2013.461 j.t.).