I SA/Ke 331/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. C.o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, podpisanie skargi i określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Postanowieniem z 30 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę H. C. na decyzję Dyrektora Ś.Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Sąd podniósł, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi: nie podpisała skargi, nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia ani nie określiła naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 września 2017 r. oddalił zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z 31 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ustanowił dla skarżącej adwokata. Zarządzeniem z 9 sierpnia 2017 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Kielcach wyznaczył dla H.C.pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat A. P.. Skarżąca za pośrednictwem ustanowionego z urzędu adwokata złożyła w dniu 30 sierpnia 2017 r. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, podpisanie skargi i określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego. W piśmie wskazano, że pełnomocnik skarżącej odebrał pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w Kielcach, w którym został zawiadomiony o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej, w dniu 23 sierpnia 2017 r. W ocenie strony oznacza to, że zachowany został termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." Skarżąca podała, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło na skutek jej nieporadności i niezrozumienia znaczenia i treści pism sądowych. Przyczyna ta jest widoczna w całym postępowaniu i wynika z treści pism skarżącej kierowanych do sądu. Skarżąca po otrzymaniu wezwania do uzupełniania braków formalnych złożyła wniosek o przedłużenie terminu, ponieważ z przyczyn od siebie niezależnych nie mogła podpisać skargi. Jednocześnie nie zrozumiała zobowiązania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia czy wykazania interesu prawnego. Nie było jej stać na zasięgnięcie fachowej porady prawnej. Skarżąca powoływała się na reprezentację adwokata M. B., który w ogóle nie występował w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Potwierdza to jej nieporadność. Skarżąca wskazała, że wartość przedmiotu zaskarżenia to kwota 6.868 zł. Podała przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które w jej ocenie zostały naruszone w zaskarżonej decyzji. Do wniosku skarżąca załączył odpis skargi podpisany przez jej pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga kwestia, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu złożony został w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ustanie tej przyczyny należy powiązać z dniem 23 sierpnia 2017 r., tj. z dniem zawiadomienia adwokat A. P. o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. W terminie siedmiu dni od tej daty, tj. 30 sierpnia 2017 r., skarżąca reprezentowana przez tą adwokat złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. We wniosku tym podana została wartość przedmiotu zaskarżenia, jak i określono w niej naruszenie prawa. Do skargi załączono podpisany odpis skargi. Spełnione zatem zostały przesłanki z art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. Wobec tego należało przejść do oceny wystąpienia przesłanki dotyczącej braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zaszła taka przesłanka. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale również okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Skarżąca miała obowiązek uzupełnić braki formalne skargi do 19 czerwca 2017 r., tymczasem w dniu tym wysłała do sądu pismo, w którym wniosła o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Wskazała, że skargę w jej imieniu złożył adwokat M. B., z którym nie ma kontaktu. Z urzędu wiadomym jest, że adwokat M. B.był wyznaczonym z urzędu pełnomocnikiem skarżącej w sprawie I SA/Ke 240/16. Sprawa ta została prawomocnie zakończona przez tut. sądem. Niemniej przekonanie skarżącej, że jest nadal reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w sprawie przedmiotowej, potwierdza jej nieporadność, podnoszoną we wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie aktywność skarżącej wykazana w piśmie z 19 czerwca 2017 r., choć nie przyniosła skutku w postaci uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazuje na podjęcie przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu, tak jak i zresztą późniejsze złożenie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W tej sytuacji należy podzielić argumentację skarżącej o braku zawinienia w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, podpisania skargi i określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Uchybienie terminowi do dokonania tych czynności nastąpiło bez winy skarżącej. Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.