I SA/Ke 262/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu 16 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. O. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 21 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 262/16 wydanego w sprawie ze skargi T. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w uzasadnieniu wyroku z 21 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 262/16 wydanym w sprawie ze skargi T. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zawarł zdanie, że "Stawiając je skarżąca jest zresztą niekonsekwentna, ponieważ w skardze sama opisuje postępowanie egzekucyjne dokonując w nim rozróżnienia na prowadzone w oparciu o jedną jak i drugą grupę tytułów wykonawczych." T. O. złożyła wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku przez całkowite wyeliminowanie tego zdania i zastąpienie go zdaniem "skarżąca w skardze opisując postępowania egzekucyjne nie dokonała rozróżnienia na prowadzone w oparciu o jedną jak i drugą grupę tytułów wykonawczych". Skarżąca uzasadniając wniosek podniosła, że treść zdania Sądu jest niezgodna z treścią skargi, w której skarżąca nie dokonała takiego rozróżnienia. Ponadto analiza skargi nie mogła zostać poddana ocenie Sądu w tym zakresie, ponieważ wykracza poza granice sprawy. Fakty, które dotyczyły innego postępowania, zostały podane przez skarżącą tylko informacyjnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej: ustawy p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Treść art. 159 ustawy p.p.s.a., stanowiącego, że wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, wskazuje na możliwość rektyfikacji orzeczenia również na wniosek strony. Z kolei wykładnia celowościowa powołanych przepisów nakazuje przyjąć dopuszczalność sprostowania zarówno sentencji orzeczenia, jak i jego uzasadnienia. Przedmiotem sprostowania wyroku czy uzasadnienia mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna art. 156 ustawy p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Za niedokładność może być uznane np. nieprawidłowe oznaczenie imienia strony. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Istotne jest to, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Nieprawidłowości muszą mieć charakter bezsporny, a oczywistość wadliwości musi wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki. Z treści wniosku T. O. wynika, że jej intencją nie jest sprostowanie niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych czy innych oczywistych omyłek, lecz zakwestionowanie wyrażonego w uzasadnieniu poglądu Sądu. Tymczasem wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku nie może temu służyć. Polemika ze stanowiskiem sądu winna być wyrażona w przewidzianych przepisami prawa środkach odwoławczych. Z tych względów wniosek należało oddalić. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.