I SA/Ke 324/10

Dnia 5 listopada 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a 1. ustanowić dla J. S.radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K.; 2. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 22 września 2010r. sygn. akt I SA/Ke 324/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. S.na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wnioskiem z dnia 20 października 2010r. skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 20 października 2010r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyła wniosek na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dołączonego do niego pisma wynika, że skarżąca pozostaje sama w gospodarstwie domowym, jako posiadany majątek wykazuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu wielkości 33,75m², utrzymują się z dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca oświadcza, że dochody mają charakter sezonowy, różny w poszczególnych miesiącach. Za miesiąc wrzesień 2010r. skarżąca wykazuje dochód w kwocie 6860,25zł brutto. W dalszej części wniosku skarżąca wylicza opłaty konieczne, które jest obowiązana pokryć z wykazanego dochodu oraz przedkłada nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 13 września 2010r. na kwotę 6181,91zł. Ponadto skarżąca wskazuje, że jest osobą chorą, wymaga ustawicznej rehabilitacji kręgosłupa, nóg i rąk, co również wymaga środków finansowych. Z uwagi na problemy finansowe skarżąca często nie wykupuje recept, natomiast poczucie godności nie pozwala jej na korzystanie z pomocy społecznej. W myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna stosownie do postanowień przepisu art. 175 ustawy p.p.s.a. powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, albo doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych. Stosownie do przepisu art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje między innymi ustanowienie radcy prawnego i zgodnie z postanowieniami przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Analiza złożonego przez J. S.wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego oraz dołączonego do niego pisma wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że skarżąca wykazała należycie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezzasadny i jako taki podlega oddaleniu. Stosownie bowiem do art. 239 pkt 4 ustawy p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony, którym przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. W sprawie niniejszej postanowieniem WSA w Kielcach z dnia 29 czerwca 2010r. sygn. akt ISA/Ke 324/10, skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych. Tym samym skarżąca mocą powyższego prawomocnego postanowienia Sądu uzyskała prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, które skutkuje zwolnieniem od kosztów sądowych dla całego postępowania sądowoadministracyjnegonia tj. zarówno przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec powyższego ponowny wniosek J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznać należało za bezprzedmiotowy i jako taki oddalić. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji