I SA/Ke 230/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant ref.staż. Michał Gajda, po rozpoznaniu w rozprawie w dniu 3 listopada 2005 r. skargi L. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego skargę oddala Wnioskiem z dnia 28 października 2002 r. L. P. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego o restrukturyzację zaległości podatkowych. Organ ten decyzją z dnia [...] znak: [...] ustalił dla wnioskodawcy warunki restrukturyzacji, obejmując restrukturyzacją kwotę [...]zł. Następnie decyzją z dnia [...] znak: [....] Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie restrukturyzacyjne. W uzasadnieniu, jako motywy rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż w dniu wydawania decyzji podatnik posiadał zaległości podatkowe, które nie były objęte restrukturyzacją, tj. zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. w kwocie [...]zł. W odwołaniu od powyżej decyzji L. P. podniósł, iż w dniu 28 kwietnia 2004 r. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowych i do dnia złożenia odwołania nie uzyskał odpowiedzi. Dodał, iż posiada poważne kłopoty finansowe spowodowane niepłaceniem zobowiązań przez kontrahentów, nie zamierza uchylać się od płacenia podatków, a umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego pogłębi jego trudną sytuację finansową. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie został spełniony podstawowy warunek do skorzystania z restrukturyzacji. Podatnik posiadał bowiem w dniu wydawania zaskarżonej decyzji zaległości podatkowe nie objęte restrukturyzacją. W ocenie organu bez znaczenia dla sprawy jest przyczyna powstania tych zaległości, czy też trudna sytuacja finansowa podatnika. Wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie nie ma również fakt, iż podatnik w dniu 28 kwietnia 2004 r. złożył wniosek o rozłożenie zaległości na raty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji bądź uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż rażąco narusza prawo przyjęcie że zaległość podatkowa powstała po dacie decyzji restrukturyzacyjnej stanowi podstawę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Zdaniem skarżącego podstawą umorzenia postępowania w oparciu o art. 10 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców może być jedynie istnienie zaległości podatkowych nie objętych decyzją restrukturyzacyjną, które istniały na dzień 30.06.2002 r. i 31.12.2001 r., ale tylko w zakresie określonym w art. 6 tej ustawy. Zaległości podatkowe na które powołują się organy podatkowe powstały za styczeń 2003 r., a więc nie mieszczą się w zbiorze uregulowanym przepisem art.6 ustawy. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego podał, iż w dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję odmawiającą rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku VAT za styczeń 2003 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i w Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187 poz. 1926 ). Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że decyzję można wyeliminować z obrotu prawnego, jeżeli narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podstawę prawną dla wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art.21 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców ( Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) - powoływana dalej jako ustawa o restrukturyzacji. Stosownie do tej normy prawnej organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której umarza postępowanie, jeżeli nie zostały spełnione warunki restrukturyzacji, tj. kiedy zainteresowany nie wpłacił opłaty restrukturyzacyjnej bądź w dniu wydania decyzji o umorzeniu zaległości objętych tym postępowaniem posiada zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 ustawy za okres nie objęty restrukturyzacją (pochodzących z okresu późniejszego). Wbrew twierdzeniu skarżącego chodzi tu więc zasadniczo o każdą zaległość z tytułów wyszczególnionych w art. 6 ustawy o restrukturyzacji i istniejącą w dniu podejmowania decyzji przez organ restrukturyzacyjny. Katalog przedmiotowy tych należności obejmuje również należności z tytułu podatku od towarów i usług (art.6 ust.1 pkt.1 lit. a ustawy o restrukturyzacji). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż w dacie podejmowania decyzji przez organ restrukturyzacyjny, tj. w dniu 30 kwietnia 2004 r. uczestniczący w procesie restrukturyzacji przedsiębiorca - L. P. posiadał nieobjętą restrukturyzacją zaległość w podatku do towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. w kwocie [....]zł. Ocena spełnienia przez przedsiębiorcę warunków restrukturyzacji jest dokonywana zaś według stanu na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Bez znaczenia dla tej oceny, z punktu widzenia zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego, jest ewentualne rozłożenie na raty posiadanych zaległości lub odroczenie terminu ich zapłaty, które nastąpiło po dacie wydania decyzji przez organ restrukturyzacyjny. Tym samym organy skarbowe, umarzając postępowanie restrukturyzacyjne prawidłowo zrealizowały postanowienia art. 21 ust.1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji uznając, że nie został przez skarżącego spełniony warunek o którym mowa a art.10 ust.1 pkt 3 tej ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.