I SA/Ke 301/15

Dnia 12 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego P.Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w likwidacji w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz doradcy podatkowego P.Z. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100 ) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z 30 września 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w ramach przyznania prawa pomocy ustanowił dla E. Sp. z o.o. w likwidacji w Kielcach doradcę podatkowego, którym wyznaczony został P. Z.. Doradca podatkowy P... Z. pismem z 2 grudnia 2015 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm prawem przepisanych i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. W dniu 17 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego brał udział w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, w trakcie której cofnął skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 301/15 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r. WSA W Kielcach umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31, poz. 153 ) dalej: rozporządzenie. Sprawa ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. należy do pozostałych spraw, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust 1 pkt 2 rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w pozostałych sprawach 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt.1, Sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm prawem przepisanych oraz oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części. W tej sytuacji uznano, że należy przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł na podstawie § 3 ust.1 pkt. 2 rozporządzenia, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.