I SA/Ke 257/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi I.N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej na rok 2019 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz I.N. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: "Dyrektor") decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej: "Kierownika") z [...] nr [...] w przedmiocie przyznania I. N. płatności ekologicznej. Organ ustalił, że 14 maja 2019 r. do organu wpłynął, za pośrednictwem formularza geoprzestrzennego, złożony w formie elektronicznej w aplikacji eWniosekPlus, wniosek I. N. o przyznanie płatności na rok 2019. W przedmiotowym wniosku strona ubiegała się o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020), do której zadeklarowała działki rolne w ramach pakietu 8 Uprawy warzywne po okresie konwersji o powierzchni 3,76 ha, w ramach pakietu 11 Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji o powierzchni 0,10 ha oraz w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji o powierzchni 6,34 ha. W dniu 16 października 2019 r. strona złożyła zaświadczenie ze Staropolskiego Związku Hodowli Koni w K., z którego wynika, że była posiadaczem trzech koni: w okresie od 15 marca 2018 r. do 16 października 2019 r. (zwierzę o numerze ewidencyjnym [...] urodzone 30 stycznia 2008 r.), w okresie od 25 września 2018 r. do 16 października 2019 r. (zwierzę o numerze ewidencyjnym [...], urodzone 5 czerwca 2017 r.) oraz w okresie od 9 lipca 2019 r. do 16 października 2019 r. (zwierzę o numerze ewidencyjnym [...], urodzone 15 kwietnia 2018 r.). Podczas kontroli zrealizowanej 24 maja 2019 r. stwierdzono dla działek rolnych zadeklarowanych do przyznania płatności w ramach pakietu 8, 11 i 12, że powierzchnia upraw i rodzaj upraw są zgodne z deklaracją rolnika do przyznania płatności ekologicznej do ww. pakietów. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Kierownik ww. decyzją z 28 kwietnia 2020 r. - przyznał płatność ekologiczną na rok 2019 w łącznej wysokości 5.852,10 zł, w tym: w pakiecie 11 Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji w wysokości 89,30 zł, w pakiecie 8 Uprawy warzywne po okresie konwersji w wysokości 5.762,80 zł; - przyznał kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2019 w łącznej wysokości 900 zł, - odmówił przyznania płatności ekologicznej, o którą ubiegano się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji, - ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem ekologicznym stanowiący powierzchnię: 1. zobowiązanie do gruntów ornych podjęte 15 marca 2016 r. na powierzchnię równą 3,83 ha, 2. zobowiązanie do trwałych użytków zielonych podjęte 15 marca 2016 r. na powierzchnię równą 6,26 ha. W odwołaniu od decyzji I. N. nie zgodziła się z odmową przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji. Rozpatrując odwołanie Dyrektor przywołał przepisy, które mają zastosowanie w sprawie, tj. ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.), dalej "ustawa PROW", rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1784, ze zm.), dalej: "rozporządzenie", ustawę z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312, ze zm.), dalej "ustawa z dnia 5 lutego 2015 r.", rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 913), oraz przepisy unijne. Organ odwoławczy wskazał, że płatność w pakiecie 8 Uprawy warzywne po okresie konwersji została zadeklarowana do przyznania płatności na działkach rolnych o powierzchni 3,76 ha, natomiast na podstawie kontroli administracyjnej sprawy ustalono, że powierzchnia stwierdzona z tytułu płatności w zakresie realizacji tego pakietu jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania. Różnica wyniosła 0,80%. Płatność ekologiczna w ramach realizacji tego pakietu została przyznana do powierzchni stwierdzonej, tj. do 3,73 ha, i wyniosła 5.762,80 zł. W pakiecie 11 Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji płatność ekologiczna została przyznana do powierzchni stwierdzonej równej powierzchni deklarowanej. W ww. pakiecie strona zadeklarowała do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 0,10 ha i tyle też zostało stwierdzone w trakcie kontroli administracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę różnica między powierzchnią zadeklarowaną przez stronę do przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 1,28% zgodnie z wyliczeniem: {[6,34 ha (powierzchnia zadeklarowana przez stronę do przyznania płatności w ramach pakietu 12) - 6,26 ha (powierzchnia stwierdzona do przyznania płatności w ramach pakietu 12]: 6,26 ha} x 100= 1,28%. Organ wyjaśnił, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, że strona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 zadeklarowała powierzchnię użytków rolnych 24,86 ha. Warunkiem przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietów 6 i 12 jest posiadanie przez rolnika lub jego małżonka lub przez grupę rolników, zwierząt gospodarskich, których liczba, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), wynosi co najmniej 0,3 DJP (w przypadku rolników którzy realizują zobowiązanie ekologiczne podjęte przed 15 marca 2019 r.) lub co najmniej 0,5 DJP (w przypadku rolników którzy podejmą zobowiązanie ekologiczne po dniu 15 marca 2019 r.) na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych w gospodarstwie (zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej, nie tylko do płatności ekologicznej ale także do płatności JPO lub rolno-środowiskowo-klimatycznej). Wynika to z § 9 ust. ust. 4 rozporządzenia. Warunek posiadania przez rolnika lub jego małżonka zwierząt gospodarskich jest weryfikowany w oparciu: - bazę IRZ (w przypadku posiadania bydła, kóz, owiec lub świń), lub - na podstawie zaświadczenia o koniach wydane przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych (w przypadku posiadania koni), lub - na podstawie liczby zwierząt wymienionych w wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym (w przypadku zwierząt nieoznakowanych). Zgodnie z przepisami rozporządzenia ekologicznego warunek posiadania zwierząt jest spełniony dla pakietu 12, jeżeli liczba zwierząt, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej. Dotyczy to rolnika, który podjął jakiekolwiek zobowiązanie ekologiczne przed dniem 15 marca 2019 r., lub po dniu 14 marca 2019 r., a okres realizacji tego zobowiązania obejmuje co najmniej jeden rok okresu realizacji jakiegokolwiek zobowiązania ekologicznego podjętego przez tego rolnika przed dniem 15 marca 2019 r. lub po dniu 14 marca 2019 r. a okres realizacji tego zobowiązania obejmuje co najmniej jeden rok okresu realizacji jakiegokolwiek zobowiązania ekologicznego podjętego przed dniem 15 marca 2019 r., w tym również w przypadku przejęcia przez tego rolnika zobowiązania ekologicznego, który przejął zobowiązanie ekologiczne podjęte przez innego rolnika przed dniem 15 marca 2019 r. lub po dniu 14 marca 2019 r. a okres realizacji tego zobowiązania obejmuje co najmniej jeden rok okresu realizacji jakiegokolwiek zobowiązania ekologicznego podjętego przez tego innego rolnika przed dniem 15 marca 2019 r. lub po dniu 14 marca 2019 r. a okres realizacji tego zobowiązania obejmuje co najmniej jeden rok okresu realizacji jakiegokolwiek zobowiązania ekologicznego podjętego przed dniem 15 marca 2019 r., jeżeli w roku przejęcia zobowiązania ekologicznego innego rolnika nie realizuje innego zobowiązania ekologicznego, 0,5 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej, co dotyczy rolników innych niż ww. wymienieni. Z zaświadczenia wydanego przez [...] Związek Hodowców koni wynika, że I. N. posiadała trzy wyżej opisane konie. Zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia, współczynnik przeliczania zwierząt na DJP na potrzeby spełniania warunku posiadania zwierząt i przyznawania płatności ekologicznej w ramach pakietu 12 w przypadku koni wynosi: - ogiery, klacze, wałachy - 1,2 DJP; - źrebaki powyżej 2 lat - 1 DJP;- źrebaki powyżej 1 roku do 2 lat - 0,8 DJP;- źrebaki powyżej 6 miesięcy do 1 roku - 0,5 DJP;- źrebięta do 6 miesięcy - 0,3 DJP. Biorąc powyższe pod uwagę, w tym treść § 9 ust. 9 rozporządzenia, DJP w przypadku konia o numerze ewidencyjnym [...] wynosi 1,2 (koń był posiadany przez stronę w okresie 15 marca 2019 r. - 30 września 2019 r. - tj. cały okres wskazany w rozporządzeniu). W przypadku konia o numerze ewidencyjnym [...] (koń urodzony w dniu 5 czerwca 2017 r.) DJP wynosi 0,918. W przypadku konia o numerze ewidencyjnym [...] (koń urodzony 15 kwietnia 2018 r.) DJP wynosi 0,336. Łącznie DJP dla ww. zwierząt wynosi 2,454 DJP. Powierzchnia wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych przez stronę we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 wynosi 24,86 ha, a więc wskaźnik DJP wynosi 0,0987 DJP. Organ wyjaśnił, że rozpatrując okres posiadania zwierząt należy wziąć pod uwagę, że I. N. podjęła zobowiązanie ekologiczne 15 marca 2016 r., a więc musi spełnić 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019, a nie tylko te zadeklarowane w ramach pakietu 12. Zgodnie z art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia Nr 640/2014, pomoc może zostać przyznana do powierzchni stwierdzonej, tj. 6,26 ha, jednakże warunkiem koniecznym do przyznania płatności w ramach pakietu 12 jest również posiadanie zwierząt, jeżeli liczba zwierząt, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019, tj. 24,86 ha. Na powyższą decyzję I. N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Podniosła, że wniosek o przyznanie płatności obejmuje wszystkie płatności, do jakich rolnik ma prawo. Zobowiązanie ekologiczne, w myśl rozporządzenia, obejmuje użytki rolne zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej w ramach danego pakietu lub wariantu. Z powyższego wynika, że wnioskiem o przyznanie płatności ekologicznej są tylko grunty deklarowane przez rolnika do przyznania płatności ekologicznej we wniosku o przyznanie płatności, a nie grunty i działki zgłaszane w całym wniosku. Organ wyliczył DJP na 0,0987 na ha, przeliczając 2,454DJP/24,86 ha, pomimo, że skarżąca deklarowała we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej powierzchnię 6,34 ha. Tym samym organ zawyżył deklarację w ramach pakietu 12. Dyrektor powołał § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego, nie wskazując obowiązującej wersji tego aktu prawnego. Składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, do której ubiega się o przyznanie płatności ekologicznej na dany rok oraz zobowiązuje się do przestrzegania warunków przyznania płatności oraz wymogów ustanowionych dla realizowanych pakietów. Współczynnik DJP dla działek skarżącej, zgłoszonych do płatności ekologicznej to 0,381DJP - 2,454DJP/6,44 wyliczony dla pakietu 11, 12 i tym samym skarżąca spełniła warunki przyznania płatności ekologicznej określone w rozporządzeniu do tych pakietów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Podniósł ponadto, że czym innym jest powierzchnia, do której jest przyznawana płatność ekologiczna, a czym innym powierzchnia, na podstawie której wylicza się wskaźnik DJP. Na podstawie kontroli administracyjnej sprawy Kierownik ustalił, że powierzchnia, do której może zostać przyznana płatność ekologiczna wynosi 6,26 ha. Natomiast trwałe użytki zielone znajdują się na powierzchni 24,86 ha (powierzchnia trwałych użytków zielonych została ustalona na podstawie złożonego wniosku o przyznanie płatności na rok 2019). W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania decyzji, dlatego organ nie mógł dopuścić się naruszenia tych przepisów w ich wcześniejszym brzmieniu. W piśmie procesowym z 24 października 2020 r. skarżąca zarzuciła, że organ oparł swoje rozstrzygniecie na zmianie rozporządzenia z 14 lutego 2020 r., działającego wstecz. Wcześniejsze zmiany tego rozporządzenia próbuje dostosować do tej zmiany, co nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019 r. poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "ustawa P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Poza sporem jest, że 14 maja 2019 r. do organu wpłynął, za pośrednictwem formularza geoprzestrzennego, złożony w formie elektronicznej w aplikacji eWniosekPlus, wniosek I. N. o przyznanie płatności na rok 2019. W przedmiotowym wniosku strona ubiegała się o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020), do której zadeklarowała działki rolne w ramach pakietu 8 Uprawy warzywne po okresie konwersji o powierzchni 3,76 ha, w ramach pakietu 11 Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji o powierzchni 0,10 ha oraz w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji o powierzchni 6,34 ha. Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy przyznania płatności ekologicznej, o którą ubiegała się skarżąca we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji. W ocenie skarżącej, organ w sposób niewłaściwy wyliczył wskaźnik DJP na 0,0987/ha przyjmując do wyliczeń powierzchnię gruntów i działek zgłaszane w całym wniosku, przeliczając 2,454DJP/24,86 ha, pomimo, że we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej zadeklarowano powierzchnię 6,34 ha. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania płatności w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji, jest przepis § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 marca 2019 r.). Stosownie do tego przepisu: W przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 6 i 12 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, których liczba, w przeliczeniu na DJP, wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej. W piśmie procesowym z 24 października 2020 r. skarżąca zarzuciła, że organ oparł swoje rozstrzygniecie na zmianie rozporządzenia z 14 lutego 2020 r., działającego wstecz. Wcześniejsze zmiany tego rozporządzenia próbuje dostosować do tej zmiany, co nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Sąd akceptuje prawidłowość podstawy prawnej powołaną w rozstrzygnięciu organów, a także uznaje za wyczerpujące w tej kwestii wyjaśnienia organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji na stronie 8/9. Analiza przepisu § 32 ust. 1- 4 rozporządzenia ekologicznego uzasadnia trafność wniosku organów, że do stanu faktycznego sprawy należy uwzględnić przepis § 9 ust. 4 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 marca 2019 r., a to z tej przyczyny, że skarżąca w 2016 r. podjęła zobowiązanie ekologiczne. Znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma załącznik nr 6 do rozporządzenia ekologicznego, który zawiera współczynnik przeliczania zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) i wynosi dla Koni: ogierów, klaczy, wałachów (konie ras dużych powyżej 1 roku) - 1,2; źrebaków: powyżej 2 lat – 1; powyżej 1 roku do 2 lat – 0,8; powyżej 6 miesięcy do 1 roku – 0,5; do 6 miesięcy – 0,3. Wskazać również należy, że zgodnie z § 9 ust. 10 rozporządzenia ekologicznego, liczbę DJP oblicza się jako sumę iloczynów liczby poszczególnych rodzajów zwierząt i współczynników ich przeliczenia na DJP, które są określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia, według średniego stanu z okresu określonego w ust. 8 pkt 3 lub ust. 9, przy czym liczba zwierząt jest: 1. ustalana na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - w przypadku bydła, kóz, owiec i świń; 2. ustalana na podstawie danych zawartych w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 1 lit. b-w przypadku koni; 3. wskazana w wykazie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym - w przypadku zwierząt innych niż wymienione w pkt 1 i 2. Mając zatem na uwadze przytoczony przepis § 9 ust. 4 i ust. 10 rozporządzenia ekologicznego, przy ustalaniu, czy płatność w ramach pakietu 12 może zostać przyznana istotne jest wykazanie wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej oraz odpowiedniej liczby zwierząt, których liczba w przeliczeniu na DJP wynosi co najmniej 0,3 DJP/ha. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że warunek posiadania i rejestracji koni uznać należy za konieczny, zaś wskazanie posiadanych i zarejestrowanych zwierząt w zaświadczeniu wydanym przez podmiot prowadzący rejestr koniowatych, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję, stanowi wymóg formalny, porządkujący i ułatwiający potwierdzenie tak posiadania, jak i rejestracji koni. Innymi słowy, zaświadczenie powyższe służy potwierdzeniu, które zwierzęta spełniają warunek kwalifikowalności. W rozpoznawanej sprawie nie jest okolicznością kwestionowaną przez organ posiadanie przez skarżącą zwierząt gatunków w liczbie wskazanej w zaświadczeniu Związku Hodowli Koni w K.. Skarżąca również nie zaprzeczyła prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń w oparciu o powyższe zaświadczenie oraz załącznik nr 6 do rozporządzenia ekologicznego odnoszących się do liczby zwierząt gatunków, w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe, których liczba wynosi 2,454 DJP, po zsumowaniu jednostkowych DJP. Skarżąca dała temu wyraz w skardze, w której dokonuje samodzielnych wyliczeń wskaźnika DJP/ha posługując się liczbą 2,454 DJP. Sąd także akceptuje szczegółową argumentację zaprezentowaną obszernie w zaskarżonej decyzji, a odnoszącą się do wyliczenia liczby 2,454 DJP, bo dokonanej zgodnie z § 9 ust. 10 rozporządzenia ekologicznego. Organy odwołując się do dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie ustaliły, że strona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 zadeklarowała powierzchnię użytków rolnych 24,86 ha nie tylko do płatności ekologicznej ale także do płatności JPO lub rolno-środowiskowo-klimatycznej, którą należało uwzględnić przy wyliczeniu DJP/ha. Stanowisko organów, że do wyliczenia współczynnika DJP/ha należy wziąć pod uwagę całą powierzchnię użytków rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 czyli powierzchnię 24,89 ha, pozostaje w oczywistej sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego. W ocenie Sądu organy dopuściły się błędnej interpretacji przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego, w części odnoszącej się do sformułowania ,,...wynosi co najmniej 0,3 DJP na hektar wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej. (Podkreślenie Sądu). Mimo jednoznaczności powyższego sformułowania, organy zamiast przyjąć do wyliczenia współczynnika DJP/ha powierzchnię wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej, przyjęły nie przewidzianą w tym przepisie powierzchnię użytków rolnych zgłoszonych we wniosku o płatność w 2019 r. W ten sposób organ przeliczając 2,454DJP/24,86 ha, uzyskał współczynnik DJP w wysokości 0,0987/ha, a zatem poniżej wymaganego minimum DJP 0,3/ha. Powyższe wskazuje na naruszenie przez organ przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego, które to naruszanie miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji bowiem doprowadziło ono do niezgodnego z prawem ustalenia współczynnika DJP/ha. Dopiero gdy organ w oparciu o posiadaną dokumentację wnioskową ustali prawidłową powierzchnię trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku wyłącznie o płatność ekologiczną, wówczas uzyskane dane będą miarodajne do wyliczenia współczynnika DJP/ha decydującego o przyznaniu bądź nie przyznaniu płatności w ramach pakietu 12. Przedwcześnie zatem organy obu instancji stwierdziły, że nie zostały spełnione warunki do otrzymania płatności do pakietu 12 co w konsekwencji spowodowało odmowę przyznania płatności w tym zakresie w warunkach wadliwości działania organów. Z powyższych względów Sąd nie podzielił stanowiska organu, przedstawionego w zaskarżonej decyzji w zakresie wyżej wskazanym. W ponownym postępowaniu organ oceniając czy została spełniona przesłanka materialnoprawna do przyznania skarżącej płatności ekologicznej w ramach pakietu 12, uwzględni zaprezentowaną wyżej interpretację przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia ekologicznego w części zakwestionowanej przez Sąd, a także stronę. Następnie dokona prawidłowego wyliczenia współczynnika DJP/ha wszystkich trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o płatność ekologiczną. Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować prawidłowość rozstrzygnięć organów w zakresie przyznania płatności ekologicznych w ramach pakietu 8 i 11. Skarga również nie podnosi zarzutów do powyższej kwestii objętej rozstrzygnięciem organów. Płatność w pakiecie 8 Uprawy warzywne po okresie konwersji została zadeklarowana do przyznania płatności na działkach rolnych o powierzchni 3,76 ha, natomiast na podstawie kontroli administracyjnej sprawy ustalono, że powierzchnia stwierdzona z tytułu płatności w zakresie realizacji tego pakietu jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania. Różnica wyniosła 0,80%. Płatność ekologiczna w ramach realizacji tego pakietu została przyznana do powierzchni stwierdzonej, tj. do 3,73 ha, i wyniosła 5.762,80 zł. W pakiecie 11 Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji płatność ekologiczna została przyznana do powierzchni stwierdzonej równej powierzchni deklarowanej. W ww. pakiecie strona zadeklarowała do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 0,10 ha i tyle też zostało stwierdzone w trakcie kontroli administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w związku z art. 135 ustawy P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy P.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą wpis w kwocie 200 zł.