I SA/Ke 212/15

Dnia 23 kwietnia 2015 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika nieuregulowanych zobowiązań p o s t a n a w i a zwolnić R. N. od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 23 marca 2015 r. w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika nieuregulowanych zobowiązań R. N. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz dwoma synami w wieku 11 i 6 lat. Rodzina skarżącego utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez żonę skarżącego w kwocie ok. 3800 zł brutto miesięcznie oraz przez z skarżącego z OPS w kwocie 1200 zł brutto miesięcznie. Skarżący wskazał, że miesięczne koszty utrzymania rodziny to: dojazdy do pracy żony – 500 zł, czynsz – 500 zł, nośniki energii w zależności od miesiąca od 300zł do 2000zł. Ponadto synowie skarżącego są dziećmi niepełnosprawnymi – syn P. cierpi na nieuleczalną i śmiertelną chorobę dystrofię mięśniową Duchenne’a. Skarżący nie wykazał majątku. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Mając na względzie okoliczności przedstawione przez skarżącego w złożonym wniosku, przede wszystkim wysokość miesięcznych dochodów na cztery osoby w rodzinie, problemy zdrowotne dzieci skarżącego jak również brak oszczędności oraz majątku uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych zatem jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). orzeczono jak w sentencji.