I SA/Ke 27/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego J.J. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 138 (sto trzydzieści osiem) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] nr SKO PO-[...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2018 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 2081 zł. Kolegium wskazało, że Burmistrz ustalił dla H.K. podatek od nieruchomości i podatek rolny w formie łącznego zobowiązania pieniężnego od nieruchomości i gruntów położonych w S., M. w kwocie 2081 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 1-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dalej jako "u.p.o.l.", art. 1-6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, dalej jako "u.p.r.", komunikat Prezesa GUS z 18 października 2017 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będących podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok 2018, uchwałę nr XVII/70/2017 Rady Miejskiej w S. z 4 grudnia 2017 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta do celów wymiaru podatku rolnego na 2017 r, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 oraz art. 47 § 3 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej. W zakresie podatku rolnego do opodatkowania przyjęto zasoby inne (opodatkowane) o pow. 8,2721 ha, tj. 11,7524 ha przeliczeniowe i zasoby własne (opodatkowane) o pow. 2,9600 ha, tj.3,5215 ha przeliczeniowe, natomiast w zakresie podatku od nieruchomości nieużytki o pow. 400 m2. Burmistrz przytoczył i wyjaśnił treść przepisów normujących podmiot i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym oraz wskazał, że wymiaru podatku dokonał zgodnie z ewidencją gruntów i budynków. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniósł H.K., kwestionując wysokość ustalonego w niej łącznego zobowiązania pieniężnego. W ocenie strony ustalony podatek został naliczony od gruntów, których nie jest właścicielem. Burmistrz niezgodnie z prawem wprowadził go do ewidencji podatników. Nadto przedstawił spory z sąsiadami i swoją trudną sytuację finansową. W pismach stanowiących uzupełnienie odwołania wskazał, że nie wie na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dokumenty Starosta dokonał zmiany w ewidencji gruntów. Odwołując się do akt sprawy Kolegium wskazało, że w ewidencji gruntów i budynków według stanu z 3 lipca 2018 r. H.K. figuruje jako: - władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obręb K. (działka nr [...]) o łącznej powierzchni 2,4661 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IIIa, - władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obręb M. (działka nr [...]) o łącznej powierzchni 5,11 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa I, II, IIIa, IIIb i nieużytki (o powierzchni 0,04 ha), - właściciel gruntów położonych w gminie S., obręb S. (działka nr 1/2) o powierzchni 2,96 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IIIa, IIIb oraz IVa, - władający (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obręb S. (działka nr 23/1 oraz nr 101/1) o łącznej powierzchni 0,7360 ha sklasyfikowanych w operach geodezyjnych jako grunty rolne klasa II, IIIa i IIIb. Kolegium przywołało treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej jako "p.g.k"), regulującego wykorzystanie danych z ewidencji gruntów i budynków przy wymiarze podatków. Odwołało się do wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonego przez Starostę B. z [...], z którego wynika, że H.K. jest właścicielem lub włada nieruchomościami na zasadach posiadania samoistnego w stosunku do ww. działek ewidencyjnych położonych w obrębie M., S. i K. o ogólnej powierzchni 11,2321 ha oraz nieużytków o pow. 400 m2, co zostało uwzględnione przez organ pierwszej instancji. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Następnie organ odwoławczy przywołał przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r określającego podstawę opodatkowania dla gruntów rolnych oraz art. 1a ust. 3 u.p.o.l. z którego wynika, że przez użytki rolne, lasy, nieużytki rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Osoba podatnika H.K. została ustalona w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które są wiążące dla organu podatkowego. Ich podważenie może nastąpić jedynie w odpowiednim trybie i przed właściwym organem administracji. Zdaniem Kolegium, bezzasadne są zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego co do stanowiącej podstawę opodatkowania powierzchni gruntów, ponieważ dokonano ich zgodnie z art. 21 p.g.k. Kwestionowanie prawidłowości wpisów nie należy do zakresu postępowania podatkowego, lecz odrębnego postępowania w zakresie zmiany ewidencji gruntów. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (wyrok NSA z 13 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1175/13). Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji uwzględnił okoliczność, iż H.K. zbył grunty stanowiące podstawę wymiaru aktami notarialnymi z [...] (grunt o powierzchni 8,5100 ha) oraz z [...] (grunt o pow. 4,4408 ha.). Burmistrz orzekając uwzględnił treść art. 6a ust. 1-3 u.p.r. - powstanie i wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Kolegium rozstrzygnęło jak w sentencji decyzji. Na powyższą decyzję H.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i domagał się jej uchylenia. Zarzucił, że wadliwe są ustalenia dotyczące władania działkami przez niego wskazanymi w uzasadnieniu decyzji. Wskazał, że decyzją Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] nr [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty B. [...] nr [...] orzekającą o usunięciu z ewidencji gruntów i budynków danych skarżącego jako władającego gruntami oznaczonymi jako działki nr [...] w obrębie M. oraz działką nr [...] w obrębie K.. Natomiast wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sygn. akt II SA/Ke 360/18 uchylono decyzję z 11 kwietnia 2018 r. w zakresie, w którym odmówiono wykreślenia H.K. jako władającego pozostałymi gruntami działek nr działek [...] położonych w obrębie K., działek [...] położonych w obrębie S. oraz działki [...] położonej w obrębie S.. W załączeniu do skargi załączono kopie decyzję z [...] nr [...] i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 360/18. W piśmie procesowym z 8 kwietnia 2018 r. ustanowiona w ramach pomocy prawnej dla skarżącego – r. pr. J. J., zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 229 oraz art. 122 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez: - niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia, czy dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są prawidłowe, w sytuacji gdy skarżący przedstawił dowody na okoliczność, że dane te są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, - niepodjęcie działań w celu ustalenia, czy informacje zawarte w tej ewidencji nie pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, które mają pierwszeństwo przed danymi ewidencyjnymi, - zaniechanie wystąpienia o aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia, czy skarżący w dalszym ciągu figuruje w ewidencji jako posiadacz samoistny spornych działek, a jeżeli nie, to kiedy został wykreślony, pomimo że organ posiada wiedzę o wydaniu decyzji o zmianach w ewidencji, b) art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy istnienia decyzji Starosty B. z [...] nr [...], która ostatecznie orzeka o usunięciu danych skarżącego z ewidencji gruntów i budynków, c) art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiające się w dowolnej ocenie dowodu w postaci wypisu z rejestru gruntów i oparcie na nim rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., II SA/Ke 360/18 wynika, że dane zawarte w wypisie są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym, d) art. 194 § 3 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że dane w ewidencji gruntów i budynków są bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego, podczas gdy z art. 194 § 3 ww. ustawy wynika, że okoliczność, iż dany dokument jest dokumentem urzędowym nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko temu dokumentowi, e) art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu w sytuacji, gdy zawieszenie to było obligatoryjne, gdyż toczyło się postępowanie w przedmiocie zagadnienia wstępnego, tj. w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, od którego zakończenia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiotowym postępowaniu, II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie za podatnika osoby nie będącej posiadaczem samoistnym spornych gruntów rolnych, a w konsekwencji naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ był zobowiązany do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W związku z powyższym, przywołując art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] Nadto pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych i oświadczył, że koszty te nie zostały w żadnym stopniu pokryte przez skarżącego. Postanowieniem wydanym na rozprawie 11 kwietnia 2019 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania sprawy o sygn. akt I SA/Ke 27/19 i SA/Ke 28/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień lub innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2018 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły wymiar podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2018 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, w sytuacji kwestionowania przez skarżącego danych ewidencji gruntów i budynków dotyczących: - władającego (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obręb K. (działka nr [...]) sklasyfikowana w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa IIIa; - władającego (na zasadach posiadania samoistnego) gruntów położonych w gminie S., obręb M. (działki o nr [...]) o łącznej powierzchni 5,11 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako grunty rolne klasa I, II, IIIa, IIIb i nieużytki (o powierzchni 0,04 ha). Z treści skargi oraz pisma procesowego z 8 kwietnia 2019 r. wynika bowiem, że skarżący dokumentami w postaci decyzji Starosty B. z [...] nr [...] oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., II SA/Ke 360/18 podważa dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, jako niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. W szczególności skarżący twierdzi, że tymi dokumentami został ostatecznie usunięty z tej ewidencji. Kolegium przywołując treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej jako "p.g.k"), odwołało się do wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonego przez Starostę B. z 3 lipca 2018 r. Z tego wypisu wynika, że H.K. jest właścicielem lub włada nieruchomościami na zasadach posiadania samoistnego w stosunku do wszystkich działek ewidencyjnych położonych w obrębie M., S. i K. o ogólnej powierzchni 11,2321 ha oraz nieużytków o pow. 400 m2, co zostało uwzględnione przez organ pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie osoba podatnika – H.K. została zatem ustalona w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które to dane, jak wskazano w decyzji są wiążące dla organu podatkowego. Zdaniem Sądu, kluczowe znaczenie dla ustalenia co do zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć ma przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Z treści ww. przepisu wynika wprost, że co do zasady, organ podatkowy ustalając podatek powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji gruntów i budynków. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 15 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 2565/12 stwierdził, że zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12; również S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). Dalej NSA przypomniał, że organy podatkowe są zobowiązane do ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w związku z czym w sytuacji powzięcia wątpliwości co do prawidłowości udokumentowania pewnych okoliczności za pomocą dokumentów urzędowych w postaci wypisów z ewidencji gruntów i budynków powinny one przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe (art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (powołano się na B. Pahl, glosę do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1581/12, LEX/el). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący przedstawił przeciwdowód świadczący o sprzeczności wymiaru podatku od nieruchomości i rolnego ustalonego przez organ podatkowy z danymi ewidencji. Za taki dowód można uznać ostateczną decyzję Starosty B. z [...] r. nr [...] w zakresie w jakim orzeka w pkt I o wprowadzeniu zmian w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków: - obrębu M. gm. S., polegającej na usunięciu danych wykazanych w jednostce rejestrowej [...] dotyczących H.K. s. F. i B. jak władającego gruntami oznaczonymi jako działki nr [...]; - obrębu K. gm. S. polegającej na usunięciu danych dotyczących działki nr [...] z jednostki rejestrowej [...], gdzie figuruje H.K. s. F. i B. jako władający gruntami. Dlatego istnieją podstawy do podważenia ustaleń organów podatkowych, które na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków uznały, że działki nr [...] położne w obrębie M. gm. S. oraz działka nr [...] w obrębu K. gm. S. były w roku podatkowym w posiadaniu samoistnym H.K. Tym samym stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., organy uznały skarżącego za podatnika tych działek. Niewątpliwie dane z ewidencji gruntów i budynków określające osobę podatnika należą do grupy względnie wiążących, które jak wskazano wyżej niejako w wyjątkowych sytuacjach przy wymiarze podatku mogę być weryfikowane, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Dlatego Sąd stwierdza, że dokumenty przedstawione przez skarżącego mogą stanowić przeciwdowód świadczący o sprzeczności wymiaru podatku od nieruchomości i rolnego ustalonego przez organ podatkowy z danymi ewidencji. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Sąd uznaje za zasadne zarzuty skargi co do naruszeń, szczegółowo wymienionych w piśmie procesowym, przepisów Ordynacji podatkowej. Na uwzględnienie zasługuje także zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r. Gdyby bowiem organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie jest posiadaczem samoistnym gruntu, nie doszłoby w konsekwencji do błędnego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r. Przede wszystkim organ odwoławczy, jak trafnie zarzuca skarżący w piśmie procesowym, pominął przy rozpatrywaniu sprawy istnienia decyzji Starosty B. z dnia [...], która ostatecznie orzeka o usunięciu danych H.K. z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do spornych działek nr [...]. Także wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., II SA/Ke 360/18 potwierdza, że wniosek skarżącego z 7 czerwca 2016 r. o usuniecie jego danych z ewidencji gruntów i budynków dla spornych działek został rozpoznany pozytywnie, a decyzja Starosty B. jest w tym zakresie ostateczna. Ponadto, przed wydaniem decyzji organ podatkowy nie sprawdził czy sporne działki nie są przypadkiem ujęte w księgach wieczystych, z których wynikałoby prawo własności tych działek inne niż ujawnione w ewidencji. W ponownym postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym wyroku o braku podstaw, aby uznać skarżącego za podatnika w odniesieniu do działek o nr. [...] położnych w obrębie M. gm. S. oraz działki nr [...] w obrębie K. gm. S. Następnie zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym zaistniałym w sprawie i w następstwie prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego orzeknie o wymiarze łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżone decyzje naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik spraw. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a orzeczono jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w pkt 2 wyroku, Sąd przyznał na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2016.1715).