I SA/Ke 230/10

Dnia 26 maja 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S.P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skarg S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]: [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku rolnym p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. S. P. w skardze z dnia 9 marca 2010r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku rolnym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 12 kwietnia 2010r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyła w dniu 11 maja 2010r. wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek skarżąca uzasadnia trudną sytuacją materialną rodziny. Skarżąca oświadcza, że jest matką samotnie wychowującą dzieci pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z dwoma synami w wieku 16 i 17lat. Po zmarłym ojcu dzieci nie otrzymują renty. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest mało dochodowy sklep spożywczo-przemysłowy. Strata za miesiąc marzec stanowiła kwotę 4961,79zł. Skarżąca jest właścicielem domu drewnianego o pow. 36m² oraz nieruchomości rolnej wielkości 5,15ha, którą dzierżawi bez czynszu, jedynie za utrzymanie ziemi w należytym stanie. Skarżąca otrzymuje zasiłek na dzieci w kwocie 572,00zł miesięcznie. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez S. P.wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową i rodzinną skarżącej, przede wszystkim wysokość i źródła uzyskiwanych dochodów oraz fakt, że jest matką samotnie wychowującą dzieci należy stwierdzić, że wykazała należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245 , art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.