I SA/Ke 321/11

Dnia 20 lipca 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 20 lipca roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 22 czerwca 2011r. w wysokości 100zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. skarżący B. K. i J. K. złożyli sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z córką i wnukiem, jako majątek wykazują dom wielkości 175m², budynek gospodarczy wielkości 9,62m² oraz garaż wielkości 16,38m². Skarżąca jest osobą bezrobotną od 2008r. Źródłem utrzymanie skarżących jest renta uzyskiwana przez skarżącego w wysokości 828zł miesięcznie, wynagrodzenie uzyskiwane przez skarżącego z prac dodatkowych w wysokości 1386zł, wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez córkę skarżących w wysokości 1039,50zł miesięcznie oraz alimenty w wysokości 400zł miesięcznie uzyskiwane przez wnuka skarżących. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżących, przede wszystkim fakt, że skarżąca jest osobą bezrobotną, a czteroosobowa rodzina skarżących utrzymuje się z łącznego dochodu w kwocie 3654,29zł miesięcznie należało stwierdzić, że wykazali należycie, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.