I SA/Ke 216/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Andrzej Mącznik po rozpoznaniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 17 kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia odrzucić skargę. A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 17 kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 23 stycznia 2026 r., które zostało wydane na podstawie art. 135 k.p.a. Wskazać należy, że na postanowienie rozstrzygające kwestię wstrzymania wykonalności decyzji organu I instancji zażalenie nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W kodeksie postępowania administracyjnego nie ma regulacji dotyczącej możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia rozstrzygającego na podstawie art. 135 k.p.a. kwestię wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji. Takie postanowienie nie ma również charakteru postanowienia kończącego postępowanie, ani rozstrzygającego sprawę co do istoty. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie jest ugruntowane i sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni je aprobuje (por. postanowienia: WSA w Warszawie z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2605/15; z 12 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3996/14; z 20 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3014/15; z 20 maja 2013 roku, sygn. akt VI SA/ Wa 907/13; WSA w Szczecinie z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/SZ 1428/17, dostępne w CBOSA na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej, orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie, którego podstawę stanowił art. 135 k.p.a. i które dotyczyło kwestii wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji, nie podlega zaskarżeniu, o czym prawidłowo został pouczony skarżący przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Zgodnie bowiem z treścią tych przepisów sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.