I SA/Ke 309/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A.A. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1.1 Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. ("dyrektor") decyzją z [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. ("kierownika") z [...] r. nr [....] o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz o odmowie przyznania M.d. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. 1.2 Organ ustalił, że M.d. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016. Wnioskowała o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej do działek rolnych o łącznej powierzchni 28,80 ha, na działkach ewidencyjnych położonych w obrębie S. D., w gminie S. oraz w obrębie M., w gminie P.. Kierownik decyzją z [...] nr [...] przyznał M.d. jednolitą płatność obszarową w kwocie 13.066,68 zł, płatność za zazielenienie w kwocie 8.769,56 zł, płatność redystrybucyjną w kwocie 4.372,82 zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 243,57 zł. Od decyzji tej strona nie złożyła odwołania. Kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni zrealizowana na podstawie wizytacji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie strony 22 - 26 lutego 2019 r. wykazała nieprawidłowości: - dla działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej nr 329 o powierzchni deklarowanej 22,73 ha (w 2016 r. powierzchnia deklarowana 22,00 ha) na całym obszarze stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (kod nieprawidłowości DR18) - inspektorzy terenowi stwierdzili nieużytek na przestrzeni co najmniej 3 lat, stwierdzono luźno porozrzucane kilkuletnie samosiejki krzewów, wypiętrzoną roślinność kępową i chwasty dorastające do 1 m, na pozostałej części działki stwierdzono kilkuletnie samosiejki drzew (sosna, głóg), - dla działki rolnej położonej na działkach ewidencyjnych nr 191 i 189 o powierzchni deklarowanej 11,85 ha (w 2016 r. deklarowana była tylko działka nr 189 o powierzchni 6,80 ha) stwierdzono na całym obszarze zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (DR 18) - inspektorzy terenowi stwierdzili nieużytek, na przełomie co najmniej 3 lat działka nie użytkowana rolniczo, grunty pozostawione sukcesji naturalnej, wysokie trzcinowiska o dużej gęstości, teren bardzo podmokły, trudno dostępny dla maszyn rolniczych w części porośnięty kilkuletnimi samosiejkami drzew - olsza. Stwierdzono również wypalanie na powierzchni 1,55 ha. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych i wykonane zostały szkice oraz zdjęcia dokumentujące stan faktyczny działek zgłoszonych do płatności. Producent nie został powiadomiony o kontroli. 1.3 W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego decyzją z [...] r. [...] kierownik uchylił decyzję z [...] r., odmówił przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję z tytułu tej płatności w wysokości 13.307,04 zł, płatności za zazielenienie oraz z tytułu płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję z tytułu tej płatności w wysokości 4.976,35 zł. Decyzją z 8 sierpnia 2019 r. nr 9013-2018-005929 dyrektor utrzymał w mocy decyzję z 30 maja 2020 r. Wyrokiem z 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 373/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zaskarżoną decyzję dyrektora z 8 sierpnia 2019 r. i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że raport z czynności kontrolnych winien podlegać doręczeniu stronie, co umożliwiłoby jej wniesienie zastrzeżeń do jej wyników i rozpatrzenie przedmiotowych zastrzeżeń przez wykonawcę kontroli. Ponadto Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie naruszone zostały przepisy postępowania w zakresie zbadania przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem przedmiotowego przepisu w zawiązku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Sąd wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy ARiMR winny zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przeprowadzić postępowanie celem ustalenia, czy zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej stwierdzone w 2019 r. miało miejsce również w 2016 r., wszechstronnie ocenić materiał dowodowy, w tym stanowisko strony zawarte w odwołaniu i na tej podstawie ocenić zaistnienie przesłanki wznowieniowej. 1.4 W ponownie prowadzonym postępowaniu organ doręczył M.d. w dniu 23 marca 2020 r. kopię raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Następnie kierownik decyzją z 4 maja 2020 r. uchylił w całości decyzję z 21 lutego 2017 r. i odmówił przyznania stronie na rok 2016 jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję z tytułu tej płatności w wysokości 13.307,04 zł, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję z tytułu tej płatności w wysokości 4.976,35 zł. Wnioskodawczyni złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli i odwołanie. Utrzymując w mocy decyzję z 4 maja 2020 r. dyrektor wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1312 ze zm.), dalej "ustawa", wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 351 ze zm.), rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2018 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 897) oraz przepisy unijne. Jednocześnie dyrektor omówił instytucję wznowienia postępowania uregulowaną w art. 145 K.p.a. Wyjaśnił, że organ wznowił postępowanie ze względu na to, iż w 2019 r. kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni stwierdziła, że strona zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej na wszystkich zadeklarowanych działkach rolnych, w tym położonych na działkach ewidencyjnych nr 189 i 329, na przełomie co najmniej trzech lat. W dniach 22-26 lutego 2019 r. w gospodarstwie M.d. przeprowadzona została kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrolą tą objęte zostały działki rolne A i B zadeklarowane w 2016 r. przez stronę do płatności. Poprzez porównanie wyrysowanych prze M.d. działek rolnych A i B na załącznikach graficznych złożonych wraz z wnioskiem na rok 2016 i szkiców powierzchni kontrolowanych w lutym 2019 r. stwierdzono, że obszary zgłoszone do płatności w 2016 r. zawierają się w kontrolowanych obszarach, z tym że: obszar deklarowany działki rolnej A/A1 (działka ewidencyjna nr 189) w 2016 wynosił 6,80 ha i jest większy od obszaru zgłoszonego przez stronę w 2018 na przedmiotowej działce ewidencyjnej jako część działki rolnej B (B1) - 6,54 ha oraz obszar działki rolnej B/B1 (działka ewidencyjna nr 329) o powierzchni deklarowanej w 2016 r. - 22,00 ha jest mniejszy od powierzchni podlegającej kontroli w lutym 2019 - obszar kontrolowany jako działka rolna A/A1 zadeklarowana w 2018 ha na powierzchni 22,73 ha. Szkice z kontroli i załączniki graficzne dołączone do wniosku na rok 2016 pozwoliły ocenić wyniki kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni w kontekście użytkowania przez M.d. spornych działek w 2016 r. Z raportu z kontroli wynika, że obszar północny i północno zachodni działki ewidencyjnej nr 329 jest zadrzewiony, znajduje się tam piaskownia a pozostały obszar nie jest użytkowany rolniczo. Inspektorzy terenowi wpisali w uwagach, że jest tam nieużytek na przełomie co najmniej 3 lat. Stwierdzono luźno porozrzucane kilkuletnie samosiejki krzewów, wypiętrzoną roślinność kępową i chwasty dorastające do 1 m, na pozostałej części działki stwierdzono kilkuletnie samosiejki drzew (sosna, głóg). Natomiast dla działki ewidencyjnej nr 189 wykluczeniu uległ obszar w południowo wschodniej części działki ewidencyjnej wyraźnie zalesiony. Teren który strona w 2016 r. obrysowała jako część działki rolnej dla pozostałych obszarów inspektorzy terenowi wpisali również nieużytek na przełomie co najmniej 3 lat - grunty pozostawione sukcesji naturalnej, wysokie trzcinowiska o dużej gęstości, teren bardzo podmokły, trudno dostępny dla maszyn rolniczych w części porośnięty kilkuletnimi samosiejkami drzew – olsza. Stwierdzono również wypalanie na powierzchni 1,55 ha. Powyższe ustalenia zostały podparte dokumentacją fotograficzną wykonaną w lutym 2019 r. Ze zdjęć wynika, że obszar na działce ewidencyjnej nr 329 jest nieużytkowany od co najmniej 3 lat przed wykonaniem zdjęć (pomijając obszary ewidentnie nieużytkowane takie jak zadrzewienia, piaskownie itp.). Widoczna na fotografiach roślinność nie stanowi traw i roślin pastewnych mogących stanowić trwałego użytku zielonego - fotografie obrazują luźno porozrzucane kilkuletnie samosiejki krzewów, wypiętrzoną roślinność kępową i chwasty dorastające do 1 m, kilkuletnie samosiejki drzew (sosna, głóg), co świadczy o braku użytkowania przedmiotowego gruntu. Na fotografiach wyraźnie widać kępy wypiętrzonej roślinności pokładającej się na jej poprzednich warstwach, łachy piachu i chwasty, co pozwala stwierdzić, że od co najmniej 2016 r. grunt ten nie był użytkowany rolniczo i na pewno nie stanowił trwałego użytku zielonego. Konfrontacja tych zdjęć z obrazem ortofotomap z 2015 r. i 2018 r. oraz zdjęć satelitarnych z Google earth z lipca i sierpnia 2016 r. i z 2017 r. pozwoliła stwierdzić, że obszar ten nie był użytkowany w 2016 r. Weryfikacja zdjęcia lotniczego z 2015 r. ze zdjęciami satelitarnymi z 2016 r. i 2017 r. pokazuje, że obszar tej działki ulegał degradacji od co najmniej 2016 r. Zdjęcie lotnicze z 2015 r. pokazuje, że teren ten był jeszcze w kwietniu 2015 r. wykoszony, ale kolejne zdjęcie satelitarne z lipca i sierpnia 2016 r. pokazują (pomimo niskiej rozdzielczości), że w 2016 r. występowała na tej działce roślinności kępowa, która w kolejnych latach się nawarstwiała i potwierdza ustalenia inspektorów terenowych. Dla działki ewidencyjnej nr 189 wykluczeniu uległ obszar w południowo wschodniej części działki ewidencyjnej wyraźnie zalesiony (teren który strona w 2016 r. obrysowała jako część działki rolnej), dla pozostałych obszarów inspektorzy terenowi wpisali również nieużytek na przełomie co najmniej 3 lat - grunty pozostawione sukcesji naturalnej, wysokie trzcinowiska o dużej gęstości, teren bardzo podmokły, trudno dostępny dla maszyn rolniczych w części porośnięty kilkuletnimi samosiejkami drzew - olsza, stwierdzono również wypalanie na powierzchni 1,55 ha. Powyższe ustalenia zostały podparte dokumentacją fotograficzną wykonaną w lutym 2019 r. Ze zdjęć wynika, że obszar na działce ewidencyjnej nr 189 jest nieużytkowany od co najmniej 3 lat przed wykonaniem zdjęć (pomijając obszary ewidentnie nieużytkowane takie jak zadrzewienia). Widoczna na fotografiach roślinność nie stanowi traw i roślin pastewnych mogących stanowić trwałego użytku zielonego. Fotografie obrazują trzcinowisko, co świadczy o braku użytkowania przedmiotowego gruntu. Na fotografiach wyraźnie widać, że teren jest bardzo podmokły. Powyższe pozwala stwierdzić, że od co najmniej 2016 r. grunt ten nie był użytkowany rolniczo i na pewno nie stanowił trwałego użytku zielonego. Konfrontacja tych zdjęć z obrazem ortofotomap z 2015 r. i 2018 r. oraz zdjęć satelitarnych z Google earth z września 2016 r. i z 2017 r. pozwoliła stwierdzić, że obszar ten nie był użytkowany w 2016 r. Weryfikacja zdjęcia lotniczego z 2015 r. ze zdjęciami satelitarnymi z 2016 r. i 2017 r. pokazuje, że obszar tej działki ulegał degradacji od co najmniej 2016 r. Zdjęcie lotnicze z 2015 r. pokazuje, że teren ten był jeszcze w kwietniu 2015 r. wykoszony, ale kolejne zdjęcie satelitarne z września 2016 r. pokazuje (pomimo niskiej rozdzielczości), że w 2016 r. obszar ten nie był użytkowany rolniczo i potwierdza ustalenia inspektorów terenowych. 1.5 Organ podniósł, że w niniejszej sprawie nową okolicznością faktyczną będącą podstawą do wzruszenia decyzji ostatecznej z 21 lutego 2017 r. było zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej w 2016 r. stwierdzone na podstawie danych z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonej w dniach 22-26 lutego 2019 r. na wszystkich gruntach zadeklarowanych przez M.d.. Potwierdziła to weryfikacja wyników przedmiotowej kontroli z ortofotomapami i ze zdjęciami satelitarnymi. Na podstawie wyników wizytacji terenowej przeprowadzonej w dniach 22-26 lutego 2019 r. (wykonanych szkiców i zdjęć kontrolowanych powierzchni), ortofotomap i zdjęć lotniczych organ uznał, że M.d. nie użytkowała rolniczo gruntów deklarowanych do płatności w 2016 r., co w praktyce oznacza, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy przyznania stronie płatności za rok 2016 nieznane organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji z 21 lutego 2017 r. Zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na działkach ewidencyjnych nr 329, i 189 potwierdza obszerna dokumentacja fotograficzna wykonana przez zespół kontrolujący podczas wizytacji terenowej (czyli widoczne na zdjęciach z lutego 2019 r.: bujna roślinność nie stanowiąca uprawy; chwasty wieloletnie, bujne wysokie krzewy i również wysokie oraz gęsto występujące samosiejki drzew, wypiętrzona roślinność kępowa i chwasty dorastające do 1 m; częściowo grunty pozostawione sukcesji naturalnej, wysokie trzcinowiska o dużej gęstości), co pozwoliło stwierdzić, że sporne działki ewidencyjne nie były użytkowane rolniczo już w 2016 r. Ustalono, że powierzchnia zadeklarowana do płatności na działkach ewidencyjnych nr 329 i 189 w całości nie kwalifikowała się do płatności w 2016 r. W sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ pierwszej instancji w dniu wydania decyzji z 21 lutego 2017 r. nie był w posiadaniu informacji, że grunty zgłoszone przez M.d. w 2016 r. do płatności nie były użytkowane rolniczo, co nie uprawniało jej do przyznania płatności do ich powierzchni. O tym, że M.d. nie użytkowała spornych działek rolnych w 2016 r. kierownik dowiedział się dopiero w 2019 r. 1.6 Wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. I SA/Ke 373/19, organy ARiMR przekazały stronie raport z czynności kontrolnych, strona złożyła zastrzeżenia do wyników kontroli i zostały one rozpatrzone pismem z 9 lipca 2020 r. przez wykonawcę kontroli, który stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Strona była kilkukrotnie zawiadamiana o możliwości zapoznania się z dowodami w sprawie. 1.7 Odnosząc się do zarzutu, że działki ewidencyjne nr 189 i 329 zostały w 2016 r. zgłoszone do płatności z wyłączeniem obszarów takich jak: zadrzewienie grupowe, las, oczko wodne organ wyjaśnił, że działkę ewidencyjną nr 189 M.d. obrysowała na załączniku graficznym na całej powierzchni, podobnie działkę ewidencyjną nr 329. Powierzchnie te objęły całe obszary wykluczone. Powierzchnie uprawnione do płatności zostały wyznaczone na podstawie zdjęć wykonanych w trakcie kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonej 22 - 26 lutego 2019 r. w gospodarstwie wnioskodawczyni oraz na podstawie dostępnych w systemie działek rolnych ortofotomap bazujących na zdjęciach lotniczych dla działki nr 189 w datach 2 czerwca 2015 r., 16 września 2016 r., 1 sierpnia 2017 r., 27 września 2017 r., 10 grudnia 2017 r., 7 czerwca 2018 r. oraz dla działki nr 329 w datach 9 kwietnia 2015 r., 21 lipca 2016 r., 27 sierpnia 2016 r., 1 sierpnia 2017 r., 10 grudnia 2017 r., 22 sierpnia 2018 r. Wyniki kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej nie pozwalały na uznanie, że na całej zadeklarowanej powierzchni (dotyczy spornych działek), zgodnie z normami i wymogami, prowadzona była przez rolnika działalność rolnicza uprawniająca do otrzymania żądanych płatności, co zobrazowane zostało na ww. zdjęciach z kontroli oraz zdjęciach lotniczych wymienionych wyżej. Okoliczności te oznaczały brak możliwości przyznania wnioskodawczyni płatności w żądanej wysokości. Wynika to w szczególności z art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich. Obszar wykluczony z płatności nie był do nich uprawniony, ponieważ niemożliwe było uznanie tego obszaru za grunty, będące kwalifikującymi się hektarami do płatności za rok, którego dotyczył wniosek (art. 32 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1307/2013). Odnośnie zakwestionowanych gruntów przyjęto, że nie były one: 1. użytkami rolnymi (art. 4 ust. 1 pkt e-k); 2. uprawnioną do płatności częścią gospodarstwa rolnego strony (art. 4 ust. 1 pkt b Rozporządzenia Nr 1307/2013); 3. terenem, na którym była prowadzona działalność rolnicza w okresie, którego dotyczył wniosek strony (art. 4 ust. 1 pkt c Rozporządzenia Nr 1307/2013). Sytuację, w której na danej działce rolnej znajdują się niewielkie obiekty lub roślinność nie związana bezpośrednio z działalnością rolniczą, regulują art. 9 ust. 1-2 Rozporządzenia Nr 640/2014 oraz § 2 i 3 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości (Dz.U. z 2015 r. poz. 336 ze zm.). Zakwestionowany w sprawie obszar nie pozwalał na zakwalifikowanie go do żadnego z wyjątków, umożliwiających przyznanie płatności do tego terenu. Na zdjęciach wykonanych w trakcie kontroli wyraźnie widać obszary zakrzaczeń oraz strefy zadrzewienia na spornych działkach rolnych, ponadto jednoznacznie widać, że zakwestionowane obszary wyraźnie różnią się od terenów uznanych za uprawnione do wsparcia. Stan wykluczonych obszarów wskazuje na brak przeprowadzania wymaganych zabiegów agrotechnicznych, np. koszenia lub innych zabiegów w celu usuwania niepożądanej roślinności na przełomie co najmniej trzech lat. 1.8 Wnioskodawczyni w załączonym do odwołania oświadczeniu zaznaczyła, że część zadeklarowanych działek ewidencyjnych (m.in. działka nr 189) położone są na obszarze Natura 2000, dla których został opracowany Plan Zadań Ochronnych. Fakt, że tereny te znajdują się na obszarze Natura 2000 nie zwalniają producenta w obowiązku wykonywania co najmniej raz w roku zabiegów agrotechnicznych. Organ analizując materiał fotograficzny nie miał wątpliwości, że sporne działki nie stanowią kwalifikującego się hektara. Plan Zadań Ochronnych normuje działania jakie należy wdrożyć na terenach objętych tym planem. Nie stanowi on natomiast, że rolnik ubiegający się o przyznanie płatności na terenach objętych PZO jest zwolniony z obowiązku utrzymywania tych obszarów w prawidłowej kulturze rolnej. Z informacji podanych przez skarżącą w odwołaniu wynika, że strona posiada wiedzę w jaki sposób należy użytkować tereny położone na obszarach Natura 2000, jednak nie znajduje to odzwierciedlenia w praktyce. 1.9 Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że powierzchnia działek rolnych deklarowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 28,80 ha, w całości nie kwalifikowała się do przyznania jednolitej płatności obszarowej. W takim przypadku zastosowanie znalazły przepis art. 19a ust. 1 Rozporządzenia (UE) Nr 640/2014, zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Stwierdzono, że zmniejszenie płatności wyliczone jako 1,5-krotność stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, w związku z powyższym płatność została odmówiona i naliczona została kara administracyjna. 1.10 Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy płatność za zazielenienie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Zgodnie z art. 43 Rozporządzenia (UE) Nr 1307/2013 płatność za zazielenienie jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych. Zgodnie z art. 23 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014, jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatność obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. W niniejszej sprawie powierzchnia działek rolnych deklarowana do płatności za zazielenienie wynosiła 28,80 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 0 ha. Mając na względzie powyższe ustalenia, płatność za zazielenienie została odmówiona. 1.11 Zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Wnioskodawczyni wnioskowała o przyznanie płatności dodatkowej do powierzchni 28,80 ha. Ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności dodatkowej wyniosła 0 ha. Zgodnie z art. 19a ust. 1 Rozporządzenia (UE) Nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. W niniejszej sprawie ustalono, że zmniejszenie płatności wyliczone jako 1,5-krotność stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, w związku z powyższym płatność została odmówiona i naliczona została kara administracyjna. 2.1 Na powyższą decyzję M.d. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, - art. 77 §1 K.p.a. w zw. z art. 153 K.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i niezrealizowanie wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. sygn. akt I SA/Ke 373/19, - art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. 3.1 W odpowiedzi na skargę dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 4.1 W piśmie procesowym z 2 listopada 2020 r. skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. i art. 77 §1 K.p.a. przez ich niezastosowanie w sprawie będące konsekwencją błędnego uznania, że organ I instancji zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w K. z 19 grudnia 2019 r. i prawidłowo ustalił stan faktyczny z zapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu, podczas gdy organ I instancji nie dokonał ustaleń stanu faktycznego zgodnie ze wskazaniem zawartym w ww. wyroku i w istocie powielił bez rozważenia wszelkich okoliczności sprawy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z 30 maja 2019 r., nie zapewniając jednocześnie skarżącej warunków czynnego udziału w postępowaniu, - naruszenie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. przez jego zastosowanie w sprawie, - naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu strony (rozumianego szeroko, tj. obejmującego też pisma z 8 czerwca 2020 r. i 27 czerwca 2020 r.), - naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. przez niewystarczające postępowanie dowodowe i dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, - naruszenie art. 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji bezzasadnie uchylającej decyzję ostateczną. 4.2 Zdaniem skarżącej, organ I instancji nie sprostał wymogom wynikającym z wyroku Sądu, który podniósł, że konieczne jest odkodowanie przez organ danych wynikających z ortofotomap w odniesieniu do działek w 2016 r. oraz wyjaśnienia procesu rozumowania, który w oparciu o ten dowód umożliwia przyjęcie, że na badanych działkach skarżąca w 2016 r. zaniechała prowadzenia działalności rolniczej. Organ I instancji w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów i wniosków dowodowych skarżącej podniesionych w odwołaniu z 15 czerwca 2019 r. gdzie wniosła o powołanie specjalisty lub biegłego z dziedziny łąkarstwa ochrony obszarów chronionych oraz o przesłuchanie świadków. Sąd nakazał tymczasem organowi prowadzącemu postępowanie ocenić stanowisko skarżącej zawarte w ww. odwołaniu. Decyzja organu I instancji nie zawiera w tym zakresie żadnego stanowiska, czego nie dostrzegł organ II instancji. Wbrew staraniom skarżącej o doręczenie jej dokumentacji fotograficznej z kontroli, stanowiącej integralną część raportu, organ I instancji wydał decyzję, nie czekając na merytoryczne zastrzeżenia odnośnie do przeprowadzenia kontroli i ustalenia stanu faktycznego. M.d. jest osobą starszą, a więc należącą do grupy szczególnie narażonej na COVID-19, i z tego powodu jej wizyta w urzędzie celem zapoznania się z dokumentacją fotograficzną nie była możliwa. W toku postępowania przed organem I instancji dokumentacja ta, stanowiąca integralną część raportu, nie została udostępniona stronie. Zastrzeżenia do raportu z kontroli skarżąca sformułowała dopiero w piśmie z 27 czerwca 2020 r., a więc po wniesieniu odwołania, już po uzyskaniu żądanej dokumentacji fotograficznej. Nastąpiło to po złożeniu kolejnego pisma o udostępnienie tej dokumentacji z wyraźnym żądaniem, by w razie odmowy zostało wydane postanowienie, które skarżąca mogła zaskarżyć zażaleniem. Dlatego też nie sposób zgodzić się organem odwoławczym, że to, iż strona była kilkukrotnie zawiadamiana o możliwości zapoznania się z dowodami w sprawie oraz 4 czerwca 2020 r. w siedzibie organu pierwszej instancji złożyła odwołanie od decyzji z 4 maja 2020 r. i mogła zapoznać się z dokumentacją, sanuje wadliwość postępowania przed organem I instancji w zakresie niezapewnienia skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Organ II instancji nie dostrzegł powyższych uchybień organu I instancji, co oznacza, że naruszył art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. Tymczasem organ I instancji nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego zgodnie ze wskazaniem WSA w K. i w istocie powielił bez rozważenia wszelkich okoliczności sprawy swoje rozstrzygnięcie z 30 maja 2019 r. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkował się do szeregu zarzutów odwołania, uzupełnionego pismami z 8 czerwca i 27 czerwca 2020 r. Ich nierozpatrzenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż z uzasadnienia decyzji nie wynika np., czy zdjęcia inne niż wykonane podczas kontroli są nowymi dowodami, czy też były już wcześniej w aktach sprawy zakończonej decyzją o przyznaniu płatności. Ma to fundamentalne znaczenie dla wznowionego postępowania. Dalej skarżąca wskazała na nieprawidłowe odniesienie się przez organ do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu skarżącej z 15 czerwca 2019 r. Nierozpoznanie wniosku strony o podjęcie czynności niezbędnej do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy musi być uznane za rażące naruszenie przepisów prawa procesowego. Organ naruszył też zasadę trwałości decyzji ostatecznej. Ochrona trwałości decyzji ostatecznej powoduje, że istnienie przyczyny wznowieniowej musi zostać w postępowaniu wykazane w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Brak dokładnego wyjaśnienia przyczyny wznowienia postępowania uniemożliwia skontrolowanie legalności zaskarżonych decyzji w części dotyczącej wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. 5.1 Sądy administracyjne zostały wyposażone w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. 5.2 Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź, gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 5.3 Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że prawomocnym wyrokiem z 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 373/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił decyzję dyrektora z 8 sierpnia 2019 r. nr 9013-2018-005929 w oraz poprzedzającą ją decyzję kierownika. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zarzucił, że nie można uznać, by spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania, uchylenie ostatecznej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Organ ustalenia, że na działkach deklarowanych do płatności w 2016 r. nie była prowadzona działalność rolnicza oparł na danych zawartych w raporcie kontroli prowadzonej w okresie od 22-26 lutego 2019 r. Stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości dotyczyły działek – działki rolnej A, deklarowanej do płatności na działce ewidencyjnej nr 329 o pow. 22,73 ha oraz działki rolnej B deklarowanej do płatności na działkach ewidencyjnych nr 191, nr 189 o pow. 11,84 ha, co do których zastosowano kody DR13+ oraz DR18. Dokumentacja fotograficzna, zastosowane kody jak i uwagi zawarte w raporcie co do działek A i B, dotyczą bez wątpienia stanu istniejącego w roku przeprowadzenia wizytacji. Wznowienie postępowania dotyczy decyzji ostatecznej przyznającej płatność na rok 2016. Ustalenia organu co do stanu działek winny być zatem ukierunkowane na ten rok i wymagały wykazania materiałem dowodowym, że stan działek mógł być tożsamy ze stwierdzonym podczas wizytacji w 2019 r. Eksponowana przez organ adnotacja, że działki A i B nie były przedmiotem użytkowania rolniczego "na przełomie co najmniej 3 lat" nie jest wystarczająca dla ustalenia stanu tych działek w roku 2016. Jest to określenie ogólnikowe, nieprecyzyjne. Przy dokonywaniu oceny nie można pomijać, że kontrolujący odnosili swoje ustalenia i uwagi do stanu działek na czas przeprowadzania kontroli. Określenie, "na przełomie co najmniej 3 lat" wymagało zatem sprecyzowania, wykazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, że stwierdzone na gruncie nieprawidłowości świadczące o zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej w 2019 r. (bujna roślinność, krzewy, wysokie samosiejki drzew, wypiętrzona roślinność kępowa, chwasty dorastające do 1 m, wysokie trzcinowiska o dużej gęstości roślin) występowały także w takim samym lub porównywalnym stanie w roku 2016, jak również wskazania podstaw na których takie ustalenia zostały dokonane. Uwagi kontrolujących, w tym stwierdzenie "na przełomie co najmniej 3 lat" zostały sformułowane w odniesieniu do całej działki B o łącznej powierzchni 11,84 ha, (z których działka B1 o pow. 6,54 zadeklarowana jest na działce ewidencyjnej nr 189, działka B2 o pow. 5,65 ha zadeklarowana jest na działce ewidencyjnej nr 191), przy czym do płatności w 2016 r. deklarowana była tylko działka rolna o powierzchni 6.80 ha. Organ w uzasadnieniu decyzji winien odkodować dane wynikające z ortofotomap w odniesieniu do stanu działek w 2016 r., wyjaśnić proces rozumowania, który pozwolił w oparciu o ten dowód przyjąć, że na badanych działkach skarżąca w 2016 r. zaniechała prowadzenia działalności rolniczej. Dalej w wyroku I SA/Ke 373/19 Sąd wskazał organowi, że ponownie rozpoznając sprawę powinien przeprowadzić postępowanie celem ustalenia, czy stwierdzone w 2019 r. zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej miało miejsce także w 2016 r. oraz wszechstronnie ocenić zebrany materiał dowodowy, w tym stanowisko skarżącej zawarte w odwołaniu. Zdaniem Sądu, dopiero zebrany i oceniony wszechstronnie materiał dowodowy pozwoli na poprawną ocenę zaistnienia lub nie okoliczności skutkującej wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. i ustalenie ich wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. 5.4 W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ w ponownie prowadzonym postępowaniu nie zastosował się do powołanych wyżej wytycznych Sądu zawartych w wyroku I SA/Ke 373/19. Tym samym naruszył przepis art. 153 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotniej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (tak również A. Kabat [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Istotą rozpoznawanej sprawy było zatem zbadanie, czy organ w zgodzie z wytycznymi Sądu zawartymi w sprawie I SA/Ke 373/19 wykazał, że w sprawie zaszły nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, tj. czy ziściła się przesłanka o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. 5.5 W ocenie Sądu organ ponownie rozpatrujący sprawę nie wykazał, że ziściła się przesłanka wznowieniowa przez niego powoływana. Poprawne ustalenia w tym zakresie to po pierwsze ustalenie, że zaszły nowe okoliczności, i po drugie, że okoliczności te nie były znane organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej. Jeśli chodzi o pierwszą z przesłanek, to podkreślić należy, że ustalenia w zakresie braku użytkowania działki w 2016 r. organ oparł o wizytację przeprowadzoną w 2019 r. udokumentowaną serią zdjęć. Jak już wskazał Sąd przy poprzednim rozpoznaniu sprawy, stan działek zobrazowany 3 lata później nie może być przesądzającym dowodem ich stanu w 2016 roku. Prawdą jest, że raport z kontroli przeprowadzonej w dniach 22-26 lutego 2019 r. jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Korzysta zatem z domniemania prawdziwości tj., że pochodzi od organu, który go wystawił, i z domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu od którego dokument pochodzi. Nie może jednak umknąć, że domniemanie zgodności z prawdą treści zawartych w protokole dotyczy stanu działki w dniu jego sporządzania tj. z lutego 2019 r. Teza, że stan działek podczas oględzin pozwala na przyjęcie, że również w 2016 r. nie były użytkowane rolniczo jest już nieobjętym domniemaniem a tylko (uprawnionym lub nie) wnioskiem organu. Nadto nie można pominąć tego, że domniemanie to strona może kwestionować przy pomocy innych dowodów. Błędna jest zatem teza organu, że okoliczność objęta dokumentem urzędowym nie podlega dalszemu badaniu. Jest to jednak okoliczność uboczna wobec faktu, że jak wyjaśniono powyżej stan działek w 2016 r. nie był stwierdzony dokumentem urzędowym. Nie jest objęta sporem, stwierdzona w zaskarżonej decyzji okoliczność, że strona składała wnioski dowodowe celem wykazania stanu działek w 2016 r. Jak wynika z treści decyzji były to wnioski o przesłuchanie świadków i powołanie biegłego z zakresu łąkarstwa (brak w załączonych aktach administracyjnych pisma z tymi wnioskami strony). Organ nie wydał wobec nich odrębnego rozstrzygnięcia wskazując jedynie w treści decyzji, że dowodów nie przeprowadził wobec stwierdzenia spornych okoliczności protokołem z 2019 r. – dokumentem urzędowym. Jak wskazano wyżej okoliczność stanu działek w 2016 r. nie była stwierdzona dokumentem urzędowym, a była decydująca dla poprawnego rozstrzygnięcia sprawy. W myśl art. 78 k.p.a. organ ma obowiązek przeprowadzenia dowodu jeżeli ma on znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu. Taki dowód (mający znaczenie dla sprawy) należy przeprowadzić nawet wówczas, gdy jego żądanie było spóźnione. Obowiązkiem organu wynikającym z art. 77 k.p.a. jest dokładne zebranie materiału dowodowego a potem jego wyczerpujące rozpatrzenie. Zaniechanie przeprowadzenia żądanych dowodów jest uchybieniem mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, i narusza w sposób kwalifikowany art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. w. z art. 77 k.p.a. Nie można też w tym kontekście pominąć faktu, że stronie doręczono odpis protokołu kontroli dopiero 23 III 2020 r. bez stanowiących jego integralną część zdjęć doręczonych jeszcze później. Również takie działanie organu narusza wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu., oraz wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli. Reasumując organ wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe opierając się jedynie na sporządzonym w 2019 r. protokole kontroli. Wnioski o stanie działki na trzy lata przed ich oględzinami są dowolne, a bez udziału biegłego, który mógłby je ewentualnie potwierdzić nieweryfikowalne dla Sądu, z uwagi na brak specjalistycznej wiedzy. To samo dotyczy załączonej dokumentacji fotograficznej, której organ w sposób szczegółowy nie przyporządkował do swoich wniosków. Wskazanie jedynie numerów fotografii bez powiązania z konkretną okolicznością (stanu określonego fragmentu działki), powoduje brak możliwości szczegółowego odniesienia się do wyciągniętych przez organ wniosków. Powyższe powoduje, że wnioski wyciągnięte przez organ noszą cechę niedopuszczalnej dowolności, co oznacza w konsekwencji, że nie wykazał w sposób poprawny, że w sprawie zaszła nowa okoliczność o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. 5.6 Organ nie wykazał też w żaden sposób, że o przywoływana przez niego nowa okoliczność nie była mu dotychczas znana. Rozpoznające sprawę organy nie wykazały kiedy powzięły wiadomość o nowych dowodach w postaci zdjęć i ortofotomap przywoływanych w decyzjach. Przypomnieć więc należy, że decyzja organu I instancji przyznająca stronie opisane tam płatności wydana została 21 lutego 2017 r. Przed wydaniem tej decyzji organ zapoznał się z bliżej nieopisaną dokumentacją fotograficzną znajdującą się w zasobach informatycznych organu. Nie można więc wykluczyć, że pierwotna decyzja wydana była w oparciu o te same zdjęcia lotnicze (ortofotomapy) z 2015 r. i zdjęcia satelitarne z VII i VIII 2016, na które organ powołał się w zaskarżonej decyzji. Mimo zarzutu skarżącej w tym zakresie organ okoliczności tej nie wyjaśnił, co czyni ustalenia wadliwie niepełnymi. Obowiązkiem organu wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem nie wskazując żadnego dowodu na potwierdzenie tak istotnego dowodu wznowienia, jakim jest data uzyskania zdjęcia działek ( ortofotomap) z 2015 i 2016 r., organ naruszył tak wskazany przepis, jak też nie udowodnił zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania (nowy nie znany organowi dowód). 5.7 Za ugruntowanym orzecznictwem (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2015 r. II GSK 594/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 18 czerwca 2020 r. I SA/Sz 119/20 – baza LEX) zauważyć należy, że system teleinformatyczny wykorzystywany do kontroli wniosków o płatności, jest w pewnym sensie podobny o ile chodzi o jego wykorzystanie do innych rejestrów państwowych np. Krajowego Rejestru Sądowego, ksiąg wieczystych. Istotne zatem dla definitywnego rozstrzygnięcia sprawy jest czy organ w dacie wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym korzystał z tego rejestru (a korzystanie z niego zdaje się potwierdzać treść decyzji ostatecznej) i jakie aktualne dane system ten zawierał. Od wyniku ustaleń w tym zakresie zależy dopuszczalność wznowienia, warunkowana gdy chodzi o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wiedzą organu o dowodach czy okolicznościach faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, jednakże mu nieznanych. Nie budzi wątpliwości, że co do zasady, dla zaistnienia badanej przesłanki nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w sposób niezawiniony, czy w wyniku zaniedbań. Nie dotyczy to jednak sytuacji nieuwzględnienia w stanie faktycznym sprawy określonej okoliczności znanej organowi z urzędu, a wynikającej z materiałów (dowodów), którymi organ dysponuje. Taka sytuacja nie stanowi podstawy do wznowienia podstępowania - bowiem nie jest to okoliczność nowa dla organu wydającego decyzję (patrz cyt. wyżej wyrok I SA/Sz 119/20). Jeżeli organ jest w posiadaniu określonych danych wynikających z materiałów będących w jego dyspozycji, to należy przyjąć, że okoliczności z nich wynikające są organowi znane. Mogłoby bowiem dochodzić do sytuacji, w której organ wyposażony przez prawodawcę (unijnego i krajowego) w odpowiednie, wysokospecjalistyczne i kosztowne narzędzia do weryfikacji prawidłowości wniosków o płatność, w razie oczywiście zawinionego braku wykorzystania ich w postępowaniu administracyjnym poprzez zaniechanie sprawdzenia rejestrów, mógłby zawsze zasłaniać się prawem do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Taka sytuacja w sposób oczywisty godziłaby w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.), czyniąc iluzoryczną tj. zależną od dobrej lub złej woli organu, zasadę pewności obrotu prawnego czy stabilności skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Ponadto wnioskowanie takie modyfikowałoby rozkład ciężaru dowodu, spoczywający w tym przypadku na organie. Reasumując skoro organ dysponuje wysokospecjalistycznym narzędziem kontroli, to ma nie tylko prawo ale i obowiązek korzystania z niego, bowiem tylko takie działanie wypełnia obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej wynikający z art. 7 k.p.a. 5.8 Tym samym organ winien konkretnymi dowodami po poprawnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym wykazać czy ujawniły się nowe okoliczności, po drugie, że nie nastąpiło to wcześniej niż w dacie wydania decyzji w trybie zwykłym oraz po trzecie, że nie nastąpiło to wskutek braku sprawdzenia dostępnych danych. Brak powyższych ustaleń spowodował, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. 5.9 Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali czy w sprawie wystąpiły nowe, nieznane wcześniej okoliczności. W tym celu przeprowadzi poprawnie postępowanie dowodowe, dopuszczając dowody wnioskowane przez stronę a opisane w decyzji, w tym dowód z opinii biegłego z zakresu łąkarstwa, co pozwoli na ustalenia czy stan działek z daty oględzin z 2019 r. i zdjęć wykonanych po dacie wydania decyzji w trybie zwykłym, uzasadnia wysnucie wniosku, że w 2016 r. działki były niekoszonymi nieużytkami. Jednocześnie ustali czy dowody w postaci zdjęć i ortofotomap z lat 2015 i 2016 na które się powołuje, były w jego zasobach przed wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym, oraz jednoznacznie ustali datę wejścia w posiadanie tychże dowodów. Dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy pozwoli na poprawne ustalenie czy zaistniała w badanej sprawie przesłanka o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. 5.10 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznano w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozp. Min.Spr. z 3 X 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 t.j. z 2019.01.04).