I SA/Ke 339/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oddala skargę. Dyrektor Ś.Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: Dyrektor) decyzją z [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we B.-Z. (dalej: Kierownik) z [...] r. nr [...] w sprawie przyznania P.J. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2018. Dyrektor ustalił, że 14 czerwca 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wpłynął, za pośrednictwem formularza geoprzestrzennego, złożony w formie elektronicznej w aplikacji eWniosekPlus, wniosek P.J. o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018, do działek rolnych o powierzchni 30,22 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębach K. i R., w gminie M. oraz w obrębie B., w gminie S. (powiat j., województwo ś.). Wraz z wnioskiem strona złożyła załączniki graficzne, na których wyrysowała położenie działek rolnych. Po dokonaniu zmian do wniosku, strona zadeklarowała do przyznania płatności w ramach wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne działkę rolną o powierzchni 1,65 ha, natomiast do wariantu 4.6.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające działki rolne o powierzchni 27,34 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej stwierdzono różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną działek rolnych D1, E1, F1, G1, H1, I1 a powierzchniami wynikającymi z ustalonych powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) dla działek ewidencyjnych, na których położone są ww. działki rolne. W związku z tym Kierownik przyznał P.J. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w łącznej wysokości 1.803,78 zł w ramach wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne, natomiast odmówił przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 4.6.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające oraz nałożył sankcję w kwocie 32.972,04 zł, przyznał kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej w wysokości 300,63 zł oraz ustalił obszar gruntów objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym. Strona odwołała się od powyższej decyzji w części dotyczącej przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wariant 4.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające dla wszystkich działek objętych tym działaniem. Zdaniem wnioskodawcy ARiMR w B.-Z. oparła swoją decyzję tylko na systemie informacji geograficznej, który jest obarczony bardzo dużym błędem a ortofotomapy zawarte w nim są często nieaktualne. Strona wskazała, że zabiegi agrotechniczne na działkach zadeklarowanych do przyznania płatności w ramach wariantu 4.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające wykonała prawidłowo i terminowo. Powołała się na zdjęcia, które wykonała w gospodarstwie na potwierdzenie nieścisłości przy wyznaczaniu MKO. Strona podniosła, że wszystkie zadeklarowane działki są użytkowane rolniczo. Dyrektor wyjaśnił, że ustalenia powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności oparte były o system identyfikacji działek rolnych na podstawie wyznaczonej powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stała się odmowa przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej dla wariantu 4.6.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej ustalono, że dla działek zadeklarowanych przez stronę w powyższym wariancie powierzchnia maksymalnego kwalifikującego się hektara wynosi 0,00 ha, a więc łączna powierzchnia wykluczona z płatności wynosi 27,34 ha. Powierzchnia wykluczona z płatności stanowiła powierzchnię działek D1, E1, F1, G1, H1, I 1. Organ podał następnie podstawy prawne nałożenia sankcji. Dalej wyjaśnił, że grunty rolne kwalifikujące się do przyznania płatności swoim zakresem obejmują: grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe określone w art. 4 Rozporządzenia (UE) Nr 1307/2013. Natomiast uprawy trwałe oznaczają uprawy niepodlegające płodozmianowi, inne niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się plony, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji (art. 4 ust. 1 lit. g Rozporządzenia (UE) Nr 1307/2013). Powierzchnie uprawnione do płatności zostały wyznaczone na podstawie dostępnych w systemie działek rolnych ortofotomap bazujących na zdjęciach lotniczych z 22 sierpnia 2018 r., na podstawie których została przez organ pierwszej instancji zweryfikowana powierzchnia maksymalnego obszaru kwalifikującego się do płatności. Wyniki kontroli administracyjnej nie pozwalały na uznanie, że na całej zadeklarowanej powierzchni (dotyczy spornych działek), zgodnie z normami i wymogami, prowadzona była przez rolnika przez cały rok kalendarzowy działalność rolnicza, uprawniająca do otrzymania żądanych płatności. Okoliczności te oznaczały brak możliwości przyznania P.J. płatności w żądanej wysokości. Niemożliwe było bowiem uznanie tego obszaru za grunty będące użytkami rolnymi kwalifikującymi się do płatności za rok, którego dotyczył wniosek (art. 31 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1305/2013). W przypadku działek rolnych D, E, F, G, H oraz I ze względu na podjęte przez Pana P.J. zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, termin koszenia określa Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014—2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, ze. zm.) W przypadku działki rolnej A termin ten przypada na okres od dnia 15 czerwca do dnia 30 września (wymóg dla wariantu 4.4 określony w załączniku nr 1 do Rozporządzenia PRŚK), natomiast w przypadku działek rolnych D, E, F, G, H oraz I termin ten przypada na okres od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego (wymóg dla wariantu 4.6.2 określony w załączniku nr 1 do Rozporządzenia PRŚK). Dodatkowo dla działek rolnych D, E, F, G, H oraz I ekspert przyrodniczy określił, że koszenie ww. powierzchni wymagane w roku 2018 i 2021 oraz zalecił wycinkę zarośli i podrostu drzew, co zawiera dokument z dnia 5 lipca 2018 r. "Informacja zawierająca wymogi określone przez eksperta przyrodniczego w zakresie pakietu 4. Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000 lub pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000". Powyższe jednak, zdaniem organu, nie potwierdza, że działki te były użytkowane rolniczo przez cały rok kalendarzowy 2018 i na dzień 31 maja 2018 r., ponieważ widoczna na ortofotomach z dnia 22 sierpnia 2018 r. roślinność (tereny podmokłe porośnięte trzciną, obszary zakrzaczone, liczne samosiejki drzew) nie świadczy o użytkowaniu rolniczym danego gruntu. Stan ten w ocenie organu II instancji jest bezsporny, co jest widoczne na zdjęciach. W odniesieniu do działek rolnych D, E, F, G, H oraz I Dyrektor uznał ustalenia Kierownika za prawidłowe. Na ortofotomapach z dnia 22 sierpnia 2018 r. bezspornie widać, że tereny te w całości nie były użytkowane rolniczo. Na każdej z tych działek rolnych znajduje się bujna roślinność, liczne kępy drzew oraz pojedyncze drzewa. I nawet przyjmując, że termin koszenia dla tych działek przypada w okresie od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego, to z uwagi na fakt uczestnictwa działek w programie rolno-środowiskowo-klimatycznym (wymóg dla wariantu 4.6.2 określony w załączniku nr 1 do Rozporządzenia PRŚK) należy wskazać, że producent rolny nie jest zwolniony z warunku utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z definicją użytków rolnych, do czego zobowiązują go przepisy art. 31 ust. 1 Rozporządzenia 1305/2013. P.J. w piśmie odwoławczym stwierdził, że wszystkie zadeklarowane przez niego grunty są użytkowane rolniczo, na co przedstawił dowód w postaci zdjęć fotograficznych wykonanych 6 marca 2019 r. W ocenie Dyrektora, na przedstawionych zdjęciach dla działki rolnej H oraz I widoczna jest leżąca bujna roślinność charakterystyczna dla terenów wilgotnych m.in. trzcina i mimo, że teren, na którym położone są ww. działki, w sąsiedztwie koryta rzeki od strony południowo-wschodniej, mogą obfitować w bujną roślinność od strony sąsiadującej z rzeką, to badając ortofotomapy dla ww. działek rolnych jednoznacznie należy wskazać, że nie stanowią one użytku rolnego. Natomiast w odniesieniu do działki rolnej F i G organ nie znalazł potwierdzenia argumentu strony, że tereny te są użytkowane rolniczo, gdyż na zdjęciach wykonanych przez stronę, na ww. działkach rolnych znajduje się bujna uschnięta roślinność, co w okresie, w którym zostały wykonane zdjęcia, jest charakterystyczne, jednak nie potwierdza to faktu użytkowania rolnego w 2018 r. Ponadto, na podstawie przedłożonych zdjęć nie można w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny ustalić, że dotyczą one wykluczonych działek. Z tego względu nie mogą one stanowić pełnoprawnego dowodu w niniejszej sprawie w myśl art. 75 § 1 K.p.a. W ocenie Dyrektora zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie budzi wątpliwości, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza TUZ (PEG TUZ) dla działek rolnych zadeklarowanych do przyznania płatności w ramach wariantu: 4.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające wynosi 0,00 ha. Zdjęcia wykonane dla powierzchni zakwestionowanych działek rolnych jednoznacznie wskazują, że obszar zadeklarowany do płatności nie stanowił gruntu kwalifikującego się do przyznania płatności rolno- środowiskowo-klimatycznej - czyli zachwaszczenie ww. działek zdrewniałymi roślinami wieloletnimi, bujnymi krzewami i samosiejkami drzew. Organ wyjaśnił ponadto, że postępowanie w sprawach dotyczących przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej ma charakter wnioskowy. Oznacza to, że jest ono wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. P.J. składając wniosek i potwierdzając poprawność danych (zaznaczając checkbox) formularza geoprzestrzennego, złożonego w formie elektronicznej w aplikacji eWniosekPlus, oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 oraz jednocześnie potwierdził, iż został pouczony o skutkach prawnych złożenia fałszywego oświadczenia z art. 233 § 1 i § 6 Kodeksu karnego. W związku z powyższym odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku ponosi występujący z nim rolnik. Na powyższą decyzję P.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zaskarżając ją w części, w której utrzymano w mocy decyzję z 25 kwietnia 2019 r., w zakresie odmowy przyznania P.J. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, o którą ubiegano się we wniosku o przyznanie płatności na 2018 rok do działek rolnych deklarowanych w ramach wariantu 4.6.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające oraz nałożenia sankcji, jak również w części w której ustalono obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący powierzchnię 1,65 ha dla zobowiązania w wariancie 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji kierownika zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji z 25 kwietnia 2019 r. w sytuacji, gdy decyzja ta (jak i poprzedzające ją postępowanie administracyjne) obarczona jest wieloma błędami zarówno w zakresie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego oraz w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie zbadał w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, b) art. 27 ust 1 pkt 2 ustawy z 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ( Dz. U. z 2018 r., poz. 627, ze zm.), zwanej dalej "ustawą PROW" i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, nie rozstrzygnięcie w toku postępowania wątpliwości wskazywanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji co do dowodów zgłoszonych przez stronę w postaci zdjęć dołączonych do odwołania od decyzji organu I instancji, nie informowanie strony w toku postępowania o wątpliwościach względem materiału dowodowego, co skutkowało nierzetelnym ustaleniem czy na działkach D1, E1, F1, G1, H1 oraz I1 wykonywane było zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, a tym samym odmową przyznania płatności o które wnioskował skarżący, c) art 75 § 1 K.p.a. oraz 78 § 1 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia i rozpatrzenia wniosków dowodowych skarżącego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności zdjęć fotograficznych ukazujących przedmiotowe działki i potwierdzających wykonanie zabiegu agrotechnicznego, tj. koszenia w terminie wynikającym z wymogów zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (zwanego dalej rozporządzeniem), którym bez wątpienia są objęte grunty deklarowane do płatności przez skarżącego, tj. między 15 sierpnia a 15 lutego roku następnego, a jednocześnie brak wezwania skarżącego do złożenia ewentualnych innych dowodów, czy wyjaśnień w przypadku uznania dostarczonych dowodów za niewystarczające, oraz nieprzeprowadzenia kontroli na miejscu w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, d) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 27 ust 1 pkt 1 ustawy o PROW i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie się przy ocenie materiału dowodowego jedynie na ortofotomapach cyfrowych sporządzonych 22 sierpnia 2018 r. i dokonanie oceny użytkowania zgłoszonych we wniosku działek jedynie na podstawie tych ortofotomap (co w świetle wyjaśnień skarżącego nie było miarodajne dla ustalenia wykonywania zabiegów agrotechnicznych w okresie wyznaczonym przez wymogi zawarte w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 18 marca 2015 r. czyli od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego), nie rozpatrzenie dowodów w postaci zdjęć ukazujących wykonanie zabiegu agrotechnicznego przez skarżącego, a także nie wezwanie skarżącego do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia materiału dowodowego, ani nawet nie zasygnalizowanie w jakikolwiek sposób, iż organ ma kłopoty z ustaleniem tego, co w istocie przedstawiają zdjęcia złożone przez skarżącego, co uświadomiłoby skarżącemu konieczność i umożliwiło mu zaproponowanie innych dowodów w sprawie (np. zdjęć lotniczych z drona czy oświadczenia/zeznania wykonawcy usług agrotechnicznych i pokwitowania zapłaty za nie w sytuacji, gdy organ uznał przekazane dowody za niewystarczające), e) art. 85 § 1 K.p.a. w zw. z 24 ust 2 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014r. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli na miejscu w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie był pewien czy przedstawione na zdjęciach wskazanych przez skarżącego w odwołaniu z 9 maja 2019r. (dołączonych do odwołania z 16 kwietnia 2019 r.) działki są rzeczywiście działkami, co do których prowadzone jest postępowanie w sprawie, pomimo opisu tych zdjęć przez skarżącego, co miało znaczący wpływ na ostateczną decyzję o braku uznania zgłoszonych działek jako kwalifikujących się do wnioskowanej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) § 2 ust 1 rozporządzenia z 18.03.2015r. i art. 28 ust 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i uchylające rozporządzenie Rady nr 1698/2005, w zw. z art. 2 ust 1 lit f rozporządzenia 1305/2013 i art. 4 ust 1 pkt e i h Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 oraz art. 35 ust 1 i 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, poprzez jego błędną interpretację skutkującą uznaniem, że: - obszar, na którym został przeprowadzony zabieg agrotechniczny w terminie wynikającym z wymogów zawartych w załączniku nr 2 do Rozporządzenia z 18 marca 2015 r., tj. pomiędzy 15 sierpnia a 15 lutego roku następnego, jednak już po przeprowadzonej przez organ kontroli administracyjnej, nie spełnia warunków przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, - nie jest zgodny z definicją użytku rolnego przez cały rok kalendarzowy w sytuacji, gdy wymogi dla pakietu 4. Wariantu 4.6.2. Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające, zawarte w załączniku 2 rozporządzenia z 18.03.2015r. wymagają koszenia raz, dwa lub trzy razy w ciągu 5 lat, a termin koszenia został ustalony od 15 sierpnia do 15 lutego kolejnego roku, podczas gdy stwierdzić należy, że: - dla przyznania płatności nie jest wymagane użytkowanie rolnicze deklarowanych działek przez cały rok za który ma nastąpić płatność (§ 2 ust 1 rozporządzenia z 18 marca 2015 r.), - na deklarowanych obszarach realizowane jest zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, gdyż został wykonany zabieg koszenia w terminie między 15 sierpnia a 15 lutego roku następnego (załącznik nr 2 rozporządzenia z 18 marca 2015 r.), - deklarowane działki stanowią użytek rolny zgodnie z definicją z art. 2 ust 1 lit c rozporządzenia 1306/2013, ponieważ są to trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe zgodnie z definicją ustanowioną w art. 4 ust 1 lit h rozporządzenia 1307/2013, a więc są to grunty wykorzystywane do upraw lub innych pastewnych roślin zielonych rozsiewających się naturalnie(samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), - spełnione zostały warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej o których mowa w § 2 ust 1 pkt 3 rozporządzenia z 18 marca 2015 r. w ramach wariantu 4.6.2, które wskazane zostały w załączniku nr 2 tego rozporządzenia, - spełnione zostały przesłanki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 4.6.2 Torfowiska – wymogi uzupełniające i obowiązkowe. b) § 5 ust 1 rozporządzenia z 18 marca 2015 r. w zw. z art. 2 ust 1 lit f rozporządzenia nr 1305/2013 w zw. art. 4 ust. 1 lit e i h Rozporządzenia 1307/2013 poprzez jego niezastosowanie względnie błędne zastosowanie, względnie błędną wykładnię skutkujące uznaniem, że wykonanie jednego zabiegu agrotechnicznego (koszenia) w roku 2018 r. mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie wynikającym przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (a więc wykonanego w terminie wynikającym z wymogów zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 18 marca 2015 r.), nie jest wystarczające dla uznania gruntów za użytek rolny (art. 2 ust. 1 Rozporządzenia 1305/2013), podczas gdy deklarowane grunty stanowią trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe zdefiniowane w art. 4 ust 1 lit h Rozporządzenia 1307/2013, a tym samym stanowią użytek rolny zgodnie z definicją z art. 4 ust 1 lit e rozporządzenia 1307/2013; c) art. 27 ust 1 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy o PROW w zw. z art. 5 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z § 15 ust 3 rozporządzenia z 18 marca 2015r. poprzez błędne uznanie, że powierzchnia działek rolnych wskazanych we wniosku o płatność z 14 czerwca 2018 r. jest większa niż maksymalny kwalifikowalny obszar, podczas gdy na zgłoszonych we wniosku działkach został przeprowadzony zabieg agrotechniczny (koszenie) wymagany przepisami załącznika nr 2 rozporządzenia z 18 marca 2015 r. i tym samym na tych obszarach wykonywane zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, a ponadto działki te są użytkami rolnymi wobec czego powinny zostać uznane za grunty kwalifikowane do płatności; d) art. 31 ust 1 rozporządzenia 1305/2013 poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, podczas gdy dotyczy on płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści skargi na okoliczności powołane w skardze, w tym w szczególności okoliczności wskazane bezpośrednio przed powołanymi dowodami. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że na działkach, względem których nie została przyznana płatność, tj. działkach rolnych D, E, F, G, H oraz I termin wykonania koszenia przypada na okres od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego. Zabieg koszenia został przeprowadzony we wrześniu, potwierdzeniem czego są dowody w postaci korespondencji mailowej z osobą wykonującą koszenie, pokwitowanie odbioru zapłaty za wykonane usługi koszenia, oraz zdjęcia. Fotografie te wykonane zostały w marcu i widać na nich skoszoną trawę i pozostałości po zeszłorocznej roślinności. W sposób wystarczający potwierdzały one więc przeprowadzenie na deklarowanych działkach zabiegu agrotechnicznego w terminie między 15 sierpnia a 15 lutego roku następnego, a co za tym idzie udowadniały, iż tereny te były użytkowane rolniczo i wykonane zostało zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Z uwagi na uzasadnienie zaskarżonej decyzji, skarżący przedstawił dodatkową dokumentację zdjęciową, wykonaną już w okresie późniejszym - w lipcu 2019 r. - wykonaną przy pomocy drona. Na zdjęciach można zaobserwować wszystkie zadeklarowane działki skarżącego (zdjęcie oznaczone nr 1 ukazuje wszystkie deklarowane działki, kolejne zdjęcia przedstawiają te same działki z różnych perspektyw), na których rośnie młoda, średniowysoka roślinność. Zdjęcia obrazują stan działek skarżącego w okresie letnim, przy czym tego typu wielkości roślinność wskazuje na wykoszenie gruntu przed okresem zimowym - roślinność jest bowiem młoda, zazieleniona i niewysoka. Na deklarowanych działkach brak jest zakrzaczenia i zadrzewienia, co stanowiło zarzut organu I instancji, skutkujący nieprzyznaniem płatności. W przypadku nie wykonania zabiegu koszenia w okresie zimowym, nie byłoby możliwe zaobserwowanie roślinności w takim stanie. Jeśli organ miał wątpliwości co do materiału dowodowego dostarczonego przez stronę, to winien był wezwać stronę do wyjaśnienia tej kwestii. Zdjęcia wskazują pewne charakterystyczne miejsca, które są również widoczne na załącznikach graficznych wniosku o płatność, jak przykładowo zakole rzeki. Możliwe więc było porównanie materiału zdjęciowego z obrazami graficznymi dołączonymi do wniosku o płatność, czego organ nie uczynił. Ponadto na zdjęciach zostały zaznaczone numery działek. Nieuzasadnione i sprzeczne z przepisami postępowania administracyjnego było natomiast nieuznanie za dowód załączonych do odwołania z 9 maja 2019 r. zdjęć, co miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Organ dokonał również przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów uznając, że obraz przedstawiony na otrofotomapach jest wystarczający dla uznania, iż na obszarze wskazanym we wniosku o płatność nie było wykonywane zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, tylko z tego powodu, że przed dniem wykonania tych dokumentów nie został wykonany zabieg agrotechniczny, pomimo że skarżący był wciąż w terminie na wykonanie koszenia wynikających z przepisów prawa. W sytuacji, gdy na podstawie systemu informacji geograficznej organ nie może ustalić rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania płatności, ma on możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu celem dokładniejszej weryfikacji podanych przez wnioskodawcę danych. W niniejszej sprawie organ II instancji nie przeprowadził jednak kontroli na miejscu w celu wyjaśnienia wątpliwości co do obszaru na którym wykonywane jest przez skarżącego zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Zdaniem skarżącego, dla uznania, że działka jest kwalifikowana do płatności obszarowej wystarczające jest stwierdzenie, że jest na niej wykonywane zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, zgodnie z wymogami określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 18 marca 2015 r. Nieuzasadnione są więc twierdzenia organu, że przed dokonaniem koszenia obszar przez jakiś czas nie był rolniczo użytkowany. Działania rolnicze charakteryzują się tym, że nie wykonuje się ich "bez przerwy" w rozumieniu stałego wykonywania określonych czynności. Czynności są dopasowane do pór roku, a ponadto wymagane jest pozostawienie roślinom odpowiedniego czasu na wzrost. Dla działania rolno-środowiskowo-klimatycznego działalność rolnicza prowadzona przez cały rok kalendarzowy polega na skoszeniu raz w roku (bądź rzadziej) posiadanych działek, a w pozostałym okresie pozostawienie ich swobodnemu wzrostowi, by dokonać kolejnego zabiegu agrotechnicznego. W tym wypadku więc powstrzymywanie się od działań innych niż jeden zabieg agrotechniczny jest również prowadzeniem działalności rolniczej. Odmienna interpretacja przez organy doprowadziła do naruszenia § 15 ust 3 rozporządzenia z 18 marca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie 28 listopada 2019 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu stała się odmowa przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w wariancie 6.4.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające. Przyczyną powyższego była okoliczność ustalona w toku postępowania, że powierzchnia kwalifikująca się do powyższej płatności wynosi 0. Zatem łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności dla tego wariantu to 27,34 ha. Sporna powierzchnia gruntów położona jest na działkach rolnych D1, E1, F1, G1, H1, I1 i J1. Powodem ku temu, według organu, była okoliczność, że niemożliwe było uznanie spornego obszaru za grunty będące użytkami rolnymi, kwalifikującymi się do płatności za rok, którego dotyczył wniosek. Rolnik nie jest natomiast zwolniony z warunku utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z definicją użytków rolnych. Według skarżącego, wystarczającym zabiegiem pozwalającym na spełnienie warunków przyznania płatności, było dokonanie koszenia działek we wrześniu 2018 r. Określając ramy prawne przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż zgodnie z treścią § 2 ust 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014—2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, ze. zm.) płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym"; spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. W myśl § 5 ust 1 Rozporządzenia zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje spełniające określone warunki użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi". Zgodnie z treścią § 12 ust 4 pkt 1 lit a Rozporządzenia w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do: trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk albo na obszarze specjalnej ochrony ptaków, albo na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody - w przypadku wariantów 4.1.-4.6. Przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 15 ust 3 Rozporządzenia). Nawiązując natomiast do treści art. 4 ust 1 lit a i c Rozporządzenia 1307/2013 wskazać należy, że rolnikiem jest m.in. osoba fizyczna, która prowadzi działalność rolniczą. Działalność rolnicza oznacza natomiast produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Przywołania również wymaga, że zgodnie z art. 2 ust 1 lit. f Rozporządzenia 1305/2013 pojęcie "użytek rolny" oznacza każdy obszar zajęty przez grunty orne, trwałe użytki zielone, pastwiska trwałe lub uprawy trwałe określone w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Nawiązując do treści art. 4 ust 1 lit h Rozporządzenia 1307/2013 wskazać należy, że trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe" (zwane łącznie "trwałymi użytkami zielonymi") oznaczają grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat. Analiza przywołanych powyżej przepisów prawa dowodzi, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna może być przyznana rolnikowi, czyli osobie fizycznej prowadzącej działalność rolniczą. Zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje użytki rolne, a pojęcie to definiuje obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone, pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Płatność w wariancie 4.6.2 może być przyznana do trwałych użytków zielonych, na których występują określone siedliska przyrodnicze. Jeżeli rolnik deklaruje do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej użytki rolne, które określa we wniosku jako trwałe użytki zielone, to organ ma prawo zweryfikować, czy zgłoszone do płatności działki są zgodne z zawartym we wniosku opisem i kwalifikacją. Skoro skarżący we wniosku wniósł o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej do trwałych użytków zielonych (TUZ) to nie może budzić wątpliwości, że już w dacie złożenia wniosku grunty te powinny spełniać definicję TUZ. Błędnie wywodzi skarżący, iż o prawidłowym zakwalifikowaniu spornych działek świadczy dokonany zabieg koszenia. Rzeczą pierwszorzędną jest bowiem ocena, czy działki w dacie złożenia wniosku spełniały kryterium użytków rolnych, tzn., czy były trwałymi użytkami zielonymi w momencie zgłoszenia ich do płatności. W przedmiotowej sprawie przywołane wyżej przepisy oznaczały, że występując z wnioskiem o płatność rolno-środowiskowo-klimatycznną do wskazanych działek i określając je jako TUZ-y obowiązkiem P.J., było utrzymanie zawnioskowanych spornych działek w stanie, który pozwalałby przyjąć, że spełniają one definicję tego rodzaju użytków rolnych. Obowiązkowi temu wnioskodawca zaniechał, ponieważ działki nie spełniały powyższych definicji. Wynika to jednoznacznie z ustaleń kontroli administracyjnej przeprowadzonej w oparciu o powierzchnię MKO. Na podstawie ortofotomap, bazujących na zdjęciach lotniczych z 22 sierpnia 2018 r., zweryfikowana została powierzchnia maksymalnego kwalifikującego się do płatności obszaru. Wówczas to stwierdzono na spornych działkach rolnych bujną roślinność, liczne zakrzaczenia, kępy drzew oraz pojedyncze drzewa. Logicznym jest zatem wniosek, że skoro zdjęcia z 22 sierpnia 2018 r. obrazowały taki stan, to przeczy to możliwości uznania, że działki do czasu ich koszenia były trwałymi użytkami zielonymi. To zaś przesądza o poprawności rozstrzygnięcia organu o odmowie przyznania płatności w wariancie 4.6.2. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów podważających znaczenie dowodu w postaci zdjęcia z 22 sierpnia 2018 r. wymaga wyjaśnienia, że ustalenia powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności były oparte o System Identyfikacji Działek Rolnych, na podstawie wyznaczonej powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru. Sporządzona ortofotomapa jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Taki sposób ustalania kwalifikującej się powierzchni odpowiada treści art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 15 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 799/18) państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są (art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011) do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych LPIS ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Zintegrowany system kontroli opiera się na bazie danych działek referencyjnych – działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Wobec powyższego przy weryfikacji deklarowanych powierzchni kwalifikującej się do płatności należy stosować system identyfikacji wykorzystujący system informacji geograficznej (GIS) w tym ortofotomapę. W niniejszej sprawie, w taki właśnie zgodny z prawem sposób została ustalona powierzchnia zatwierdzona do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, która następnie stanowiła podstawę do odmowy jej przyznania w wariancie 4.6.2. Torfowiska. Zarzuty skargi podniesione w tym zakresie, oparte o treść art. 8 K.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, art. 27 ust 1 ustawy stanowiącego o zasadach postępowania w sprawie przyznania płatności oraz art. 80 K.p.a. dotyczący swobodnej oceny dowodów, nie zostały przy tym naruszone. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru poszczególnych działek. To stanowi też o bezzasadności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014, zgodnie z którym w odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów środków obszarowych, o których mowa w art. 28-31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Z kolei przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności w okresie od 15 sierpnia do 15 lutego roku następnego (załącznik nr 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, Dz.U. poz. 415) w odniesieniu do działek D, E, F, G, H, I, to kolejne warunki przyznania spornych płatności. Twierdzenie skarżącego, że dla uznania, iż działka jest użytkowana rolniczo wystarczające jest przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego, stanowi więc bezprawne pominięcie obowiązujących w przedmiotowej sprawie przepisów, których interpretacja nie pozostawia wątpliwości, że już w dacie złożenia wniosku o płatność deklarowane działki powinny spełniać definicje, zgodnie z którymi zostały przez wnioskodawcę określone. Wbrew zarzutom skargi, organ dokonał poprawnej interpretacji wymienionych w punkcie 2 a, b, c przepisów i prawidłowo je zastosował. Stanowi to o bezzasadności zarzutu ich naruszenia. W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że bezzasadne są wszelkie argumenty skargi zarzucające pominięcie okoliczności zabiegów agrotechnicznych przeprowadzonych w terminie wymaganym w załączniku nr 2 ww. rozporządzenia z 18 marca 2015 r. Organy nie podważyły bowiem okoliczności skoszenia działek we wrześniu 2018 r. ani nie pominęły dowodów potwierdzających ten stan, w tym zdjęć załączonych do odwołania. Spełnienie przesłanek z tego rozporządzenia przez skoszenie działek w drugim półroczu, a utrzymywanie działek w zgodzie z definicją trwałych użytków zielonych, jako użytków rolnych, także w okresie pierwszego półrocza, to całkiem odrębne od siebie kwestie, które jednak powinny być spełnione łącznie, aby uzyskać wnioskowane płatności. Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi o braku rozpatrzenia całości materiału dowodowego, tj. art. 27 ust 1 i 2 ustawy o PROW i art. 107 § 3 K.p.a. oraz o braku uwzględnienia i rozpatrzenia wniosków dowodowych, tj. art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. Polemika skarżącego co do wniosków i opinii organu na temat zdjęć nie ma znaczenia. Niezależnie bowiem, czy zdjęcia dowodzą o fakcie skoszenia konkretnej działki, czy też są w tym temacie nieprecyzyjne, to organ, jak już wyżej podniesiono, nie kwestionował przeprowadzenia zabiegów we wrześniu 2018 r. Z tych samych względów nie istniała potrzeba wezwania strony do wyjaśnienia tych kwestii, jak i przeprowadzenia kontroli ma miejscu. Organ może zlecić przeprowadzenie kontroli powierzchni działki rolnej, ale tylko wtedy, gdy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jest niejednoznaczny, niepełny i nie pozwala organowi w sposób niebudzący wątpliwości ustalić powierzchnię kwalifikującą się do przyznania płatności na danej działce zgłoszonej do płatności. Taka sytuacja nie zaszła w omawianym przypadku, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie, w postaci zdjęć lotniczych z 22 sierpnia 2018 r. jednoznacznie wskazywał na okoliczności determinowane wyżej omówionymi przepisami prawa materialnego. Po raz kolejny należy natomiast podkreślić, że organ nie kwestionował koszenia działek we wrześniu 2018 r., dlatego nie zachodziła potrzeba weryfikacji stanu działek ze zdjęć, z rzeczywistością w terenie. To stanowi również o braku zasadności zarzutów skargi o naruszeniu art. 85 K.p.a. dotyczącego oględzin oraz art. 24 ust 4 Rozporządzenia 809/2014 w zakresie zaniechania przeprowadzenia kontroli na miejscu. Podsumowując, prawidłowo organ ustalił, że zgłoszona do płatności na rok 2018 powierzchnia o wielkości 27,34 nie spełniała definicji użytków rolnych przez cały 2018 r. na powierzchni tej nie była prowadzona działalność rolnicza uprawniająca do otrzymania żądanych płatności. Nie było zatem możliwości uznania zgłoszonego obszaru za grunty będące użytkami rolnymi (trwałymi użytkami zielonymi) kwalifikującymi się do płatności w wariancie 4.6.2 za rok, którego dotyczył wniosek. Stan stwierdzony w sierpniu 2018r. nie świadczył bowiem o użytkowaniu rolniczym działek w momencie ich zgłoszenia do płatności. Wykonane przez stronę na przedmiotowych gruntach zabiegi agrotechniczne we wrześniu 2018 r. nie podważają powyższej okoliczności, ponieważ jak wyżej wyjaśniono, stanowią one tylko jedną z przesłanek przyznania płatności. Trafnie wyraził to Dyrektor w odpowiedzi na skargę, że "co innego oznacza wykonanie zabiegu agrotechnicznego w określonych przepisami terminach i tym samym przywrócenie gruntów do użytkowania, a co innego wykonanie wymaganego zabiegu agrotechnicznego na terenach użytkowanych rolniczo". Rozróżnienie tych dwóch kwestii stoi u podstaw odmowy przeprowadzenia przez Sąd wnioskowanych w skardze dowodów. W myśl art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przepis ten ma wyłącznie charakter fakultatywny, umożliwiający uzupełnienie materiału dowodowego tylko w przypadku zaistniałych wątpliwości, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Nie jest bowiem kwestią sporu okoliczność skoszenia działek we wrześniu 2018 r. ani ich stan po tych zabiegach, a udowodnienia tej okoliczności domaga się skarżący. Na skutki dokonanej kontroli bez znaczenia pozostaje okoliczność, że organ nieprawidłowo, na co wskazuje w skardze strona, przywołał art. 31 ust 1 Rozporządzenia 1305/2013, dotyczący płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. Jak bowiem wynika z powyższych rozważań analiza przepisów dotyczących płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego sprawy potwierdza słuszność stanowiska, że zgłoszone do płatności działki nie były użytkowane rolniczo, nie spełniały kryterium użytków rolnych (trwałych użytków zielonych) od początku 2018r., czyli również w dacie zgłoszenia ich do omawianej płatności. W konsekwencji powyższego organ prawidłowo ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący powierzchnię 1,65 ha dla zobowiązania w wariancie 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.