I SA/Ke 280/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi H.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...]r. nr. [...] po rozpatrzeniu odwołania H. Ś. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...].r. nr: [...]odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...]r. nr [...]w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 - uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia [...]r. znak: [...]organ podatkowy, po rozpatrzeniu wniosku H. Ś. z dnia 1.08.2017 r., orzekł w sprawie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej organu podatkowego z dnia [...]r. nr [...]pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w stosunku do H. Ś.. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że odmówił uchylenia zaskarżonej decyzji w sprawie bowiem nie zachodziły przesłanki zawarte w art. 240 § 1 ustawy. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wyjaśnił, że w oparciu o przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027; z późniejszymi zmianami/, podstawą wymiaru podatków i świadczeń, są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostów. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią w zasadzie podstawę do ustalenia przez organ podatkowy osoby właściciela lub władającego budynkiem, lokalem, gruntem, a to z kolei jest podstawą do ustalenia na podstawie komentowanego artykułu ustawy osoby, na której spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Z akt sprawy jak podkreślono wynika, że wnioskodawczym była właścicielką gruntów o łącznej pow.3,200 ba położonych w obrębie 13 S.. Badając wniosek strony organ wyjaśnił ponadto, że skoro w niniejszej sprawie przedmiotowe grunty sklasyfikowane zostały jako użytki rolne, łąki o symbolu Ł klasy IV na działkach nr [...]oraz [...]w związku z czym podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Aby zmienić zasady opodatkowania grunty powinny uzyskać inne oznakowanie za lata poprzednie zaś organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania tych zmian. Jednocześnie organ podkreślił, że decyzja z dnia [...] r. nr [...] w sprawie podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w stosunku do H. Ś., nie posiada przymiotu ostateczności. Przedmiotowa decyzja została bowiem zmieniona przez wydanie decyzji nr: [...], w dniu [...]r. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła H. Ś. zarzucając rozstrzygnięciu organu podatkowego naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływy na wynik sprawy tj. art. 240 § 1 pkt 7 ustawy, poprzez niezasadne orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie i odmowie uchylenia kwestionowanej decyzji, oraz naruszenie przepisów art. 7 i 77 ustawy. W odwołaniu skarżąca podkreśliła, że działki o numerach [...]i [...]stanowiące własność odwołującej ze względu na decyzje Starosty W. z dnia [...]r. znak: [...] zostały zaktualizowane zgodnie z nową klasyfikacją winny zostać objęte ustawowym zwolnieniem od podatku rolnego, a tym samym decyzje za lata poprzednie winny być w trybie nadzwyczajnym uchylone i zmienione. Badając w trybie odwoławczym sprawę Kolegium wskazało treść art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018, poz. 800 tekst jedn.), dalej jako ,,Ordynacja podatkowa". Nie licząc przesłanki ostateczności decyzji, która jest warunkiem niezbędnym do uruchomienia trybu nadzwyczajnego, art. 240 § 1 wymienia podstawy wznowienia. Kolegium powołało także art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej określający rodzaje decyzji, jakie po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy powinien wydać organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania. Badając w trybie odwoławczym sprawę i oceniając decyzję organu podatkowego Kolegium wskazało, że organ podatkowy mając na uwadze okoliczność, iż postępowanie nadzwyczajne może dotyczyć tylko decyzji ostatecznych w administracyjnym toku instancji nie miał podstaw do wznowienia i orzekania po wznowieniu w sprawie, która nie została zakończona decyzją ostateczną bowiem jak podkreślono decyzja z dnia [...] r. znak: [...] (błędne oznaczenie decyzji) została zmieniona w trybie art. 254 ustawy decyzją z dnia [...] r. znak; [...], i to ta decyzja korzysta z przymiotu ostateczności. Powyższe skutkuje tym, że na obecnym etapie postępowania organ odwoławczym zobligowany był do orzeczenia jak w sentencji decyzji. Skargę na przedmiotową decyzję wniosła H. Ś. zarzucając naruszenie: • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą warunki do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznych decyzji podatkowych dotyczących wymiaru podatku rolnego, w sytuacji, gdy mając na względzie stan sprawy i jej okoliczności zasadnym jest załatwienie sprawy z zastosowaniem wskazanej instytucji; • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 253 op poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji odmówienie uchylenia ostatecznych decyzji podatkowych z uwagi na brak przesłanek ujętych w art. 240 § 1 pkt 7 op, podczas, gdy - przy takim stanowisku organu - należało rozważyć ze względu na ważny interes publiczny i ważny interes podatnika możliwość uchylenia decyzji, na mocy których Strona nie nabyła prawa; • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( dalej: kpa), art. 11 kpa, art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie wydanych decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, brak odpowiedniego, zindywidualizowanego ujęcia sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz nie pozwala na przekonanie podatnika do zajętego przez organ stanowiska; • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa poprzez fragmentaryczną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zbagatelizowanie podnoszonych przez skarżącą okoliczności i skutków decyzji w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów jakie powinna wywrzeć na dotychczasowe decyzje podatkowe, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w tym słusznego interesu skarżącej, jak i naruszenia zasady praworządności. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej na rzecz skarżącej, według norm prawem przepisanych,, a nadto o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie mnie od kosztów sadowych w całości oraz przyznanie mi pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji podkreślając, że w jej ocenie zmiana klasyfikacji gruntów, która nastąpiła w oparciu o decyzję Starosty W. z dnia [...]r. nr: [...] powinna wywrzeć wpływ na treść dotychczasowych decyzji podatkowych. Zmiana klasyfikacji gruntów w przedmiotowym przypadku skutkować powinna zwolnieniem gruntów objętych niniejszym postępowaniem od podatku. Ujawnione okoliczności mają istotne znaczenie dla sprawy, przy tym nie były one znane organowi, który wydawał decyzje podatkową, zaś stan znajdujący odzwierciedlenie w decyzji w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów istniał już na datę orzekania w przedmiocie wymiaru podatku rolnego. Uzasadniając naruszenie art. 253 Ordynacji podatkowej wskazała, że w jej ocenie organ podatkowy mając na uwadze to, że jego zdaniem nie można uwzględnić mojego żądania co do wznowienia postępowania, winien poszukać alternatywnego sposobu załatwienia sprawy pośród przepisów podatkowych. Tym przepisem art. 253 Ordynacji podatkowej, który pozwoliłby na uchylenie decyzji, na mocy których strona nie nabyła prawa. Zaoferowane przeze skarżaca, jak twierdzi rozwiązanie prawne było zasadne ze względu na ważny interes publiczny i ważny interes podatnika - pozwoliłoby na pogłębianie zaufania obywatela do organów państwa, postrzegania państwa jako sprawiedliwego, nieobciążającego podatnika ponad miarę i bez podstawy prawnej. W ocenie skarżacej z naruszeniem art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa została przeprowadzona w sprawie ocena materiału dowodowego. Doszło bowiem do zbagatelizowania podnoszonych przez skarżacą okolicznościi skutków decyzji w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów. Organ nie odnosi się w sposób wymagany okolicznościami do tego, że faktycznie miało miejsce wydarzenie, którego skutki dla statusu gruntu, jak i sytuacji podatnika są istotne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji na datę jej podjęcia, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem rozstrzygania Sądu jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]r. nr [...]uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i umarzająca postępowanie w sprawie. W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał, czy organ odwoławczy naruszył prawo uznając, że nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania. Zastosowanie przez Kolegium jako podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej wiąże się z przesłanką bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Z kolei kwestia przesłanki bezprzedmiotowości wiąże się ściśle z zagadnieniem wskazanej przez skarżącą podstawy wznowieniowej z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, który pozwala na wznowienie postępowania w sprawie zakończoną decyzją ostateczną. Bezsporne w sprawie jest, że H. Ś. we wniosku z [...] r. żądała wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy S. z [...] r. nr [...]w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016. Analiza akt potwierdza stanowisko Kolegium, że w administracyjnym toku instancji organ nie miał podstaw do wznowienia i orzekania po wznowieniu w sprawie, która nie została zakończona decyzją ostateczną bowiem decyzja z dnia [...] r. nr [...]została zmieniona w trybie art. 254 ustawy decyzją z dnia [...] r. nr: [...], i to ta decyzja korzysta z przymiotu ostateczności. Z kolei decyzja zmieniająca nie została objęta wnioskiem o wznowienie. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, organ prawidłowo zastosował art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, zasadnie uznając, że przepis ten stanowi podstawę prawną uzasadniającą formalne zakończenie wszczętego postępowania wznowieniowego. Brak było bowiem podstaw do wydania orzeczenia merytorycznego rozstrzygającego sprawę co do istoty, przy uwzględnieniu wskazanego niezgodnie z treścią art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, przez skarżącą przedmiotu sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.