I SA/Ke 242/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2009r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężne za 2009r. oddala skargę. I SA/Ke 242/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...].. nr [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...].. nr [...].ustalającą H. K. wysokość łącznego zobowiązania podatkowego na 2009r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 3.539 zł. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji ustalił , że opodatkowaniem objęto grunty rolne o łącznej powierzchni 35,3902 ha przeliczeniowych, budynek mieszkalny o pow. 10 m² oraz nieużytki o pow. 400 m². Wskazał, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). W myśl natomiast art. 3 ust. 1 w/w ustawy podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące: właścicielami gruntów, posiadaczami samoistnymi gruntów, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3. ust. 2). Organ wskazał, iż zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Ponieważ z aktualnych wypisów z rejestru gruntów z dnia 5 marca 2009r. wynika, że H. K. jest właścicielem oraz posiadaczem samoistnym gruntów o łącznej powierzchni 35,3902 ha przeliczeniowych, organ na tej podstawie dokonał wymiaru podatku. Organ wyjaśnił, iż jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Powołał się przy tym na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006r., sygn. I SA/Ke 348/04, zgodnie z którym podatnik kwestionujący dokument urzędowy powinien wszcząć procedurę jego zmiany. Wyjaśnił również, że podniesione w odwołaniu argumenty (brak mostków, nieuprawianie gospodarstwa, spory z sąsiadami, pobyt w zakładzie karnym) nie mają wpływu na wysokość ustalonego wymiaru podatku, gdyż zarówno podatek rolny jak i podatek od nieruchomości są podatkami typu majątkowego zależnymi tylko i wyłącznie od faktu posiadania nieruchomości. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył H. K.. Kwestionując prawidłowość zaskarżonej decyzji podniósł, iż nie jest prawdą jakoby był samoistnym posiadaczem gruntów nią objętych. Wskazał, iż jego nazwisko zostało wprowadzone do rejestru bez jego wiedzy, przez co nie może pobierać renty z powodu niezdolności do pracy. Gdy natomiast zwrócił się o zaświadczenie z Urzędu Gminy, że jest właścicielem przedmiotowych gruntów, to go nie otrzymał. W sprawie o zasiedzenie przed Sądem Rejonowym w Busku-Zdroju z 24 ha gospodarstwa otrzymał 2,25 ha. O pozostałą cześć skarżący toczy się spór z sąsiadami i gminą. Skarżący wskazał również, że gmina uniemożliwia mu wjazd na pole i władanie nieruchomością. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie wnosząc i wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr. 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie organu naruszające prawo jeśli naruszenie to miało lub w przypadku prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia ( art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi DZ.U.Nr. 153 poz. 1270 ze zm.). Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W myśl dyspozycji art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15.XI.1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 1993r. Nr. 94 poz. 431 ze zm.) łączne zobowiązanie pieniężne organ podatkowy ustala osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy tak w zakresie podatku rolnego jak i w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku rolnego pod warunkiem, że podlegające opodatkowaniu nieruchomości położone są ta terenie tej samej gminy. Istotnym jest, że podstawą wymiaru podatku zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.V.1989r. Prawo geodezyjne i ( tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr. 100, poz. 1086 ze zm.) jest zapis wynikający z ewidencji gruntów i budynków. Z zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego były dane wynikające z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów oraz w stosunku do budynku ( zwolnionego z opodatkowania) – wypisu z kartoteki budynków. Prawidłowo organ wskazał, że dane te są dla niego wiążące. Oznacza to, że tak długo jak nie zostaną zmienione będą stanowiły podstawę do wymiaru podatków. Nie ma przy tym znaczenia czy wymienione w ewidencji grunty stanowią przedmiot czy zarzewie sporów podatnika z sąsiadami. Bez znaczenia z punktu widzenia przedmiotowego opodatkowania jest też okoliczność, czy skarżący jest właścicielem tychże gruntów czy też jedynie ich posiadaczem albowiem opodatkowaniu podatkiem rolnym podlega gospodarstwo rolne stanowiące własność lub znajdujące się w posiadaniu podatnika (art. 2 ust. 1 cyt. ustawy o podatku rolnym). Z przedłożonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynika bowiem, że ich część jest własnością H. K. zaś pozostała część jest w jego samoistnym posiadaniu. Zły stan zdrowia czy też fakt zatrzymania wypłaty renty nie mają wpływu na wysokość należnego podatku ale mogą stanowić podstawę do ubiegania się przez skarżącego w odrębnym postępowaniu o ulgę w spłacie zaległości podatkowej. Skoro zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.