I SA/Ke 24/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku R.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 28 listopada 2012 r. znak: (...) w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2010 r. postanawia oddalić wniosek. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 28 listopada 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2010 r. R.K. złożył wniosek z dnia 5 lutego 2013 r. o zwolnienie od wpisu z uwagi na brak możliwości uiszczenia go w wyznaczonym terminie. We wniosku z dnia 19 lutego 2013 r., złożonym na wezwanie Sądu na urzędowym formularzu PPF, skarżący wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych wyjaśniając, że powodem złożenia wniosku z dnia 5 lutego 2013 r. był brak możliwości uiszczenia wpisu w terminie zakreślonym przez Sąd, który mijał w dniu 5 lutego 2013 r. Oświadczył, że obecnie posiada środki umożliwiające zapłatę kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania siebie i rodziny, a brak możliwości zapłaty w dniu 5 lutego 2013 r. był sytuacją przejściową. R.K. wskazał przy tym, że posiada zasoby pieniężne w wysokości 50 000 zł oraz z działalności gospodarczej uzyskuje dochód miesięczny brutto w wysokości 4000 zł. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 22 lutego 2013 r. umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W sprzeciwie od tego postanowienia skarżący wskazał, że umorzenie postępowania jest dopuszczalne w przypadku cofnięcia wniosku, gdy zaś wniosek stanie się bezprzedmiotowy, właściwe jest jego oddalenie. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie brak jest wyraźnego cofnięcia wniosku o zwolnienie z kosztów. Mimo że z treści wniosku wynika, że skarżący nie będzie go popierał to nie jest to równoznaczne z cofnięciem. W przekonaniu skarżącego bowiem inne skutki wywołuje dla niego, w kontekście złożenia wniosku w dniu upływu terminu wpłaty wpisu, cofnięcie, umorzenie i oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy, orzeczenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, tj. wpisu od skargi. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek koniecznego utrzymania należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Sąd stwierdził, że skarżący nie spełnia wskazanych wyżej przesłanek przyznania prawa pomocy. Z jego oświadczenia zawartego we wniosku wynika bowiem wprost, że posiada środki umożliwiające zapłatę kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dane wykazane we wniosku, dotyczące sytuacji finansowej skarżącego, potwierdzają to oświadczenie. R.K. posiada bowiem zasoby pieniężne w wysokości 50 000 zł oraz z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje stały miesięczny dochód w wysokości 4000 zł. Wpis w sprawie wynosi natomiast 443 zł, a w sprawach dotyczących skarg R.K. jednocześnie wniesionych na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. o sygn. akt I SA/Ke 23/13, I SA/Ke 25/13 i I SA/Ke 26/13 wpisy wynoszą odpowiednio 1210 zł, 1150 zł i 415 zł. Z powyższego wynika, że po uiszczeniu wpisów skarżącemu pozostaną do dyspozycji wolne środki, zapewniające mu nie tylko minimum warunków socjalnych, ale także dające możliwość ponoszenia innych wydatków. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.