I SA/Ke 217/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A. M. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I SA/Ke 217/17 Uzasadnienie 1.Rozstrzygnięcie organu i przedstawiony tok postępowania. 1.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ) postanowieniem z dnia [...] roku w sprawie [...] Znak sprawy: [...]po rozpoznaniu zażalenia J.K. (dalej: zobowiązany, skarżący) utrzymał w mocy Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 07.09.2015r. o nr 193484E1-44/LU/2015 wystawionego przez wierzyciela - A S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z tytułu zaległości w opłacie abonamentowej rtv za okres od stycznia 2010 r. do sierpnia 2013r. 1.2. W uzasadnieniu organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku J.K. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 193484E1-44/LU/2015 z dnia 07.09.2015r., wystawionego przez A. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, obejmującego należność z tytułu opłaty abonamentowej za okres od 01.01.2010 r. do 31.08.2013 r. W celu realizacji obowiązku wynikającego z przedmiotowego tytułu wykonawczego w dniu 11.03.2016 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia w/w zobowiązanego w ZUS Oddział w K.. Zawiadomienie o zajęciu świadczenia nr 2609-EA511.357734.16.RE5 wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 17.03.2016 roku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., pismem z dnia 14.01.2016r., znak: 2609- EA511.161848.16.RE5 wystąpił do A. S.A., z zapytaniem czy należności pieniężne objęte w/w tytułem wykonawczych są wymagalne. W odpowiedzi na powyższe zapytanie, wierzyciel pismem z dnia 12.04.2016r., znak: COF-PD9SW/7404/109215/15 SZ/BF wniósł o kontynuowanie postępowań egzekucyjnych obejmujących należności z tytułu zaległości wypłacie rtv od miesiąca stycznia 2011r. do ostatniego okresu wskazanego w tytułach wykonawczych, z uwagi na przedawnienie w przedmiotowej sprawie roszczeń za 2010r. 1.3.Zobowiązany w dniu 21.03.2016r złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, tj. zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w przedmiotowych tytułach wykonawczych oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 1.4.Pismem z dnia 31.03.2016r. znak: 2609-EA511.37.2016.RE5 Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił się do wierzyciela - A. S.A. o zajęcie stanowiska w zakresie złożonych przez Stronę zarzutów. 1.5.Postanowieniem z dnia 18.08.2016r. znak: COF-OUR/7403/160883/16 ŁD/LR/P 10921688 A. S.A Centrum Obsługi Finansowej po rozpoznaniu wniesionych zarzutów przez Zobowiązanego uznała je za nieuzasadnione .Pismem z dnia 05.09.2015r., znak: 2609-EA511.161848.16.RE5 Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił się do A. S.A. o przesłanie informacji, czy postanowienie dot. stanowiska wierzyciela jest ostateczne. Pismem z dnia 16.11.2016r, znak: COF-OUR/7403/160883/16 wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, iż z uwagi na fakt, że Zobowiązany nie wniósł zażalenie na postanowienie wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów, wydane postanowienie stało się ostateczne. Postanowieniem z dnia 13.12.2016r. znak: 2609-EA.511.37.2016 Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, uznał za niezasadne zarzuty zobowiązanego z dnia 21.03.2016r,, sprecyzowane pismem z dnia 29.03.2016r. 1.6. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie. W zażaleniu zarzucił, że A. wystawiła tytuł wykonawczy bez żadnych podstaw, bowiem nigdy nie otrzymał w tej sprawie faktury, jak również książeczki abonamentowej, tak więc, twierdzenie wierzyciela, iż odmówił przyjęcia korespondencji w tej sprawie jest nieprawdziwe. W złożonym zażaleniu podniósł również argument, iż przedmiotowa sprawa jest od stycznia 2010 roku przedawniona. 1.7. Rozpoznając zażalenie organ wskazał, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U, z 2016 r., poz. 599 ze zm.) w zw. z art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych stanowi, iż zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych - podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może*być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, W przedmiotowej sprawie zostały złożone zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 7 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 07,09.2015r. o nr 193484E1-44/LU/2015 wystawionym przez wierzyciela - A. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w B. oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Dodatkowo na etapie zażalenia został podniesiony zarzut dotyczący przedawnienia dochodzonych należności pieniężnych. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W świetle przepisów art. 29 § 1, art. 34 § la ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niedopuszczalne jest badanie zasadności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym — także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Z powyższego wynika, że dla organu egzekucyjnego w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 7 wypowiedź wierzyciela jest wiążąca. Zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013r., sygn. akt II FSK 1262/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Gd 691/13). Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 18.08.2016r. znak: COF-OUR/7403/160883/16 ŁD/LR/P 10921688, wierzyciel - A. S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, Dział Abonamentu postanowił uznać za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego. Zarzuty dotyczyły nieistnienia obowiązków objętych tytułem wykonawczym o numerze 193484E1- 44/LU/2015 z dnia 07.09.2015r. oraz braku doręczenia upomnienia. Stosownie do treści art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W świetle powyższego stanu prawnego organ uznał za prawidłowe przyjęcie przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. za wiążący pogląd wierzyciela w zakresie istnienia obowiązku uiszczania zaległych opłat abonamentowych i błędu co do osoby zobowiązanego, bowiem w świetle wskazanych wyżej przepisów organ egzekucyjny stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie jest związany. Powyższe powoduje, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie może w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia rozstrzygać odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej- A. S.A. w B.. 1.8 Organ stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut zobowiązanego, iż w przedmiotowej sprawie obowiązek z tytułu opłaty abonamentowej rtv nie istnieje. Wskazał, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 21.04.2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U z 2014r., poz. 1204). Zgodnie z art. 2 ust 1 w/w ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Natomiast zgodnie z art. 2 ust, 3 ustawy obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat rtv. Wywiązywanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników rtv, wnoszenia opłat za abonament rtv oraz zgłaszania w urzędzie pocztowym zmiany stanu prawnego lub faktycznego, który ma wpływ na uzyskanie zwolnienia należy do obowiązków abonenta. Wierzyciel w postanowieniu z dnia 18.08.2016r. znak: COF-OUR/7403/160883/16 ŁD/LR/P 10921688 wskazał, że zgodnie z art. 7 ust 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych, A. S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Organ stwierdził ponadto, że w przedmiocie zgłoszonego zarzutu dotyczącego wyrejestrowania odbiorników rtv około 8 lat temu wierzyciel w w/w postanowieniu podkreślił, iż w przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używania odbiorników TV należało niezwłocznie dopełnić formalności ich wyrejestrowania, wskazując szczegółowo tryb dokonania tej czynności pod rządami zmieniających się przepisów prawa w tym zakresie. Wierzyciel nadmienił, iż obecnie użytkownik odbiornika rtv powinien dopełnić w urzędzie pocztowym formalności związane ze zgłoszeniem zaprzestania korzystania z odbiorników rtv. W momencie zaprzestania używania odbiorników rtv. legalny brak kolejnych opłat musi uprzedzić czynność wyrejestrowania dokonana poprzez przedłożenie wypełnionego formularza. Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" w urzędzie pocztowym, bądź za pośrednictwem strony Internetowej A. SA: www.poczta-polska.pl. W świetle § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego (A. S.A.) o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie w placówce pocztowej, zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Wierzyciel podkreślił ponadto, że okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym jak również o zaprzestaniu używania odbiorników rtv użytkownik powinien niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę A. poprzez złożenie "Formularza zgłoszenia zmiany danych" (zgodnie z treścią § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązującego do 31 grudnia 2013 r. - (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342). Wcześniej, zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r, (Dz. U. Nr 141 z 2005 r., poz. 1190). zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym należało zgłosić w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany na odcinku "Z" lub "W" stanowiącym integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Powyższe rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U Nr 70, poz. 338) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 15 września 1985 r w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 46, poz.236). Zasady postępowania w określonych sytuacjach zawarte były na drugiej stronie książeczki radiofonicznej, wydawanej przez urząd pocztowy po dopełnieniu formalności rejestracji odbiorników. Jak z powyższego wynika to wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników rtv, opisanych w powołanych wyżej powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat z tytułu abonamentu rtv. Jeżeli natomiast abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wierzyciel wskazał jednocześnie, iż na dzień wydania swojego postanowienia w sprawie zarzutów, nie dysponował dokumentem stanowiącym o dopełnieniu formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników rtv nie wcześniej niż w dniu 26.08.2013r,, które to formalności zostały dopełnione po otrzymaniu przez Pana J. K. korespondencji od A. S.A. z dnia 12.03.2013r informującej o konieczności takiego zgłoszenia. Organ stwierdził, że wierzyciel nie może uznać stanowiska zobowiązanego w tym zakresie za prawidłowe, gdyż nie przedstawił skarżący żadnych dokumentów świadczących o dopełnieniu stosownych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiorników rtv, natomiast wierzyciel dysponuje dokumentem stanowiącym o dopełnieniu formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników TV nie wcześniej niż w dniu 26.08.2013r. A zatem niedopełnienie obowiązku zapłaty zobowiązania spowodowało, że A. S.A. przekazała do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. tytuł wykonawczy o numerze 193484E1-44/LU/2015 z dnia 07.09.2015r. 1.9. Organ wskazał, że odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia wierzyciel wskazał, iż pomimo braku obowiązku, poinformował o zaległościach narastających na koncie. Jak wynika ze stanowiska A. S.A., zawartego w postanowieniu w sprawie zarzutów, w dniu 08.06.2015r. przesłano do zobowiązanego ( za potwierdzeniem odbioru) upomnienie numer UP Z 47389/0202/2015, wzywające do zapłaty należności. Upomnienie doręczone zostało w trybie art. 47 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym pismo uznaje się za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Odmowa przyjęcia pisma odnotowana została w dniu 16.06.2015r., natomiast zwrot przesyłki do wierzyciela nastąpił z dniem 26.06.2015r., po podjęciu przez Urząd P.w P. kolejnej próby doręczenia przesyłki. Na dowód powyższego, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, wierzyciel załączył do postanowienia z dnia 18.08.2016r., znak: COF-OUR/7403/160883/I6 ŁD/LR/P 10921688 kserokopie koperty, w której przesłano upomnienie oraz potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej zawierającej upomnienie UP Z 47389/0202/2015. W świetle opisanych powyżej okoliczności faktycznych należy uznać, iż zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia nie zasługuje na uwzględnienie. 1.10. Odnosząc się natomiast do podniesionego na etapie zażalenia zarzutu przedawnienia obowiązków z tytułu nieuregulowanej opłaty abonamentowej od stycznia 2010r. objętych niniejszą egzekucją, organ zaznaczył, iż zarzuty o których mowa w art. 33 ustawy egzekucyjnej można zgłaszać w określonym terminie tj. w ciągu 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej). Rozszerzenie zarzutów lub zgłoszenie nowych po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe i nie podlega rozpoznaniu w trybie art. 34 ustawy egzekucyjnej. Niezależnie jednak od powyższego, organ nadmienił, iż jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, organ egzekucyjny podjął działania zmierzające do ustalenia wymagalności należności pieniężnych objętych tytułem wykonawczym z dnia 07.09.2015r. o numerze 193484E1- 44/LU/2015. W tym celu pismem z dnia 14.01.2016r., znak: 2609-EA511.161848.16.RE5 wystąpił do A. S.A. z zapytaniem czy należności pieniężne objęte w/w tytułem wykonawczych są wymagalne. W odpowiedzi na powyższe zapytanie, wierzyciel pismem z dnia 12.04.2016r" znak: COF-PD9SW/7404/109215/15 SZ/BF wniósł o kontynuowanie postępowań egzekucyjnych dotyczących nieuregulowanych opłat abonamentowych za okres od miesiąca stycznia 2011 r. do ostatniego okresu wskazanego w tytułach wykonawczych, z uwagi na przedawnienie w przedmiotowej sprawie roszczeń za 2010r.Zatem po wznowieniu postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, egzekucja administracyjna winna być skierowana przez organ egzekucyjny do należności pieniężnych wskazanych przez wierzyciela jako wymagalne. Skarga do Sądu. 2.1. Na powyższe postanowienie J.K.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. 2.2 Stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa jako wydane na wadliwych tytułach wykonawczych i wniósł o jego uchylenia jak i uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.. 2.3. W uzasadnieniu skargi wskazał, że A. SA wydała w stosunku do niego tytuły wykonawcze mające na celu wyegzekwowanie opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2011 do sierpnia 2013 r. Tytuły te nie mogą jednak mieć mocy, bowiem w dniu 25 września 2007 r. Minister Transportu wydał Rozporządzenie w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz.1342), którego zapisy zobowiązywały A. do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek opłat abonamentowych, indywidualnych numerów identyfikacyjnych, co miało być udokumentowane dowodem doręczenia indywidualnemu użytkownikowi "Zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników..." według wzoru stanowiącego załącznik do wspomnianego Rozporządzenia. Termin nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych Rozporządzenie wyznaczyło na dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie Rozporządzenia, jednakże ja nie otrzymałem od A. żadnego Zawiadomienia o nadaniu numeru, a zatem moja rejestracja wygasła. Tym samym uznać należy, że wszystkie rejestracje straciły ważność w listopadzie 2008 r. i po tej dacie oznacza to, że odbiorniki TV i radia nie były w świetle prawa zarejestrowane. Stało się to z powodu lekceważenia przez A. przepisów wspomnianego Rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r.. Skoro zatem A. nie dopełniła, w stosunku do mnie, obowiązków wynikających z przepisów, nie mogła wystawić skutecznych i posiadających moc prawną tytułów egzekucyjnych. Bezprawność tytułów egzekucyjnych powoduje, że nie może być również prowadzona na ich podstawie egzekucja administracyjna. 2.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzyła argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2016.718) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. W zakresie badania nie jest – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Rozpatrując w tak zakreślonych granicach sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd uznał, że stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości akceptuje, uznając je za prawidłowe. 3.3.Organ egzekucyjny przyjął zasadnie, że w niniejszej sprawie był związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2016 r. Jak stanowi treść art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W tym przypadku zarzuty zostały oparte na art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a., tj. podniósł zarzut nieistnienia obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia co skutkowało związanie organu wyrażonym przez wierzyciela stanowiskiem. 3.4.Pomimo, że brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Uwzględniając art. 134 § 1 p.p.s.a. według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia NUS, ale także postanowień wierzyciela. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018), co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312). 3.5.W ocenie Sądu postanowienie wierzyciela w niniejszej sprawie nie naruszają prawa, co z kolei powoduje brak wadliwości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. 3.6. Niezasadny jest zarzut zobowiązanego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych przez zobowiązanego. Trafnie w tym zakresie wskazano, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 21.04.2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U z 2014r., poz. 1204). W przedmiocie zgłoszonego zarzutu dotyczącego wyrejestrowania odbiorników rtv około 8 lat temu wierzyciel w w/w postanowieniu podkreślił, iż w przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używania odbiorników TV należało niezwłocznie dopełnić formalności ich wyrejestrowania, wskazując szczegółowo tryb dokonania tej czynności pod rządami zmieniających się przepisów prawa w tym zakresie. Jeżeli natomiast abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wierzyciel wskazał jednocześnie, iż na dzień wydania swojego postanowienia w sprawie zarzutów, nie dysponował dokumentem stanowiącym o dopełnieniu przez Pana formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników rtv nie wcześniej niż w dniu 26.08.2013r,, które to formalności zostały dopełnione po otrzymaniu przez J. K. korespondencji od A. S.A. z dnia 12.03.2013r informującej o konieczności takiego zgłoszenia. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13, CBOSA. Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14 - CBOSA). Zasadnie zatem wierzyciel nie uznał stanowiska zobowiązanego w tym zakresie za prawidłowe, gdyż nie przedstawił skarżący żadnych dokumentów świadczących o dopełnieniu stosownych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiorników rtv, natomiast wierzyciel dysponuje dokumentem stanowiącym o dopełnieniu przez skarżącego formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników TV nie wcześniej niż w dniu 26.08.2013r. A zatem niedopełnienie obowiązku zapłaty zobowiązania spowodowało, że A. S.A. przekazała do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. tytuł wykonawczy o numerze 193484E1-44/LU/2015 z dnia 07.09.2015r. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia wierzyciel wskazał, iż pomimo braku obowiązku, poinformował o zaległościach narastających na koncie. Jak wynika ze stanowiska A. S.A., zawartego w postanowieniu w sprawie zarzutów, w dniu 08.06.2015r. przesłano do zobowiązanego ( za potwierdzeniem odbioru) upomnienie numer UP Z 47389/0202/2015, wzywające do zapłaty należności. Upomnienie doręczone zostało w trybie art. 47 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym pismo uznaje się za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Odmowa przyjęcia pisma odnotowana została w dniu 16.06.2015r., natomiast zwrot przesyłki do wierzyciela nastąpił z dniem 26.06.2015r., po podjęciu przez Urząd Pocztowy w P. kolejnej próby doręczenia przesyłki. Na dowód powyższego, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, wierzyciel załączył do postanowienia z dnia 18.08.2016r., znak: COF-OUR/7403/160883/I6 ŁD/LR/P 10921688 kserokopie koperty, w której przesłano upomnienie oraz potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej zawierającej upomnienie UP Z 47389/0202/2015. W świetle opisanych powyżej okoliczności faktycznych należy uznać, iż zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia nie jest zasadny. 3.7.Organ trafnie wskazał w zaskarżonym postanowieniu odnosząc się do podniesionego na etapie zażalenia zarzutu przedawnienia obowiązków z tytułu nieuregulowanej opłaty abonamentowej od stycznia 2010r. objętych niniejszą egzekucją, iż zarzuty o których mowa w art. 33 ustawy egzekucyjnej można zgłaszać w określonym terminie tj. w ciągu 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej). Rozszerzenie zarzutów lub zgłoszenie nowych po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe i nie podlega rozpoznaniu w trybie art. 34 ustawy egzekucyjnej. 3.8.Wbrew twierdzeniom skarżącego bez wpływu na rozstrzygnięcie organu pozostaje kwestia , że nie otrzymał on imiennej książeczki opłat abonamentowych i indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Jak trafnie wskazał w tym zakresie WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 15 marca 2017 r sygn. akt. I SA/Gl 1321/16 ( dostępne w bazie internetowej) zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342) dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). W ocenie Sądu chybione jest wywodzenie braku obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej z treści § 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. Przepis ten nie określa bowiem takiego obowiązku, jak również z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych nie zwalnia. Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16 (Lex nr 2190429). W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15 (Lex 2141379). Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. 3.9. Z tych wszystkich względów skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.