I SA/Ke 221/10

Dnia 20 grudnia 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003r. p o s t a n a w i a 1. zwolnić S.K.od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla S.K.doradcę podatkowego. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010r. sygn. akt ISA/Ke 221/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę S.K.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003r. W dniu 15 grudnia 2010r. S.K.złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w osobie P. Z. W złożonym wniosku skarżący wskazał, że pozostaje w gospodarstwie domowym z żoną i dwiema córkami w wieku 6 i 12 lat. Skarżący jako uzyskiwane dochody wykazał wynagrodzenie ze stosunku pracy otrzymywane przez żonę w wysokości 1400zł miesięcznie brutto. Skarżący nie wykazał majątku ani oszczędności. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że prowadził przedsiębiorstwo transportowe, obecnie prowadzona jest przeciwko niemu egzekucja , którą objęto środki trwałe – samochody, naczepy, rachunki bankowe oraz należności u klientów. Aktualnie skarżący zlikwidował prowadzoną działalność gospodarczą i jest bezrobotny, pomimo intensywnego poszukiwania pracy nie został zatrudniony. Obecnie skarżący wraz z rodziną mieszka w domu rodziców, którzy pokrywają koszty utrzymania domu –media, podatki. W dalszej części uzasadnienia skarżący oświadcza, że w postępowaniu administracyjnym korzystał z usług doradcy podatkowego, którego wynagrodzenie uregulował, kiedy jeszcze posiadał środki finansowe. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez S. K. wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie we wnioskowanym zakresie Uznano, że sytuacja finansowa, w jakiej faktycznie skarżący się znajduje –dochody uzyskiwane jedynie przez żonę skarżącego, brak majątku, prowadzona przeciwko niemu egzekucja - uzasadnia zwolnienie od kosztów sądowych. Ponadto powyższe okoliczności, uzasadniają także przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Tym bardziej, iż w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.