I SA/Ke 250/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skarg E.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. E. W. wraz ze skargą z dnia 26 marca 2010r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek skarżąca uzasadnia trudną sytuacją materialną rodziny. Skarżąca oświadcza, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z mężem, córką, synem, konkubiną syna i wnuczką. Jako posiadany majątek skarżąca wykazuje mieszkanie wielkości 30m² stanowiące majątek odrębny męża oraz nieruchomość rolną wielkości 33 ary, która również należy do majątku odrębnego męża. Rodzina skarżącej utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z tytułu emerytury w wysokości 777,51zł miesięcznie oraz z tytułu renty socjalnej uzyskiwanej przez męża skarżącej w wysokości 526,88zł miesięcznie. Skarżąca oświadcza, że jej syn jest osobą niepełnosprawną, a córka nie uzyskuje dochodów, bo jeszcze się uczy. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez E. W. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową i rodzinną skarżącej, przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów należy stwierdzić, że wykazała należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245 § 2, art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).