I SA/Ke 216/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Protokolant Emilia Kundera, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lipca 2007r. w sprawie ze skargi K. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. skargę oddala I SA/Ke 216/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] w sprawie ustalenia K. i T. P. wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2006, pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Jak ustaliło SKO, organ podatkowy pierwszej instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego na rok 2006 w kwocie 877 zł. Opodatkowaniem objęto użytki rolne o pow. 0,16 ha oraz budynki pozostałe o pow. 306 m2. W odwołaniu od tej decyzji T.P. kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia podniósł, że z uwagi na treść art. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Odwołanie to , zdaniem organu, nie zasługiwało na uwzględnienie. W myśl art. 2 ust 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomość podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) podstawą wymiaru podatku SA dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Ze znajdującego się w aktach sprawy aktualnego wypisu 1 z rejestru, prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w B. wynika, że K. i T.małż. P.są posiadaczami jako użytkownicy wieczyści działki gruntu nr. 231/4 o powierzchni 0,1600 ha oznaczonej symbolem B-RIVb (użytki rolne zabudowane). Dane te potwierdza także złożona przez podatnika w dniu 8 marca 2006 r. informacja w sprawie podatku rolnego za 2006 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu aktu notarialnego Rep A Nr. [...] wynika również, że K.i T.małż. P. posiadają na tej działce nieruchomość budynkową o pow. 306 m2. Organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał wymiaru podatku, gdyż przyjęta do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnia budynku oraz podatkiem rolnym powierzchnia i oznaczenie gruntów jest zgodna wypisem z rejestru gruntów i budynków oraz złożoną przez podatnika informacją. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom podatnika, grunt o pow. 1600 m2 opodatkowany został zgodnie z przepisem art. 1 ustawy o podatku rolnym, podatkiem rolnym a nie podatkiem od nieruchomości. Zastosowano również prawidłowe stawki podatku rolnego wynikającą z Uchwały nr XXIX/41/05 Rady Gminy w S. oraz podatku od nieruchomości wynikającą z Uchwały nr XXIX/43/05 Rady Gminy w S. z dnia 13 grudnia 2005 r. W skardze na powyższą decyzję K. i T.P. wnosili o jej uchylenie, jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podtrzymali stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy. Zdaniem skarżących, również organ odwoławczy nie wziął pod uwagę okoliczności, że nieruchomości, które objęto opodatkowaniem stanowią użytki rolne. Tym samym zarówno grunty, jak i położone na nich budynki nie były wykorzystywane do prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Wskazali na różne kwoty podatku w różnych decyzjach Wójta Gminy dotyczących opodatkowania tej nieruchomości, dla przykładu na 2007 r. określił to zobowiązanie na kwotę 7.00 zł. Zarzucili nadto naruszenie zasady czynnego udziału strony zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym jak i odwoławczym. Zdaniem skarżących nie byli informowani o możliwości składania wyjaśnień w sprawie i przeglądania 2 materiału dowodowego. Nie podano także w zaskarżonej decyzji sposobu wyliczenia wysokości należnego podatku. W odpowiedzi, na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podniósł nadto, że zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest bezpodstawny a skarżącym doręczono postanowienie wydane w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej z pouczeniem o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazał także, że szczegółowe wyliczenia wysokości należnego łącznego zobowiązania pieniężnego zawiera decyzja organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych ( w tym przypadku decyzji ) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z punktu widzenia tego kryterium Sąd nie stwierdził takiego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutów rozpatrywanej skargi podkreślić należy, że dla oceny czy organy administracyjne właściwie zastosowały prawo materialne konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy nie doszło w toku rozpatrzenia sprawy do naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, w tym dowodowe, i tym samym czy prawidłowo ustalono stan faktyczny konieczny do jej rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji wymogom tym 3 sprostały. Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięci sprawy, a całokształt zgromadzonego materiału poddano wnikliwej i logicznej ocenie. Wbrew zarzutowi skargi, strona nie została pozbawiona możliwości czynnego udział w postępowaniu biorąc np. udział w oględzinach nieruchomości i składając wyjaśnienia do protokołu. Została również pouczona przez organ pierwszej instancji o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i ustosunkowania się do niego. Określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie dopełnił natomiast organ drugiej instancji. Naruszenie przez organ odwoławczy tego przepisu jest, jednakże tego rodzaju naruszeniem przepisów postępowania, które skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. Uchwała składu 7 sędziów NSA z 25.04.2005 r. FPS 6/04). Takiego wpływu stwierdzonego uchybienia na wynik sprawy nie wykazali skarżący i nie dostrzegł go również sąd. Niezależnie od faktu, iż organ odwoławczy nie przeprowadził żadnych nowych dowodów, skarżący w skardze oraz na rozprawie przed sądem nie przedstawili żadnych nowych, istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego. W istocie ograniczyli się do powtórzenia zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a zatem w tym przypadku naruszenie cyt. przepisu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Podkreślić również należy, że decyzja Wójta Gminy zawiera szczegółowe wyliczenie wysokości łącznego zobowiązania podatkowego oddzielnie w zakresie podatku rolnego i podatku od nieruchomości oraz wskazanie podstawy prawnej, również co do wysokości przyjętych stawek podatku. Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe prawa materialnego zaznaczyć należy, że skarżący K.i T. małż. P. są użytkownikami wieczystymi działki gruntu nr. 231/4 o powierzchni 0,1600 ha, sklasyfikowanej jako użytki rolne zabudowane oraz właścicielami usytuowanego na niej budynku magazynowego o powierzchni 306 m2. Okoliczność ta w sposób niebudzący wątpliwości wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego 4 (wypis z rejestru gruntów, odpis aktu notarialnego, informacja w sprawie podatku rolnego). Zgodnie z treścią art 2 ust 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (tekst. jedn. Dz. U. Nr 121 z 2006 r. poz. 844), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomość podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. Nr 136 z 2006 r., poz. 969) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej inna niż rolnicza. Stosownie, zatem do wskazanych przepisów, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, działka gruntu stanowiąca użytki rolne zabudowane podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, zaś usytuowany na niej budynek podatkiem od nieruchomości, o ile budynek ten nie spełnia przesłanek zwolnienia z opodatkowania. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnione od podatku od nieruchomości są budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłączne działalności rolniczej. Z protokołów oględzin przeprowadzonych w dniach 7 lipca 2005 r. oraz 7 lipca 2006 r wynika, że przedmiotowy budynek nie był zajęty pod działalność rolniczą. Oględziny przeprowadzone w dniu 17 listopada 2006 r. wykazały natomiast, że na części powierzchni magazynowane są słoma i siano, w związku, z czym organ podatkowy uznał, iż budynek jest użytkowany rolniczo. Dokonując wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za 2006 r. organ podatkowy, wbrew twierdzeniom skarżących, działkę gruntu o pow. 0.1600 ha opodatkował podatkiem rolnym a nie podatkiem od nieruchomości. Do ustalenia 5 wysokości tego zobowiązania przyjął stawkę podatku rolnego dla tej klasy gruntu przyjęte Uchwałą Rady Gminy w S. nr XXIX/41/05. Podatkiem od nieruchomości opodatkował natomiast przedmiotowy budynek, przyjmując do ustalenia jego wysokości wynikające z Uchwały Rady Gminy w S. nr XXIX/43/05 stawkę dla budynków pozostałych, nie zaś jak podnosił podatnik stawkę dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w tym zakresie przyjął okres jedenastu miesięcy 2006 r., uznając, iż od momentu zmiany sposobu jego wykorzystania na działalność rolniczą, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Takie rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w treści art. 6 ust 3 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W świetle powyższych rozważań zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S.z dnia [...], w sprawie ustalenia skarżącym wysokości łącznego zobowiązania podatkowego na 2006 r. odpowiada prawu. Z tych względów skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), należało oddalić.