I SA/Ke 266/10

Dnia 10 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 roku wniosku skarżących o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D.W.i B.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek W dniu 2 kwietnia 2010r. D. W. i B. W., reprezentowani przez dor. pod. D. M., skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...]w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r., którą to decyzję doręczono stronie w dniu 8 marca 2010 r. Skargę strona przesłała na adres Izby Celnej w K.. Pismo wpłynęło do adresata w dniu 8 kwietnia 2010r. W dniu 9 kwietnia 2010r. Izba Celna w K. przesłała powyższe pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w K., celem podjęcia stosownych czynności procesowych. Z uwagi na fakt, że termin do wniesienia skargi upłynął skarżącym w dniu 7 kwietnia 2010r., postanowieniem z dnia 24 maja 2010r. WSA w Kielcach odrzucił skargę D. W. i B. W. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o środkach zaskarżenia doręczony został pełnomocnikowi skarżących w dniu 31 maja 2010r. W dniu 30 czerwca 2010r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarga wraz z odpisem znalazła się w wyniku oczywistej omyłki, najprawdopodobniej pracownika kancelarii pełnomocnika skarżących, w kopercie zaadresowanej do Izby Celnej w K.. Izba Celna w K. ma obecnie siedzibę pod adresem, pod którym wcześniej mieściła się Izba Skarbowa. Izba Celna w K., jako organ niewłaściwy w sprawie, przekazała korespondencję do organu właściwego, tj. Izby Skarbowej w K. w dniu 9 kwietnia 2010r. O fakcie tym powiadomiony został także pełnomocnik skarżących, który niezwłocznie po powzięciu wiadomości o zaistniałej omyłce skierował pismo wyjaśniające do Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Strona działała w przekonaniu, że organy podatkowe stosują w przekazywanej korespondencji przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, w szczególności przepisy art. 170 §1 i 2 tej ustawy, mimo, że Izba Celna nie powołała w swoim piśmie do Izby Skarbowej takiej podstawy prawnej. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia powyższego wniosku oraz podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, strona w piśmie procesowym przesłanym w dniu 2 sierpnia 2010r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz wraz ze skargą, powtórzyła argumentację przedstawioną w złożonym wcześniej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W kwestii zaś dotyczącej daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wskazali, iż jednoznaczne stanowisko praktyki orzeczniczej i doktryny ocenia, że termin ten liczy się od ustania przyczyny, a nie od czasu dowiedzenia się o tym. Mając na uwadze fakt, iż na nieprawomocne postanowienie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w dniu 25 maja 2010r. o odrzuceniu skargi złożona została w dniu 30 czerwca 2010r. skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to uchybienie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi liczone byłoby po upływie siedmiu dni od daty wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, czyli, od daty, gdy prawomocne stanie się postanowienie o odrzuceniu skargi. Wnioskodawcy wyjaśnili nadto, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony w dniu 30 czerwca 2010 nie był spóźniony, ani nie jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Jak dodatkowo wskazali skarżący, mając na uwadze ekonomikę procesową i przywoływany we wniosku pierwotnym art. 45 Konstytucji RP gwarantujący obywatelowi prawo do sądu, można domniemywać, że wnioski w toku postępowania zostaną rozpatrzone wcześniej niż skarga kasacyjna. Potencjalne uwzględnienie przez Sąd wniosku z dnia 30 czerwca 2010r., a następnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skutkowałoby wycofaniem skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 §1 ustawy p.p.s.a.). Wniosek taki powinien odpowiadać warunkom formalnym przewidzianym w art. 46 ustawy p.p.s.a.. Wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 §1 ustawy p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie i uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 i 4 ustawy p.p.s.a.). Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2005, str. 219). W świetle powyższych unormowań podstawową kwestię dla oceny prawidłowości wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi stanowi okoliczność zachowania terminu do jego wniesienia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący podtrzymali argumentację, że przyczyną uchybienia terminu do złożenia skargi było błędne przeświadczenie, iż do postępowania w przedmiocie złożenia skargi mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do terminu z jakim ustała przyczyna do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazali, że w ich ocenie termin ten nie rozpoczął biegu, bowiem winien być liczony po upływie 7 dni od rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżących na postanowienie WSA z dnia 25 maja 2010r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Dokonując oceny zachowania przez skarżących terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi należy wskazać, że Skarżący o skierowaniu skargi do niewłaściwego organu powzięli wiadomość już z pisma Dyrektora Izby Celnej w K. przekazującego skargę do organu właściwego, czego dowodem jest wniosek o sprostowanie omyłki. Z uwagi jednak na podnoszoną okoliczność błędnej interpretacji przepisów dotyczących złożenia skargi, bezsporną datą powzięcia przez stronę wiedzy o fakcie uchybienia terminowi do złożenia skargi, jest data 31 maja 2010r. w której to dacie pełnomocnik skarżących odebrał przesyłkę poleconą z Sądu zawierającą odpis postanowienia o odrzuceniu przedmiotowej skargi D. W. i B.W.. Od dnia następnego rozpoczął bieg termin 7 dniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Termin minął w dniu 7 czerwca 2010r., bowiem strona nie wskazała na inne okoliczności, poza pomyłką osoby zatrudnionej w biurze pełnomocnika, które uzasadniały przekroczenie terminu. Strona w tym terminie nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, składając dopiero w dniu 30 czerwca 2010r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Mimo wezwania Sądu, Strona nie podała żadnej okoliczności wskazującej na istnienie przyczyny dla której rozpoznawany wniosek został złożony z przekroczeniem 7 dniowego terminu tj. dopiero w dniu 30 czerwca 2010r. Należy podzielić stanowisko strony, że decydujące znaczenie dla początku biegu terminu do wniesienia wniosku ma data ustania przyczyny uchybienia terminowi, a nie data dowiedzenia się o uchybieniu terminu. Skoro w niniejszej sprawie skarżący powołuje jako przyczynę uchybienia terminu pomyłkę pracownika i błędną interpretację przepisów, to uprawnione jest stanowisko, że data powzięcia wiadomości o uchybieniu terminu jest tożsama z datą ustania przyczyny uchybienia. Oznacza powyższe, że składając przedmiotowy wniosek w dniu 30 czerwca 2010r., i nie podając okoliczności świadczących o przeszkodzie terminowego złożenia wniosku o przywrócenie terminu, strona uchybiła terminowi określonemu w art. art. 87 §1 ustawy p.p.s.a, który upłynął w dniu 14 czerwca 2010r. Sąd nie podziela poglądu strony, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi ustanie dopiero w dacie uprawomocnienia się postanowienia WSA z dnia 25 maja 2010r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Niemniej, odnosząc się do tej argumentacji i rozpoznawanego wniosku należy wyjaśnić, że w takiej sytuacji zachodzi przesłanka niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu. Skoro strona twierdzi, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie rozpoczął biegu, niemożliwe jest uznanie, że zachodzą podstawy do badania przesłanek z art. 86 § 1 p.p.s.a. Podstawowym warunkiem przywrócenia terminu jest bowiem brak winy w niedokonaniu czynności procesowej w terminie. Jeżeli, według strony, nie uchybiła ona terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi niemożliwym jest jego przywrócenie. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności na podstawie art. 88 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.