I SA/Ke 274/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o odroczenie postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 12 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) D. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Ś.Oddziału Regionalnego ARiMR w K.z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o odroczenie postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem z 17 maja 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 6 czerwca 2016 r. skarżący złożył pismo, w którym cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa, oraz opłacenia prawem przewidzianych opłat sądowych. Z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t Dz. U. z 2012 r., poz 270. ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wynika, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis. Brak uiszczenia wpisu przy wniesieniu pisma skutkuje, co do zasady, wezwaniem strony skarżącej do dokonania wpisu w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania. Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uiścił wpisu, a jego intencja o zaniechaniu dokonania tej czynności wynika z pisma złożonego w dniu 6 czerwca 2016 r., w którym cofnął skargę, w związku z uchyleniem przez organ drugiej instancji, zaskarżonej decyzji. Wobec braku wpisu skargę należało zatem odrzucić. Na marginesie sprawy należy podnieść, że cofnięcie skargi nie mogło mieć miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca, co uczynił w niniejsze sprawie. Z podniesionych względów należało na podstawie art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.