I SA/Ke 311/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.P., E.Z., I.D., M.D., E.M., J.C.i M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2013 postanawia: zwolnić I.D. od kosztów sądowych. I.D. w sprawie ze skargi A.P., E.Z., I.D., M.D., E.M., J.C.i M.D.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.z 9 marca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2013 złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, w którym wskazała, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z dwiema małoletnimi córkami, utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie ok. 5.000,00 zł netto miesięcznie. Jako posiadany majątek wykazała mieszkanie wielkości 76 m² wartości 380.000,00 zł, nieruchomość rolną wielkości 1.800m² - 1/6 udziału o wartości ok. 4.000,00 zł oraz działkę budowlaną o pow. 1.077 m² wartości 100.000.00 zł. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki skarżąca wykazała raty kredytów w łącznej kwocie – 2.000,00 zł, czynsz – 700 zł, media 350 zł. leczenie chorej córki od 300,00 zł do 2.000,00 zł miesięcznie, opieka nad chorą córką 800 zł- do 1.000,00 zł. Uzasadniając wniosek wskazała, że jest matką samotnie wychowująca dzieci, jedna z córek jest nieuleczalnie chora – choroba C., koszty leczenia i opieki nad córką przekraczają jej miesięczne dochody. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Mając na względzie okoliczności przedstawione przez wnioskodawczynię przede wszystkim fakt, że jest matką samotnie wychowującą dwoje małoletnich dzieci oraz że jedna z córek jest chora nieuleczalnie, co pochłania dużą część miesięcznego dochodu uznano, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych zatem jej wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.