I SA/Ke 312/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.P., E. Z., I.D., M.D., E. M., J.C. i M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [,..]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2014 postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 2 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 312/17 odrzucił skargę M.D., I.D., J. C. i E.Z., z powodu wniesienia jej po terminie (art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) dalej "ustawa p.p.s.a."). Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony M.D. 13 czerwca 2017 r. W dniu 19 czerwca 2017 r. M. D. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, bowiem w okresie od 17 lutego 2017 r. do 18 kwietnia 2017 r. musiała opiekować się nad 91 letnią matką K. S., która jest obłożnie chora i wymagała i nadal wymaga stałej i ciągłej opieki, nie będąc zdolną do samodzielnej egzystencji i z tej niezależnej przyczyny nie byłam w stanie złożyć skargi w terminie. Nie wniosła skargi w terminie z przyczyn od niej niezależnych, nie będąc zresztą świadomą, że wniosła ją po terminie. Tą niezależną przyczyną była choroba i opieka nad 91 letnią matką K. S., która jest obłożnie chora. W okresie od marca do chwili obecnej wnioskodawczyni przebywała w miejscowości S. w Gminie S. Z., gdzie opiekowała się matką non stop, gdyż musiała ją karmić, przebierać, podawać leki itp. Na potwierdzenie czego przedłożyła zaświadczenie lekarskie. Dodała, że jeśli pojawiała się w mieszkaniu przy ul. K.na przestrzeni od marca 2017 do dzisiaj to na parę godzin, żeby zrobić pranie itp. Matki nie mogła opuszczać, gdyż jest samotną osobą, ani też nie jest strony stać na wynajęcie opiekunki. W ocenie strony nieuwzględnienie wniosku zamknie jej drogę do sądu i uniemożliwi dochodzenie swoich praw w sprawie podatkowej, ważnej nie tylko dla strony, ale również dla jej krewnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t .Dz.U.2016.718 ze zm.), zwanej dalej "ustawa p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 4 ustawy p.p.s.a.). W sprawie bezsporne jest, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem 13 czerwca 2017 r. (doręczenie postanowienia o odrzuceniu skargi), a wniosek został złożony 19 czerwca 2017 r. Wnioskodawczyni ponadto przedłożyła skargę. W sprawie, nie budzi więc zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Wymaga przy tym podkreślenia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przytoczone przez stronę argumenty wskazują, że przeszkodą, która uniemożliwiła dotrzymanie terminu była opieka na chorą matką, poza miejscem zamieszkania wnioskodawczyni, co potwierdza załączone do wniosku zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że matka skarżącej ma 91 lat i jest obłożnie chora, wymaga dalszej opieki. W ocenie Sądu powołane przez wnioskodawczynię okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia skargi. Z wniosku skarżącej oraz zaświadczenia lekarskiego wynika, że matka strony chorowała i wymagała pomocy od dawna (co najmniej od lutego 2017 r.) oraz że w zasadzie chorej potrzebna jest stała pomoc. Wskazują na to dolegliwości chorej wyszczególnione w przedłożonym zaświadczeniu lekarskim oraz jej wiek (91 lat). Z kolei zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych za brakiem winy w uchybieniu terminu, może przemawiać choroba, ale nie każda, a wyłącznie taka, która miała nagły i obłożny charakter, obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca podjęcie działań. Sam fakt choroby, nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu. Należy stwierdzić, że choroba matki wnioskodawczyni nie miała nagłego charakteru uniemożliwiającego skarżącej podjęcie jakichkolwiek działań we własnych sprawach. Zdaniem Sądu należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymagała, aby przed wyjazdem do matki, albo w czasie jednego z pobytów w miejscu zamieszkania skarżąca podjęła odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów, w tym związanych z prowadzoną sprawą podatkową. Tym bardziej, że opiekowanie się chorą wymaga od wnioskodawczyni częstych wyjazdów poza miejsce zamieszkania. Skarżąca mogła, np. udzielić pełnomocnictwa do reprezentowania jej w postępowaniu sądowym. Pełnomocnictwo to przy tym mogło zostać udzielone jednej z pozostałych skarżących. Ponadto, jak wynika z treści skargi, skarga została w rzeczywistości sformułowana przez inną ze skarżących. Aktywność wnioskodawczyni w zakresie sporządzenia i nadania skargi sprowadzała się do podpisania pod oświadczeniem "Niniejszą skargę podpisują pozostali adresaci decyzji, które traktują ją jako własną". Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że strona nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Dodatkowo wymaga wyjaśnienia, że przedmiotowa skarga została jedynie odrzucona w stosunku do M.D., I.D., J. C. i E.Z., co oznacza, że zaskarżona decyzja, która dotyczy praw m.in. wnioskodawczyni będzie podlegała kontroli sądowej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.