I SA/Ke 325/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia odrzucić skargę. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa oraz opłacenia prawem przewidzianych opłat sądowych. Z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wynika, że Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis. Brak uiszczenia wpisu przy wniesieniu pisma skutkuje, co do zasady, wezwaniem strony skarżącej o dokonanie wpisu w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania. H. S. reprezentowany przez adwokata K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]., nr [...]w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. Po uprawomocnieniu się zarządzenia referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2011r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2011r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2000 zł, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 sierpnia 2011r. W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony. Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.