I SA/Ke 230/12

Dnia 12 września 2012 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2012r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2005r. p o s t a n a w i a ustanowić dla W. K. doradcę podatkowego, którego wyznaczy Krajowa Rada Doradców Podatkowych w Warszawie Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Ke 230/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2012r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2005r. W dniu 6 września 2012r. skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Uzasadniając wniosek o ustanowienie pełnomocnika skarżący wskazał, że pozostaje w gospodarstwie domowym z niepracującą żoną bez oszczędności, obecnie żona przebywa na leczeniu onkologicznym. Skarżący jest osobą bezrobotną na zasiłku przedemerytalnym w wysokości 920zł miesięcznie. Skarżący nie wykazał majątku. W złożonym wniosku skarżący wniósł zgodnie z art. 244 § 3 ustawy p.p.s.a. o ustanowienie jego pełnomocnikiem doradcę podatkowego A. B. nr wpisu [...]. Na gruncie obowiązujących przepisów prawa dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swoich roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z przepisami art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej ustawy p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę przede wszystkim, że skarżący nie wykazał majątku, pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z niepracującą żoną i utrzymują się z zasiłku przedemerytalnego uzyskiwanego przez skarżącego uznano, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego zasługuje na uwzględnienie. Tym bardziej, iż w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. Odnosząc się do wniosku skarżącego odnośnie wyznaczenia konkretnego doradcy podatkowego wskazać należy, że stosownie do treści art. 244 § 3 ustawy p.p.s.a., jeżeli strona we wniosku wskazała adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, właściwa okręgowa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, wyznaczy adwokata, radcę prawnego, doradcę prawnego lub rzecznika patentowego wskazanego przez stronę. W świetle powyższego ocena możliwości wyznaczenia w przedmiotowej sprawie pełnomocnikiem z urzędu doradcę podatkowego A. B. należeć będzie do Krajowej Rady Doradców Podatkowych. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.