I SA/Ke 256/16

Dnia 7 czerwca 2016 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H.K. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. p o s t a n a w i a 1. zwolnić H. K.od kosztów sądowych. 2. ustanowić dla H. K.adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K.. H. K. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. złożył 19 maja 2016 r. (uzupełniony 7 czerwca 2016 r.) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wniosek skarżący uzasadnił tym, że jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i schorowaną, posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (w załączeniu). Została mu przyznana renta rolnicza w kwocie 906 zł netto miesięcznie. Nie wykazał majątku. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącego, przede wszystkim źródło utrzymania oraz problemy zdrowotne uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.