I SA/Ke 335/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W.G.i R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego na rok 2019 oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium) decyzją z [...] r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] r. nr [..] w sprawie wymiaru W. i R. G. (dalej: skarżący) podatku rolnego, leśnego, od nieruchomości na 2019 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Wymienioną decyzją z 13 lutego 2019 r. organ pierwszej instancji ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania podatkowego na rok 2019 w kwocie 347 zł. Przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym objął grunty rolne o pow. 3,5100 ha, w tym zwolnione z opodatkowania grunty o pow. 0,8600 ha oraz grunty opodatkowane podatkiem rolnym o pow. 2,6500 ha, podatkiem leśnym grunty o pow. 0,4400 ha oraz podatkiem od nieruchomości budynek mieszkalny o pow. 80,00 m2, który został zwolniony z opodatkowania. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wnieśli skarżący, zarzucając zmianę powierzchni gospodarstwa wyrażonej w hektarach przeliczeniowych. Organ pominął też zgłaszane przez podatników nieprawidłowości w ewidencji gruntów oraz twierdzenie, że powierzchnia budynku wynosi 60 m2 a nie 80 m2. Zarzucili również niezasadne zakwalifikowanie nieruchomości jako grunty pod stawami, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty po rowami oraz grunty rolne zabudowane w kontekście okoliczności sprawy i zapisów ewidencyjnych. Kolegium ustaliło, że w ewidencji gruntów i budynków skarżący figurują jako właściciele nieruchomości oznaczonej jako działki: nr 167 o pow. 0,1700 ha, nr 234 o pow. 0,0600 ha, nr 256 o pow. 0,0400 ha, nr 303 o pow. 0,700 ha, nr 304 o pow. 0,0600 ha, nr 444 o pow. 0,3300 ha, nr 445 ha o pow. 0,0600 ha, nr 882 o pow. 0,2600 ha i nr 561/1 o pow. 2,270 ha, która w części o pow. 0,1000 ha ma oznaczenie zabudowane o symbolu Br-RIIIb. Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśnił, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta jako organy właściwe w sprawach podatku od nieruchomości dokonują wymiaru podatku na podstawie danych wynikających z tej ewidencji. Jedynym organem uprawnionym do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków jest starosta. Tym samym, organy podatkowe właściwe w sprawach podatku od nieruchomości nie mają prawa dokonywania zmian w ewidencji. Jeżeli podatnik kwestionuje wysokość podatku od nieruchomości z uwagi na nieprawidłowe dane ujawnione w ewidencji, wówczas w pierwszej kolejności powinien wszcząć procedurę zmiany danych w organie prowadzącym ewidencję, czyli u starosty. Rada gminy jest zobowiązana na mocy art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki określone przez radę nie mogą przekraczać stawek maksymalnych corocznie waloryzowanych przez Ministra Finansów na podstawie art. 20 ww. ustawy i ogłaszanych w drodze obwieszczenia. Rady Gminy w S. uchwałą z 30 listopada 2016 r. Nr XXVII/162/2016 r. określiła wysokość podatku od nieruchomości oraz uchwałą Nr XII/81/20144 ustanowiła zwolnienia nieruchomości. Jednocześnie uchwałą z 30 listopada 2016 r. Nr XXVII/161/2016 obniżono cenę skupu żyta do celów wymiaru podatku rolnego. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy). Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 ustawy, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 stanowi, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. W art. 4 ust. 4 ustawy ustalono 4 okręgi podatkowe, do których zalicza się gminy oraz miasta w zależności od warunków ekonomicznych i produkcyjno-klimatycznych, natomiast w ust. 5 ustalono przeliczniki powierzchni użytków rolnych. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 7 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. między innymi grunty rolne zabudowane - bez względu na zaliczenie do okręgu podatkowego - przelicza się na hektary przeliczeniowe według przelicznika: 1 ha gruntów rolnych zabudowanych równa się 1 ha przeliczeniowemu. Odwołujący są właścicielami gruntów zabudowanych o powierzchni 0,10 ha, dlatego przepis ten znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie. Gmina S. zaliczona została do III okręgu podatkowego, przez co zastosowano dla gruntów rolnych przeliczniki zawarte w art. 4 ust. 5 ustawy o podatku rolnym. Odnosząc się do zarzutu błędnie ustalonej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, tj. 80 m2, zamiast wielkości 60 m2, organ wyjaśnił, że po wezwaniu organu podatkowego strona złożyła pismo wyjaśniające, w którym podała, że budynek mieszkalny ma pow. 60 m2. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Za dowód w sprawie należy uznać każde oświadczenie podatnika, nawet jeżeli nie zostało ono złożone z zachowaniem przewidzianej przez prawo formy. Zatem jeżeli dane dotyczące informacji istotnych z punktu widzenia wymiaru podatku od nieruchomości zostały przekazane w innej formie niż złożona na właściwym druku informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych (art. 6 ust. 6 ustawy), to informację te stanowią pełnoprawny dowód w postępowaniu. Powyższa okoliczność związana z powierzchnią budynku mieszkalnego winna być wiążąca przy dokonywaniu wymiaru podatku dla organu podatkowego. Z uwagi na fakt, że wielkość powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego nie wpływa na wysokość samego zobowiązania podatkowego, bowiem zgodnie z zapisami ww. uchwały Rady Gminy S. nr XII/81/2011 w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, budynki mieszkalne lub ich części podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości, Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Na decyzję SKO W. G.i R. G. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o rozważenie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku rolnym poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do działki skarżących o nr 566/1 zachodzą przesłanki do zastosowania przelicznika z art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy bez uwzględnienia zaliczenia ww. działki do okręgu podatkowego, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany powierzchni gospodarstwa wyrażonej w hektarach przeliczeniowych; 2. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności niezbadanie przez organ kwestii klasyfikacji działki nr 566/1 będącej własnością skarżących, w sytuacji gdy skarżący zgłaszali nieprawidłowości wynikające z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przedmiotowej działki, co doprowadziło do błędnego ustalenia hektarów przeliczeniowych gospodarstwa skarżących; 3. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne i niewyczerpujące wyjaśnienie skarżącym przyczyn zmiany powierzchni hektarów przeliczeniowych gruntów skarżących z 3,1240 hektara przeliczeniowego na 3,1090 hektara przeliczeniowego. Skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania z uwagi na fakt złożenia przez nich skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 363/18, dotyczącej analogicznej sytuacji w odniesieniu do zobowiązania podatkowego na rok 2018, od którego to rozstrzygnięcia może zależeć również wynik w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że w odniesieniu do działki nr 566/1 brak jest podstaw do zastosowania art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Na tej działce nigdy nie było żadnych stawów, rowu ani zabudowań. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania przeliczników wskazanych w przywołanym przepisie. Powinny być zastosowane przeliczniki uwzględniające klasy gruntów ornych, o których mowa w art. 4 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, mając przy tym na uwadze zakwalifikowanie gruntu do właściwego okręgu podatkowego. W toku postępowania skarżący wielokrotnie zwracali uwagę na nieprawidłowości wynikające z klasyfikacji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości nr 566/1. Przedkładali do organu pisma z wyjaśnieniami w tej sprawie. Informowali organ, że przedmiotowa działka nigdy nie była zarybiona ani nie znajdował się na niej żaden rów. Zgłaszali, że brak jest podstaw do przyjęcia, że grunt ten w części jest zabudowany. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że decyzja Kolegium nie narusza prawa, a ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w sprawach I SA/Ke 114/18 i I SA/Ke 363/18 oddalił skargi W.g. i R. G. na decyzje dotyczące opodatkowania nieruchomości stanowiących ich własność odpowiednio na rok 2017 i 2018. Sąd w pełni podtrzymuje argumentację w nich zawartą. Z twierdzeń skargi wynika, że małżonkowie G. kwestionują prawidłowość opodatkowania działki nr 566/1. Zdaniem Sądu, zarzuty te nie są zasadne, a decyzja Kolegium została wydana w zgodzie z przepisami prawa. Na prawidłowość decyzji nie ma wpływu okoliczność, że organ wskazuje w jej treści błędny numer tej działki, tj. numer 561/1, zamiast prawidłowy nr 566/1. Niewątpliwym jest, że nastąpiło to na skutek oczywistej omyłki organu, a sporna sprawa rozstrzygana przez organ dotyczyła w istocie działki o numerze 566/1. Przechodząc do merytorycznych aspektów sprawy wymaga wyjaśnienia, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.), ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.) oraz ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1821 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, podatnikami podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, gruntów oraz lasów. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 4 ustawy o podatku leśnym, jeżeli grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, nieruchomość lub obiekt budowlany oraz las stanowią współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od gruntów, nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Rada gminy jest zobowiązana na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki określone przez radę nie mogą przekraczać stawek maksymalnych corocznie waloryzowanych przez Ministra Finansów na podstawie art. 20 u.p.o.l. i ogłaszanych w drodze obwieszczenia. Zgodnie art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne  lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ww. ustawy). Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 ww. ustawy, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. W art. 4 ust. 4 ww. ustawy ustalono cztery okręgi podatkowe, do których zalicza się gminy oraz miasta w zależności od warunków ekonomicznych i produkcyjno-klimatycznych, natomiast w ust. 5 ustalono przeliczniki powierzchni użytków rolnych. Z kolei przepis art. 4 ust. 7 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. stanowi, że grunty pod stawami, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod rowami oraz grunty rolne zabudowane - bez względu na zaliczenie do okręgu podatkowego - przelicza się na hektary przeliczeniowe według następujących przeliczników: 1) 1 ha gruntów pod stawami zarybionymi łososiem, trocią, głowacicą, palią i pstrągiem oraz gruntów rolnych zabudowanych - 1 ha przeliczeniowy; 2) 1 ha gruntów pod stawami zarybionymi innymi gatunkami ryb, gruntów pod stawami niezarybionymi, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych oraz gruntów pod rowami - 0,20 ha przeliczeniowego. W niniejszej sprawie, z wypisu rejestru gruntów z 25 marca 2019 r. wynika, które działki stanowią własność W.g. i R. G. i jak poszczególne działki zostały zakwalifikowane. Sporna działka nr 566/1 ma oznaczenie m.in. "Br-RIIIb". Zgodnie z § 68 ust. 1 lit. e/ rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 393), grunty rolne oznaczone takim symbolem stanowią grunty rolne zabudowane. To zaś oznacza, że działka 566/1 należy do gruntów, o jakich mowa w art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Nie stanowiła zatem przesłanki do zastosowania tego przepisu okoliczność, że położone są tam stawy czy rowy, jak zarzucają skarżący, lecz to, że działka nr Br-RIIIb stanowi grunty rolne zabudowane. Tym samym, takie oznaczenie gruntu uzasadniało stanowisko organu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku rolnym grunty rolne zabudowane - bez względu na zaliczenie do okręgu podatkowego - przelicza się na hektary przeliczeniowe według następującego przelicznika: 1 ha gruntów rolnych zabudowanych - 1 ha przeliczeniowy. Skarżący na omawianej działce są właścicielami gruntów zabudowanych o powierzchni 0, 10 ha, dlatego odpowiadał tej powierzchni 0,10 ha przeliczeniowy. Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował wynikające z wyżej wymienionego przepisu przeliczniki. W związku z powyższym, brak było podstaw w odniesieniu do omawianej działki, aby zastosować przepis art. 4 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, jak wskazywano w skardze. Odnosząc się do argumentu skarżących, że zgłaszali brak podstaw do przyjęcia, że grunt jest w części zabudowany należy podkreślić, że istotne znaczenie w tym zakresie ma treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, nie przedłożono takich dokumentów. Z związku z powyższym, twierdzenie skarżących, że zgłaszali brak zabudowy na spornej działce, nie może odnieść skutku. Podsumowując powyższe, organ w sposób prawidłowy zastosował powyższy przepis art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, dokonując poprawnych ustaleń hektara przeliczeniowego w zakresie działki 566/1. Kolejny zarzut dotyczył braku wyjaśnienia zmiany hektarów przeliczeniowych o wartości 3.1240 na hektary przeliczeniowe o wielkości 3.1090. W zaskarżonej decyzji kwestia ta nie została wprost wyjaśniona, jednak przedmiot rozważań stanowiła w uzasadnieniu wyroków I SA/Ke 114/18 i I SA/Ke 363/18. Sąd wyjaśnił w nich, że wpływ na zmianę powierzchni hektarów przeliczeniowych miała zmiana przepisu art. 4 ust. 7 ustawy o podatku rolnym oraz że o kwestii tej wyczerpująco informowały organy wydające decyzje w tych sprawach sądowoadministracyjnych. Ponieważ w sprawie niniejszej organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, to okoliczność, że nie wyjaśnił zmiany w powierzchni hektarów przeliczeniowych nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa w pozostałym zakresie, w jakim orzekał organ. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi oraz po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych, w drodze rozporządzenia, zalicza każdą gminę, miasto oraz dzielnicę miasta do jednego z czterech okręgów podatkowych, kierując się kryteriami określonymi w art. 4 ust. 4 ustawy o podatku rolnym. W myśl art. 6 ustawy o podatku rolnym, podatek rolny za rok podatkowy wynosi zaś: 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, 2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy) (ust. 2 powołanego przepisu). Powyższą procedurę prawidłowo zastosował organ w przedmiotowej sprawie. Uwzględnił zapisy zawarte w ewidencji gruntów co do pozostałych działek objętych zaskarżoną decyzją, dokonał przeliczenia ich powierzchni na hektary przeliczeniowe, uwzględniając przy tym, że Gmina S. zaliczona została do III okręgu podatkowego. Przywołał i zastosował zapisy uchwał Rady Gminy dotyczących wysokości podatku od nieruchomości, zwolnień od podatku oraz dotyczącej obniżenia ceny skupu żyta do celów wymiaru podatku rolnego. Poprawne były również działania organów w zakresie procedury podatkowej, przez co niezasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w zarzutach skargi. Należy przy tym wyjaśnić, że organ nie stosuje w sprawach podatkowych przepisów tej K.p.a., lecz przepisy Ordynacji podatkowej. W zgodzie z jej przepisami podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy – art. 122 Ordynacji podatkowej. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy – art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, postępowanie organu było prowadzone zgodnie z zasadą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie, określoną w art.121 Ordynacji podatkowej. Prawidłowy sposób prowadzenia postępowania skutkował tym, że podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie również zostały ustalone prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Wykazana wyżej omyłka w oznaczeniu działki nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Końcowo należy odnieść się do wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku I SA/Ke 363/18. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między rozpoznawanymi sprawami. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Postępowanie sądowoadministracyjne, w którym kontrolowana jest decyzja w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 rok nie jest kwestią wstępną wobec postępowania, w którym kontroli podlega decyzja wymierzająca podatek rolny, leśny i od nieruchomości na 2019 r. pobierany w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Choć przedmiot tych spraw jest podobny (grunty, w tym działka nr 566/1, lasy i nieruchomości będących własnością skarżących), jak i w sprawach występują ci sami podatnicy, to są to całkowicie odrębne postępowania podatkowe, odrębnie wszczęte i dotyczące innych okresów. Między tymi postępowaniami nie zachodzi związek, o jakim mowa powyżej. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.