I SA/Ke 33/17

Dnia 22 lutego 2017 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a I. zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych; II. ustanowić dla strony skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K.. A.M.w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 października 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z 18 stycznia 2017 r. Sąd przesłał urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. A. M. w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W złożonym wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córką. Według oświadczenia w skład majątku skarżącego i jego rodziny wchodzi mieszkanie lokatorskie wielkości 48,25m² oraz nieruchomość rolna o pow. 6,6100ha. Rodzina skarżącego utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 250,00 zł netto miesięcznie (1/8 etatu), przez żonę skarżącego z tytułu emerytury w wysokości 633,51zł netto miesięcznie oraz przez córkę skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 1850,00,00 zł netto miesięcznie. Skarżący jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał czynsz mieszkaniowy - 1000 zł, ubezpieczenie PZU Życie -36,68 zł, energię elektryczną - 265,80 zł, lekarstwa żony – 100 zł, wyżywienie - 1200zł. Do wniosku skarżący dołączył: kopię salda konta czynszowego z zaległością w kwocie 2296,70 zł na dzień 31 grudnia 2016 r., kopię pokwitowań opłat na rzecz spółdzielni mieszkaniowej za okres od sierpnia 2016 r. do stycznia 2017 r. w kwocie po 1.000,00 zł za każdy miesiąc, kopię pokwitowań składki na ubezpieczenie za miesiąc listopad i grudzień 2016 w kwocie 36,68 zł każda, kopię umowy o pracę z 14 września 2016 r. córki A. M., kopię aneksu z 1 lutego 2016 r. do umowy o pracę skarżącego, kopię przekazów pocztowych emerytury żony skarżącego – 633,50 zł oraz kopię potwierdzenia opłaty za energię elektryczną z 3 lutego 2017 r. w kwocie 265,80 zł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną wnioskodawcy, przede wszystkim wysokość miesięcznego dochodu przypadającego na trzy dorosłe osoby w rodzinie oraz zadłużenie skarżącego w opłatach za mieszkanie uznano że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.