I SA/Ke 327/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (dalej: Dyrektor) decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownika) z [...] nr [...] w sprawie przyznania P.J. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018. Dyrektor ustalił, że 14 czerwca 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął, za pośrednictwem formularza geoprzestrzennego, złożony w formie elektronicznej w aplikacji eWniosekPlus, wniosek P. J. o przyznanie płatności na rok 2018. W przedmiotowym wniosku strona ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej oraz płatności dla młodych rolników. Do jednolitej płatności obszarowej strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 51,06 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębach K. i R., w gminie M.; w obrębie B., w gminie S. (powiat ..., województwo...) oraz w obrębach B. i M., w gminie B. (powiat ..., województwo ...). Wraz z wnioskiem strona złożyła załączniki graficzne, na których wyrysowała położenie działek rolnych. Po dokonaniu zmian do wniosku, łączna powierzchnia wyniosła 48,43 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej stwierdzono różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną działek rolnych B, C, D, E, F, G, H, I i J, a powierzchniami wynikającymi z ustalonych powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) dla działek ewidencyjnych, na których położone są ww. działki rolne. W związku z tym kierownik przyznał P.J. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w tym: płatność za zazielenienie w wysokości 3.519,42 zł oraz odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 w tym: jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w kwocie 20.362,53 zł, płatności redystrybucyjnej (dodatkowej) i nałożył sankcję w kwocie 2.995,97 zł, płatności dla młodych rolników i nałożył sankcję w kwocie 7.802,43 zł oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej powierzchni wycofanych w dniach 1 października 2018 r. i 6 marca 2019 r. Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie, podnosząc, że wszystkie zadeklarowane działki są użytkowane rolniczo. Dyrektor wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie ustalenia powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności oparte były o system identyfikacji działek rolnych na podstawie wyznaczonej powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej ustalono, że powierzchnia gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności wynosi 11,42 ha, a więc łączna powierzchnia wykluczona z płatności wynosi 36,92 ha. Powierzchnia wykluczona z płatności stanowiła powierzchnię działki rolnej B - 9,38 ha, C - 0,11 ha, D - 4,56 ha, E - 1,10 ha, F - 3,97 ha, G - 3,43 ha, H - 2,94 ha, I - 11,34 ha, J - 0,09 ha, na których stwierdzono brak powierzchni użytkowanej rolniczo. Organ podał podstawy prawne nałożenia sankcji do jednolitej płatności obszarowej, płatności dodatkowej i płatność dla młodych rolników. Wskazał też, że powierzchnia działek rolnych zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wynosi 11,42 ha i stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Dalej wyjaśnił, że grunty rolne kwalifikujące się do przyznania płatności swoim zakresem obejmują: grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe, elementy krajobrazu podlegające zachowaniu oraz strefy buforowe, a także obszary na których realizowane są wymogi związane z wdrożeniem dyrektywy "wodnej", "ptasiej" i "siedliskowej" oraz obszar gruntów rolnych, zalesionych w ramach PROW 2007-2013 (schemat I - Zalesianie gruntów rolnych) oraz PROW 2014 - 2020. Powierzchnie uprawnione do płatności zostały wyznaczone na podstawie dostępnych w systemie działek rolnych ortofotomap bazujących na zdjęciach lotniczych z 22 sierpnia 2018 r., na podstawie których została przez organ pierwszej instancji zweryfikowana powierzchnia maksymalnego obszaru kwalifikującego się do płatności. Wyniki kontroli administracyjnej nie pozwalały na uznanie, że na całej zadeklarowanej powierzchni (dotyczy spornych działek), zgodnie z normami i wymogami, prowadzona była przez rolnika przez cały rok kalendarzowy działalność rolnicza, uprawniająca do otrzymania żądanych płatności. Okoliczności te oznaczały brak możliwości przyznania P.J. płatności w żądanej wysokości. Wynika to w szczególności z art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu. Obszar wykluczony z płatności nie był do nich uprawniony, ponieważ niemożliwe było uznanie tego obszaru za grunty, będące kwalifikującymi się hektarami do płatności za rok, którego dotyczył wniosek (art. 32 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1307/2013). Odnośnie zakwestionowanych gruntów przyjęto, że nie były one: 1. użytkami rolnymi (art. 4 ust. 1 pkt e-k); 2. uprawnioną do płatności częścią gospodarstwa rolnego strony (art. 4 ust. 1 pkt b rozporządzenia Nr 1307/2013); 3. terenem, na którym była prowadzona działalność rolnicza w okresie, którego dotyczył wniosek strony (art. 4 ust. 1 pkt c rozporządzenia Nr 1307/2013). Sytuację, w której na danej działce rolnej znajdują się niewielkie obiekty lub roślinność nie związana bezpośrednio z działalnością rolniczą, regulują art. 9 ust. 1-2 Rozporządzenia Nr 640/2014 oraz § 2 i 3 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości (Dz. U. z 2015 r., poz. 336 ze zm.). Zakwestionowany w sprawie obszar nie pozwalał na zakwalifikowanie go do żadnego z wyjątków, umożliwiających przyznanie płatności do tego terenu. W szczególności obszar ten nie stanowił uprawnionego do płatności zagajnika o krótkiej rotacji (wierzby lub topoli do 8 lat bądź brzozy do lat 10), nie był uprawnioną do płatności szkółką drzew i krzewów (art. 4 lit. j rozporządzenia Nr 1307/2013). Nie był także terenem jakiejkolwiek działalności pozarolniczej, który mógłby zostać zaliczony do obszaru uprawnionego do płatności i nie był sam w sobie elementem krajobrazu, które mogłyby się kwalifikować do żądanych płatności (tj. o szerokości nie większej niż 2 metry). Na ortofotomapach z sierpnia 2018 r. wyraźnie widać obszary zakrzaczeń oraz strefy zadrzewienia na spornych działkach rolnych, ponadto jednoznacznie widać, że zakwestionowane obszary wyraźnie różnią się od terenów uznanych za uprawnione do wsparcia. Stan wykluczonych obszarów wskazuje na brak przeprowadzania wymaganych zabiegów agrotechnicznych, np. koszenia lub innych zabiegów w celu usuwania niepożądanej roślinności. Stan ww. obszarów uznanych za nieużytkowane rolniczo w 2018 r. oraz rodzaj stwierdzonej roślinności ewidentnie wskazuje na brak przeprowadzenia zabiegu agrotechnicznego, np. koszenia lub innego zabiegu(ów) w celu usunięcia niepożądanej roślinności. Taki zabieg jest niezbędny do utrzymania rolniczego charakteru całej powyższej działki. Strona powinna wykonać przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności na działkach rolnych B, C, J i K, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek, jak wynika z § 2 rozporządzenia z dnia 12 marca 2015 r. Natomiast w przypadku działek rolnych A, D, E, F, G, H oraz I ze względu na podjęte przez P. J. zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, termin koszenia określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno- środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, ze. zm.), i tak przypadku działki rolnej A termin ten przypada na okres od dnia 15 czerwca do 30 września (wymóg dla wariantu 4.4 określony w załączniku nr 1 do Rozporządzenia PRŚK), natomiast w przypadku działek rolnych D, E, F, G, H oraz I termin ten przypada na okres od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego (wymóg dla wariantu 4.6.2 określony w załączniku nr 1 do Rozporządzenia PRŚK). Powyższe jednak nie potwierdza, że ww. działki były użytkowane rolniczo przez cały rok kalendarzowy 2018, ponieważ widoczna na ortofotomach z 22 sierpnia 2018 r. roślinność (tereny podmokłe porośnięte trzciną obszary zakrzaczone, liczne samosiejki drzew) nie świadczy o użytkowaniu rolniczym danego gruntu. Stan ten jest bezsprzeczny, co jest widoczne na zdjęciach. W przypadku działki rolnej B organ ustalił, że powierzchnia użytkowana rolniczo, kwalifikująca się do przyznania wnioskowanych płatności wynosi 5,54 ha, pozostały obszar tj. 14,50 ha (z wyłączeniem działki ewidencyjnej nr 633, na której wystąpił błąd kontroli krzyżowej i dla której wnioskodawca 6 grudnia 2018 r. określił powierzchnię użytkowaną rolniczo przez niego w wysokości 0,00 ha) nie spełnia definicji "kwalifikującego się hektara". Na zakwestionowanej powierzchni widoczna jest wysoka, bujna roślinność, liczne zakrzaczenia oraz drzewa. Obszar nieużytkowany rolniczo bezsprzecznie odróżnia się od powierzchni działki rolnej, na której prowadzone są zbiegi agrotechniczne - koszenie. Dla działki rolnej C stwierdzono powierzchnię nieużytkowaną rolniczą na całym obszarze. Na całej powierzchni widoczna jest bujna, wysoka roślinność, natomiast na części od strony północnego-zachodu widoczne są liczne drzewa, których wiek można określić na powyżej roku. Na fakt braku koszenia wskazuje również okoliczność, że działka rolna położona od strony zachodniej spornej działki rolnej jest użytkowana i koszona. Sporna działka nie stanowi kwalifikującego się hektara. W odniesieniu do działek rolnych D, E, F, G, H oraz I na ortofotomapach z 22 sierpnia 2018 r. bezspornie widać, że tereny te w całości nie były użytkowane rolniczo. Na każdej z tych działek rolnych znajduje się bujna roślinność, liczne kępy drzew oraz pojedynce drzewa. Nawet przyjmując, że termin koszenia dla tych działek przypada w okresie od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego, z uwagi na fakt uczestnictwa ww. działek w programie rolno-środowiskowo-klimatycznym (wymóg dla wariantu 4.6.2 określony w załączniku nr 1 do Rozporządzenia PRŚK), dyrektor wskazał, że producent rolny nie jest zwolniony z warunku utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok, do czego zobowiązują go przepisy m.in. art. 32 ust. 4 Rozporządzenia Nr 1307/2013. P. J. w piśmie odwoławczym stwierdził, że wszystkie zadeklarowane przez niego grunty są użytkowane rolniczo, na co przedstawił dowód w postaci zdjęć fotograficznych wykonanych 6 marca 2019 r. W ocenie dyrektora, na przedstawionych zdjęciach dla działki rolnej H oraz I widoczna jest leżąca bujna roślinność charakterystyczna dla terenów wilgotnych m.in. trzcina i mimo, że teren, na którym położone są ww. działki, w sąsiedztwie koryta rzeki od strony południowo-wschodniej, mogą obfitować w bujną roślinność od strony sąsiadującej z rzeką, to badając ortofotomapy dla ww. działek rolnych jednoznacznie należy wskazać, że nie stanowią one użytku rolnego spełniającego definicję kwalifikującego się hektara. Natomiast w odniesieniu do działki rolnej F i G organ nie znalazł potwierdzenia argumentu strony, że tereny te są użytkowane rolniczo, gdyż na zdjęciach wykonanych przez stronę, na ww. działkach rolnych znajduje się bujna uschnięta roślinność, co w okresie, w którym zostały wykonane zdjęcia, jest charakterystyczne, jednak nie potwierdza to faktu użytkowania w 2018 r. zgodnego z definicją kwalifikującego się hektara. Ponadto, na podstawie przedłożonych zdjęć nie można w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny ustalić, że dotyczą one wykluczonych działek. Z tego względu nie mogą one stanowić pełnoprawnego dowodu w niniejszej sprawie w myśl art. 75 § 1 K.p.a. Podsumowując, w ocenie organu, sporne działki rolne nie spełniły przez cały 2018 r. definicji kwalifikującego się hektara. Organ wyjaśnił ponadto, że postępowanie w sprawach dotyczących przyznania płatności ma charakter wnioskowy. Oznacza to, że jest ono wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. P. J. składając wniosek i potwierdzając poprawność danych (zaznaczając checkbox) formularza geoprzestrzennego, złożonego w formie elektronicznej w aplikacji eWniosekPlus, oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oraz jednocześnie potwierdził, iż został pouczony o skutkach prawnych złożenia fałszywego oświadczenia z art. 233 § 1 i § 6 Kodeksu karnego. W związku z powyższym odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku ponosi występujący z nim rolnik. Na powyższą decyzję P. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zaskarżając ją w części, w której utrzymano decyzję z 27 marca 2019 r., w zakresie odmowy przyznania P. J. jednolitej płatności obszarowej za 2018 rok i nałożenia sankcji, płatności redystrybucyjnej za 2018 r. i nałożenia sankcji, płatności dla młodych rolników za 2018 r. i nałożenia sankcji w wysokości 7.802,43 zł oraz w zakresie przyznania płatności za zazielenienie za 2018 r. w wysokości 3.519,42 zł. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji kierownika zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji z 27 marca 2019 r. w sytuacji, gdy decyzja ta (jak i poprzedzające ją postępowanie administracyjne) obarczona jest wieloma błędami zarówno w zakresie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego oraz w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie zbadał w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, b) art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, nie rozstrzygnięcie w toku postępowania wątpliwości wskazywanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji co do dowodów zgłoszonych przez stronę w postaci zdjęć dołączonych do odwołania od decyzji organu I instancji, nie informowanie strony w toku postępowania o wątpliwościach względem materiału dowodowego, co skutkowało nierzetelnym ustaleniem czy na działkach D, E, F, G, H oraz I była prowadzona działalność rolnicza a tym samym odmową przyznania płatności o które wnioskował skarżący, c) art 75 § 1 K.p.a. oraz 78 § 1 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia i rozpatrzenia wniosków dowodowych skarżącego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności dołączonych do odwołania zdjęć fotograficznych ukazujących przedmiotowe działki i potwierdzających wykonanie zabiegu agrotechnicznego, tj. koszenia w terminie wynikającym z wymogów zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dalej jako - "rozporządzenie z 18.03.2015 r."), którym bez wątpienia są objęte grunty deklarowane do płatności przez skarżącego, tj. między 15 sierpnia a 15 lutego roku następnego, a jednocześnie brak wezwania skarżącego do złożenia ewentualnych innych dowodów, czy wyjaśnień w przypadku uznania dostarczonych dowodów za niewystarczające, oraz nieprzeprowadzenia kontroli na miejscu w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, d) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie się przy ocenie materiału dowodowego jedynie na ortofotomapach cyfrowych sporządzonych 22 sierpnia 2018 r. i dokonanie oceny użytkowania zgłoszonych we wniosku działek jedynie na podstawie tych ortofotomap (co w świetle wyjaśnień skarżącego nie było miarodajne dla ustalenia wykonywania zabiegów agrotechnicznych w okresie wyznaczonym przez wymogi zawarte w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 18 marca 2015 r. czyli od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego), nie rozpatrzenie dowodów w postaci dołączonych do odwołania zdjęć ukazujących wykonanie zabiegu agrotechnicznego przez skarżącego, a także nie wezwanie skarżącego do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia materiału dowodowego, ani nawet nie zasygnalizowanie w jakikolwiek sposób, iż organ ma kłopoty z ustaleniem tego, co w istocie przedstawiają zdjęcia złożone przez skarżącego, co uzmysłowiłoby skarżącemu konieczność i umożliwiło mu zaproponowanie innych dowodów w sprawie (np. zdjęć lotniczych z drona czy oświadczenia/zeznania wykonawcy usług agrotechnicznych i pokwitowania zapłaty za nie w sytuacji, gdy organ uznał przekazane dowody za niewystarczające), e) art. 85 § 1 K.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli na miejscu w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie był pewien czy przedstawione na zdjęciach dołączonych do odwołania skarżącego z 16 kwietnia 2019 r. działki są rzeczywiście działkami, co do których prowadzone jest postępowanie w sprawie, pomimo opisu tych zdjęć przez skarżącego, co miało znaczący wpływ na ostateczną decyzję o braku uznania zgłoszonych działek jako kwalifikujących się do wnioskowanych płatności; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 32 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (dalej i uprzednio jako - "Rozporządzenie nr 1307/2013") w zw. z art. 4 ust 1 pkt c) Rozporządzenia 1307/2013 poprzez jego błędną interpretację skutkującą uznaniem, że obszar, na którym został przeprowadzony zabieg agrotechniczny w terminie wynikającym z wymogów zawartych w załączniku nr 2 do Rozporządzenia z 18 marca 2015 r., tj. pomiędzy 15 sierpnia a 15 lutego roku następnego, jednak już po przeprowadzonej przez organ kontroli administracyjnej, nie jest zgodny z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy w sytuacji, gdy przepis § 2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (dalej jako: "rozporządzenie z 12 marca 2015 r.") w zw. z art. 32 ust. 2 lit. a) Rozporządzenia 1307/2013 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt c Rozporządzenia 1307/2013 dla uznania obszaru, na którym prowadzona jest działalność rolnicza wymagają przeprowadzenia tylko jednego zabiegu agrotechnicznego w roku, zatem: - jednorazowe przeprowadzenie koszenia działki przed dniem 31 grudnia 2018 r. należało uznać za jedyny zabieg agrotechniczny możliwy do wykonania w roku 2018, (zgodnie z wymogami zawartymi w załączniku nr 2 do Rozporządzenia z 18 marca 2015 r.), a co za tym idzie, - działki należy uznać za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 marca 2015 r.), a zatem, - na tych gruntach prowadzona jest działalność rolnicza (zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt c Rozporządzenia 1307/2013), co z kolei prowadzi do stwierdzenia, że - spełnione zostały kryteria uznania tych działek za kwalifikujący się hektar (art. 32 ust. 2 lit a) Rozporządzenia 1307/2013), b) § 2 pkt 2) rozporządzenia z 12 marca 2015 r. w zw. art. 4 ust. 1 pkt c) Rozporządzenia 1307/2013 poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wykonanie jednego zabiegu agrotechnicznego w roku 2018 r. (o czym stanowi § 2 rozporządzenia z 12 marca 2015 r.), mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie wynikającym przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (a więc wykonanego w terminie wynikającym z wymogów zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 18 marca 2015 r.), nie jest wystarczające dla uznania gruntów za pozostających w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (§ 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 marca 2015 r.) i tym samym nie jest obszarem, na którym prowadzona jest działalność rolnicza (definicja z art. 4 ust. 1 pkt c Rozporządzenia 1307/2013), co spowodowało nie uznanie tych działek za kwalifikujący się hektar (art. 32 ust. 2 lit a Rozporządzenia 1307/2013); c) art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3, i 4 ustawy o płatnościach w zw. z art. 5 ust. 2 lit. a/ Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasad wzajemnej zgodności (dalej jako "Rozporządzeniem nr 640/2019") poprzez błędne uznanie, że powierzchnia działek rolnych wskazanych we wniosku o płatność z 14 czerwca 2018 r. jest większa niż maksymalny kwalifikowalny obszar, podczas gdy na zgłoszonych we wniosku działkach został przeprowadzony zabieg agrotechniczny wymagany przepisami § 2 pkt 2 rozporządzenia z 12 marca 2015 r. i tym samym na tych obszarach była prowadzona działalność rolnicza, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt c Rozporządzenia 1307/2013, a co za tym idzie działki te powinny być uznane za obszary kwalifikowane do płatności, zgodnie z definicją kwalifikującego się hektara z art. 32 ust. 2 lit. a) Rozporządzenia 1307/2013. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści skargi na okoliczności powołane w skardze, w tym w szczególności okoliczności wskazane bezpośrednio przed powołanymi dowodami. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że na działkach, względem których nie została przyznana płatność, tj. działkach rolnych D, E, F, G, H oraz I termin wykonania koszenia przypada na okres od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego. Zabieg koszenia został przeprowadzony we wrześniu, potwierdzeniem czego są dowody w postaci korespondencji mailowej z osobą wykonującą koszenie, pokwitowanie odbioru zapłaty za wykonane usługi koszenia, oraz zdjęcia. Fotografie te wykonane zostały w marcu i widać na nich skoszona trawę i pozostałości po zeszłorocznej roślinności. W sposób wystarczający potwierdzały one więc przeprowadzenie na deklarowanych działkach zabiegu agrotechnicznego w terminie między 15 sierpnia a 15 lutego roku następnego, a co za tym idzie udowadniały, iż na deklarowanych działkach była prowadzona działalność rolnicza. Z uwagi na uzasadnienie zaskarżanej decyzji, skarżący przedstawił dodatkową dokumentację zdjęciową, wykonaną już w okresie późniejszym - w lipcu 2019 r. - wykonaną przy pomocy drona. Na zdjęciach można zaobserwować wszystkie zadeklarowane działki skarżącego (zdjęcie oznaczone nr 1 ukazuje wszystkie deklarowane działki, kolejne zdjęcia przedstawiają te same działki z różnych perspektyw), na których rośnie młoda, średniowysoka roślinność. Zdjęcia obrazują stan działek skarżącego w okresie letnim, przy czym tego typu wielkości roślinność wskazuje na wykoszenie gruntu przed okresem zimowym - roślinność jest bowiem młoda, zazieleniona i niewysoka. Na deklarowanych działkach brak jest zakrzaczenia i zadrzewienia, co stanowiło zarzut organu I instancji, skutkujący nieprzyznaniem płatności. W przypadku nie wykonania zabiegu koszenia w okresie zimowym, nie byłoby możliwe zaobserwowanie roślinności w takim stanie. Jeśli organ miał wątpliwości co do materiału dowodowego dostarczonego przez stronę, to winien był wezwać stronę do wyjaśnienia tej kwestii. Zdjęcia wskazują pewne charakterystyczne miejsca, które są również widoczne na załącznikach graficznych wniosku o płatność, jak przykładowo zakole rzeki. Możliwe więc było porównanie materiału zdjęciowego z obrazami graficznymi dołączonymi do wniosku o płatność, czego organ nie uczynił. Ponadto na zdjęciach zostały zaznaczone numery działek. Nieuzasadnione i sprzeczne z przepisami postępowania administracyjnego było natomiast nieuznanie za dowód załączonych do odwołania z 16 kwietnia 2019 r. zdjęć, co miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Organ dokonał również przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów uznając, że obraz przedstawiony na otrofotomapach jest wystarczający dla uznania, iż obszar wskazany we wniosku o płatność nie był użytkowany rolniczo przez cały rok, tylko z tego powodu, że przed dniem wykonania tych dokumentów nie został wykonany zabieg agrotechniczny, pomimo że skarżący był wciąż w terminie na wykonanie koszenia wynikających z przepisów prawa. W sytuacji wykrycia nieprawidłowości w trakcie kontroli administracyjnej oraz sytuacji, gdy na podstawie systemu informacji geograficznej organ nie moje ustalić rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania płatności, ma on możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu celem dokładniejszej weryfikacji podanych przez wnioskodawcę danych. W niniejszej sprawie organ II instancji nie przeprowadził jednak kontroli na miejscu w celu wyjaśnienia wątpliwości co do obszaru na którym prowadzona jest działalność rolnicza przez skarżącego, Zdaniem skarżącego, bezzasadne jest twierdzenie organu, że producent rolny nie jest zwolniony z warunku utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok, do czego zobowiązują go przepisy m.in. art. 32 ust. 4 Rozporządzenia Nr 1307/2013. Dla uznania, że działka jest użytkowana rolniczo wystarczające jest przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego (§ 2 pkt 2) lit b) rozporządzenia z 12 marca 2015 r. Nieuzasadnione są więc twierdzenia organu, że przed dokonaniem koszenia obszar przez jakiś czas nie był rolniczo użytkowany. Działania rolnicze charakteryzują się tym, że nie wykonuje się ich "bez przerwy" w rozumieniu stałego wykonywania określonych czynności. Czynności są dopasowane do pór roku, a ponadto wymagane jest pozostawienie roślinom odpowiedniego czasu na wzrost. Dla działania rolno-środowiskowo-klimatycznego działalność rolnicza prowadzona przez cały rok kalendarzowy polega na skoszeniu raz w roku (bądź rzadziej) posiadanych działek, a w pozostałym okresie pozostawienie ich swobodnemu wzrostowi, by dokonać kolejnego zabiegu agrotechnicznego. W tym wypadku więc powstrzymywanie się od działań innych niż jeden zabieg agrotechniczny jest również prowadzeniem działalności rolniczej. Odmienna interpretacja przez organy doprowadziła do naruszenia § 2 pkt 2) rozporządzenia z 12 marca 2015 r. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt c) Rozporządzenia 1307/2013 oraz naruszenia art. 32 ust. 4 Rozporządzenia 1307/2013 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt c) Rozporządzenia 1307/2013. W odpowiedzi na skargę dyrektor wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zawnioskowanych w skardze dowodów podniósł, że nie potwierdzają one faktu użytkowania rolniczego spornych gruntów przez cały 2018 rok. Na rozprawie 28 listopada 2019 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu stała się odmowa przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności dla młodych rolników i płatności redystrybucyjnej (dodatkowej) oraz pomniejszenie płatności za zazielenienie, z powodu wykluczenia z płatności powierzchni działek rolnych. Przyczyną powyższego była okoliczność ustalona w toku postępowania, że powierzchnia kwalifikująca się do jednolitej płatności obszarowej została zmniejszona z powierzchni 48,34 ha, do powierzchni wynoszącej 11,42 ha. Zatem łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności obszarowej wynosi 36,92 ha, na której stwierdzono brak powierzchni użytkowanej rolniczo. Sporna powierzchnia gruntów położona jest na działkach rolnych B,C, D, E, F, G, H, I i J. Powodem ku temu, według organu, była okoliczność, że na działkach tych rolnik nie prowadził przez cały rok kalendarzowy wymaganej przepisami działalności rolniczej. Według skarżącego, wystarczającym zabiegiem pozwalającym na spełnienie warunków przyznania płatności, było dokonanie koszenia działek we wrześniu 2018 r. W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność redystrybucyjna przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 Rozporządzenia nr 1307/2013, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a/ Rozporządzenia Nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przepis art. 32 ust. 2 Rozporządzenia nr 1307/2013 stanowi, że "kwalifikujący się hektar" oznacza: a) wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej; lub b) każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który: (i) nie jest już zgodny z definicją "kwalifikującego się hektara" na mocy lit. a) w wyniku wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG, dyrektywy 2000/60/WE oraz dyrektywy 2009/147/WE; (ii) w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; lub (iii) w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest obszarem odłogowanym zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Z definicji zawartej w art. 4 ust. 1 pkt e/ Rozporządzenia nr 1307/2013 wynika, że użytki rolne oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Grunty orne to grunty uprawiane w celu produkcji roślinnej lub obszary dostępne dla produkcji roślinnej, ale ugorowane (art. 4 ust. 1 pkt f/), trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe oznaczają co do zasady grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych) (art. 4 ust. 1 pkt h/), natomiast uprawy trwałe oznaczają uprawy niepodlegające płodozmianowi, inne niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się plony, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji (art. 4 ust. 1 pkt g/). Kluczowe znaczenie w sprawie ma treść art. 32 ust. 4 Rozporządzenia nr 1307/2013, zgodnie z którym obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary jeśli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. W przedmiotowej sprawie powyższe przepisy oznaczały, że w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. obowiązkiem P. J., było utrzymanie zawnioskowanych spornych działek w stanie, który pozwalałby przyjąć, że spełniają one przesłanki kwalifikującego się hektara w jednej z powyższych form, tj. jako grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Obowiązkowi temu zaniechał, ponieważ działki nie spełniały powyższych definicji. Wynika to jednoznacznie z ustaleń kontroli administracyjnej przeprowadzonej w oparciu o powierzchnię MKO. Na podstawie ortofotomap, bazujących na zdjęciach lotniczych z 22 sierpnia 2018 r., zweryfikowana została powierzchnia maksymalnego kwalifikującego się do płatności obszaru. Wówczas to stwierdzono na spornych działkach rolnych bujną roślinność, liczne zakrzaczenia oraz drzewa. Logicznym jest zatem wniosek, że skoro zdjęcia z 22 sierpnia 2018 r. obrazowały taki stan, to przeczy to możliwości uznania, że działki od 1 stycznia 2018 r. do czasu ich koszenia spełniały przesłanki z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach oraz art. 32 ust. 2 i ust. 4 Rozporządzenia Nr 10307/2013. To zaś przesądza o poprawności rozstrzygnięcia organu o odmowie przyznania płatności. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów podważających znaczenie powyższego dowodu w postaci zdjęcia z 22 sierpnia 2018 r. wymaga wyjaśnienia, że ustalenia powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności były oparte o System Identyfikacji Działek Rolnych, na podstawie wyznaczonej powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Sporządzona ortofotomapa jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Taki sposób ustalania kwalifikującej się powierzchni odpowiada treści art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 15 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 799/18) państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są (art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011) do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych LPIS ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Zintegrowany system kontroli opiera się na bazie danych działek referencyjnych – działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Wobec powyższego przy weryfikacji deklarowanych powierzchni kwalifikującej się do płatności należy stosować system identyfikacji wykorzystujący system informacji geograficznej (GIS) w tym ortofotomapę. W niniejszej sprawie, w taki właśnie zgodny z prawem sposób została ustalona powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej, która następnie stanowiła podstawę do wyliczenia płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej i płatności dla młodych rolników. Zarzuty skargi podniesione w tym zakresie, oparte o treść art. 8 K.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach stanowiącego o zasadach postępowanie w sprawie przyznania płatności oraz art. 80 K.p.a. dotyczący swobodnej oceny dowodów, nie zostały przy tym naruszone. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru poszczególnych działek. To stanowi też o bezzasadności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 640/2014, zgodnie z którym w odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Z kolei przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności do dnia 31 lipca roku (zgodnie z treścią § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu Dz.U. poz. 351) - w odniesieniu do działek B, C, J, czy w okresie od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego (załącznik nr 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, Dz.U. poz. 415) - w odniesieniu do działek D, E, F, G, H, I, to kolejne warunki przyznania spornych płatności. Twierdzenie skarżącego, że dla uznania, iż działka jest użytkowana rolniczo wystarczające jest przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego, stanowi więc bezprawne pominięcie obowiązującego w przedmiotowej sprawie przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 o płatnościach oraz art. 32 ust. 2 i ust. 4 Rozporządzenia nr 1307/2013. Wbrew zarzutom skargi, organ dokonał poprawnej interpretacji wymienionych w tym akapicie przepisów i prawidłowo je zastosował. Stanowi to o bezzasadności zarzutu ich naruszenia jak i naruszenia cytowanego wyżej art. 4 ust. 1 pkt c/ Rozporządzenia nr 1307/2013. W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że bezzasadne są wszelkie argumenty skargi zarzucające pominięcie okoliczności zabiegów agrotechnicznych przeprowadzonych w terminie wymaganym w załączniku nr 2 ww. rozporządzenia z 18 marca 2015 r. Organy nie podważyły bowiem okoliczności skoszenia działek we wrześniu 2018 r. ani nie pominęły dowodów potwierdzających ten stan, w tym zdjęć załączonych do odwołania. Spełnienie przesłanek z tego rozporządzenia przez skoszenie działek w drugim półroczu, a utrzymywanie działek w zgodzie z definicją kwalifikującego się hektara także w okresie pierwszego półrocza, to całkiem odrębne od siebie kwestie, które jednak powinny być spełnione łącznie, aby uzyskać wnioskowane płatności. Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi o braku rozpatrzenia całości materiału dowodowego, tj. art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach i art. 107 § 3 K.p.a. oraz o braku uwzględnienia i rozpatrzenia wniosków dowodowych, tj. art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. Polemika skarżącego co do wniosków i opinii organu na temat zdjęć nie ma znaczenia. Niezależnie bowiem, czy zdjęcia dowodzą o fakcie skoszenia konkretnej działki, czy też są w tym temacie nieprecyzyjne, to organ, jak już wyżej podniesiono, nie kwestionował przeprowadzenia zabiegów we wrześniu 2018 r. Z tych samych względów nie istniała potrzeba wezwania strony do wyjaśnienia tych kwestii, jak i przeprowadzenia kontroli ma miejscu. Organ może zlecić przeprowadzenie kontroli powierzchni działki rolnej, ale tylko wtedy, gdy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jest niejednoznaczny, niepełny i nie pozwala organowi w sposób niebudzący wątpliwości ustalić powierzchnię kwalifikującą się do przyznania płatności na danej działce zgłoszonej do płatności. Taka sytuacja nie zaszła w omawianym przypadku, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie, w postaci zdjęć lotniczych z 22 sierpnia 2018 r. jednoznacznie wskazywał na okoliczności determinowane wyżej omówionymi przepisami prawa materialnego. Po raz kolejny należy natomiast podkreślić, że organ nie kwestionował koszenia działek we wrześniu 2018 r., dlatego nie zachodziła potrzeba weryfikacji stanu działek ze zdjęć, z rzeczywistością w terenie. To stanowi o braku zasadności zarzutów skargi o naruszeniu art. 85 K.p.a. dotyczącego oględzin oraz art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach dotyczącego podejmowania czynności kontrolnych na miejscu. Podsumowując, prawidłowo organ ustalił, że zgłoszona do płatności na rok 2018 powierzchnia o wielkości 36,92 ha nie była użytkowana rolniczo przez cały 2018 r. Wobec powyższego nie został w sprawie spełniony warunek określony w art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach. Wykonane przez stronę na przedmiotowych gruntach zabiegi agrotechniczne we wrześniu 2018 r. nie podważają powyższej okoliczności, ponieważ jak wyżej wyjaśniono, stanowią one tylko jedną z przesłanek przyznania płatności. Trafnie wyraził to Dyrektor w odpowiedzi na skargę, że "co innego oznacza wykonanie zabiegu agrotechnicznego w określonych przepisami terminach i tym samym przywrócenie gruntów do użytkowania, a co innego wykonanie wymaganego zabiegu agrotechnicznego na terenach użytkowanych rolniczo". Rozróżnienie tych dwóch kwestii stoi u podstaw odmowy przeprowadzenia przez Sąd wnioskowanych w skardze dowodów. W myśl art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przepis ten ma wyłącznie charakter fakultatywny, umożliwiający uzupełnienie materiału dowodowego tylko w przypadku zaistniałych wątpliwości, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Nie jest bowiem kwestią sporu okoliczność skoszenia działek we wrześniu 2018 r. ani ich stan po tych zabiegach, a udowodnienia tej okoliczności domaga się skarżący. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.