I SA/Ke 342/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2012r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]2012 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz J.G. kwotę 236 (dwieście trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w sprawie wymiaru A. G. i J. G. łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w ewidencji gruntów i budynków małżeństwo A. i J. G. figurują jako użytkownicy wieczyści gruntów o powierzchni 0,4999 ha (działka nr 1313/3) sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako użytki rolne zabudowane o symbolu B-RIVa. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na 2011 r. z dnia 10 czerwca 2011 r. J. G. wykazał do opodatkowania m.in. budynek o powierzchni 783 m2 jako budynek mieszkalny. Na okoliczność prawidłowości wskazanych w informacji danych podatnik przedłożył zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z dnia 7 maja 2011 r., w którym wskazano, że obiekt dotychczasowo był użytkowany jako produkcyjno-usługowo-handlowy, zaś będzie użytkowany jako obiekt mieszkano-usługowo-handlowo-produkcyjny. W dniu 23 listopada 2011 r. dokonano oględzin budynku położonego w G. (nr działki 1313/3), w trakcie których stwierdzono, że podatnik nie prowadził żadnych robót budowlanych, a stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do oględzin dokonanych w dniu 2 lutego 2011 r., w trakcie których ustalono, że w przedmiotowym budynku, w którym odbywała się produkcja stoją maszyny, budynek nie jest zajęty na działalność gospodarczą, zaś pomieszczenia w większości są puste. Wskazano ponadto, że Starosta S. decyzją z dnia [...]2011 r., działając na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do zgłoszenia J. G. w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Od decyzji tej w dniu 28 lipca 2011 r. odwołanie wniósł inwestor. Wojewoda Ś. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty S., a całe postępowanie w sprawie sprzeciwu na zgłoszenie zostało umorzone. Ustalono, że sprzeciw Starosty S. z dnia 27 czerwca 2011 r. był zasadny, ale bezskuteczny, ponieważ został złożony po terminie. W związku z powyższym organ stwierdził, że w zakresie naliczenia podatku od nieruchomości z przedmiotowego budynku, nie ma zastosowania stawka podatkowa właściwa dla budynków mieszkalnych, lecz jak dla budynków pozostałych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołało art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w świetle którego organy podatkowe są zobowiązane do przyjmowania za podstawę do ustalania podatku takich danych, jakie wykazane są w ewidencji gruntów. Podniesiono, że aktualne akty prawne rangi ustawowej nie zawierają wprost definicji "budynku mieszkalnego". W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdza się, że ilekroć jest mowa o budynku mieszkalnym rozumie się przez to budynek mieszkalny wielorodzinny lub jednorodzinny. Zdaniem SKO w K. dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe winny przede wszystkim ustalić podstawową funkcję użytkową budynku. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołują się do przepisów prawa budowlanego w zakresie określenia kategorii czy przeznaczenia budynku. Ustawodawca przekazując radom gminy uprawnienie do ustalenia stawek podatku, dał im możliwość różnicowania stawek podatku od budynków w zależności od ich przeznaczenia. Za brakiem podstaw do poszukiwania w prawie budowlanym kryteriów zaliczenia danego obiektu do budynków mieszkalnych przemawia również powołany wyżej art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, budynki dzieli się ze względu na podstawową funkcję użytkową a przynależność do określonej kategorii określa się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, w której budynki mieszkalne zdefiniowane są jako obiekty budowlane, w których co najmniej połowa powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej wskazano, że jeżeli brakuje danych z ewidencji gruntów i budynków (jak w niniejszej sprawie w odniesieniu do budynku), przeznaczenie i funkcję użytkową budynku wykazywać można wszelkimi prawnie dopuszczalnymi dowodami. W opinii SKO w K., między decyzjami organów budowlanych, a decyzją organu podatkowego ustalającą podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego nie zachodzi konieczny związek przyczynowy, nakazujący organom podatkowym tożsame, jak w decyzjach organów nadzoru budowlanego określenie przeznaczenia budynku stanowiącego przedmiot opodatkowania, jeżeli nie jest ono zgodne z rzeczywistością, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W wyniku oględzin przedmiotowej nieruchomości stwierdzono bowiem, że podatnik nie prowadził żadnych robót budowlanych, a ponadto stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do oględzin przeprowadzonych w dniu 2 lutego 2011 r. Z powyższego wynika także, że podatnik mógł przystąpić do zmiany sposobu użytkowania obiektu, jednakże do niego nie przystąpił. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. J. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do wznowienia postępowania i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania może nastąpić w ciągu dwóch lat od zgłoszenia. Podniósł, że w 2012 r. podał w zgłoszeniu podatkowym do UM, że dokonał zmiany sposobu użytkowania budynku zgodnie z decyzją ostateczną Wojewody. Burmistrz Miasta S. nie przeprowadził dowodu przeciwko temu dokumentowi. Protokół z 23 listopada 2011 r. dotyczy 2011 r., zaś decyzja 2012 r. Decyzja ostateczna Wojewody o zmianie sposobu użytkowania budynku stanowi podstawę do zmiany z urzędu w ewidencji budynków. J. G. dodatkowo podkreślił, że w trakcie oględzin w dniu 23 listopada 2011 r. nie wchodzono do pomieszczeń i nie można było stwierdzić czy są w nich maszyny. Skarżący zarzucił także, że postępowanie przed SKO toczyło się bez jego udziału, co stanowi naruszenie prawa i daje podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej wskazano, że w postępowaniu odwoławczym nie było prowadzone żadne dodatkowe postępowanie wyjaśniające, a rozstrzygnięcie w sprawie zapadło w oparciu o znany stronie i zebrany z jej udziałem w postępowaniu przez organem I instancji materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej ,,ustawa p.p.s.a.") wynika, że w przypadku gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. W sprawie nie jest kwestionowany fakt, że skarżący jest współużytkownikiem wieczystym zabudowanej nieruchomości gruntowej o łącznej powierzchni 0,4999 ha, właścicielem usytuowanego na tej nieruchomości budynku o powierzchni użytkowej 783 m2, stanowiącego odrębną od gruntu nieruchomość oraz wymiar podatku rolnego na 2012 r. Kwestią sporną jest opodatkowanie budynku (783 m2) przy zastosowaniu stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych. Skarżący twierdzi, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku z usługowo-handlowo- produkcyjnego na budynek na mieszkalno - usługowo-handlowo - produkcyjny i wnosi o zastosowanie stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 j.t.): Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,51 zł(7) od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł(8) od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł(9) od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) (10) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł(11) od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł(12) od 1 m2 powierzchni użytkowej. W niniejszej sprawie kwestią zasadniczą było określenie charakteru (funkcji użytkowej) budynku (mieszkalny, czy pozostały), to bowiem ustalenie determinuje przyporządkowanie właściwej stawki podatku od nieruchomości. Przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) stanowi m.in., że podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a kwalifikacja nieruchomości (np. przeznaczona na cele gospodarcze, mieszkaniowe, inne), co ma wpływ na wymiar tego podatku, jest niezależna od statusu podatnika, a wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości, określonego w ewidencji gruntów. W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Podobnie gdy zgłoszenie zmiany przeznaczenia budynku niemieszkalnego na mieszkalny będzie uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, można będzie go opodatkować według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 856/09, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 577704). Dane z ewidencji gruntów i budynku mogą być w uzasadnionych przypadkach zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu, jednakże dokument ten musi mieć charakter dokumentu urzędowego oraz musi zawierać aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania (lub podatnika). W niniejszej sprawie dokumentem urzędowym, na który powołuje się skarżący jest zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z niemieszkalnego na mieszkalny. Z treści tego dokumentu urzędowego wynika, że J. G. zgłasza zamiar dokonania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w terminie do 9 czerwca 2011 r. Z decyzji organów obu instancji wynika wprost, że sporny budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków. Fakt ten skarżący potwierdza na etapie postępowania sądowego okazując pismo Starostwa Powiatowego w S. z dnia 9.08.2012 r. informujące o nieistnieniu takiej ewidencji. W sytuacji gdy nie ma ewidencji budynków, organ jest uprawniony do zweryfikowania treści dokumentu urzędowego – w niniejszej sprawie zgłoszenia o zmianie sposobu użytkowania budynku - w trybie przewidzianym w art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 j.t., dalej jako ,,Ordynacja podatkowa"). Dokument urzędowy, o jakim stanowi art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, nie jest dowodem niepodważalnym. Zarzut niezgodności z prawdą dokumentu urzędowego (narratywnego - czyli zawierającego oświadczenie wiedzy) może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi. Przepisy Ordynacji podatkowej nie wprowadzają żadnych ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Wzruszenie domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że dokument urzędowy jest odtąd traktowany tak jak dokument prywatny, a zatem jego treść podlega swobodnej ocenie. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt: I FSK 563/05, opubl. w Lex nr 250355. Organy w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego (zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku na obiekt mieszkalny) i dla ustalenia właściwej stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stawki podatku od nieruchomości winny przede wszystkim ustalić podstawową funkcję użytkową budynku w 2012 r. Cecha ta bowiem pozwala na zakwalifikowanie budynku do odpowiedniego rodzaju. Przyjęcie przez organ, że cechą przesądzającą o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych jest w ocenie Sądu prawidłowe. Stanowi także o prawidłowej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca przekazując radom gminy uprawnienie do ustalania stawek podatku, dał im bowiem możliwość zróżnicowania stawek podatku od budynków w zależności od ich przeznaczenia. Dokonując z urzędu oraz w aspekcie wniosków i zarzutów skargi kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że w ustalaniu zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii (funkcji użytkowej budynku) naruszono podstawowe zasady regulujące postępowaniem podatkowym. Przede wszystkim naruszono zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 122 Ordynacja podatkowa, która nakazuje organom podatkowym podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Dotyczy to także powoływanej w zaskarżonej decyzji zasady otwartego systemu środków dowodowych wyrażonej w art. 180 § 1 Ordynacja podatkowa. Stosownie do tego przepisu dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji ustalił wymiar podatku od nieruchomości (budynku) na podstawie dowodów zgromadzonych w 2011 r. Dowodami tymi są potwierdzone za zgodność z oryginałem 6 lutego 2012 r. (data decyzji organu I instancji) protokoły oględzin budynku położonego na działce nr 1313/3 w G. z dnia 2 lutego 2011 r. oraz z dnia 23 listopada 2011 r. (dokonany przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy S. w związku ze złożoną przez podatnika informacją o nieruchomościach na 2011 r.). Z protokołów oględzin wynika, że podatnik nie prowadził żadnych robót budowlanych, stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do oględzin dokonanych w dniu 2 lutego 2011 r., w trakcie których ustalono, że w przedmiotowym budynku, w którym odbywała się produkcja stoją maszyny, budynek nie jest zajęty na działalność gospodarczą, zaś pomieszczenia w większości są puste. Przyjmując za podstawę swoich ustaleń dowody zgromadzone w 2011 r., stwierdzające wówczas istniejący stan faktyczny budynku i nie podejmując czynności procesowych zmierzających do ustalenia funkcji użytkowej budynku w 2012 r., organy obu instancji naruszyły przepisy art. 122, art. 180 § 1, art. 181 oraz art. 187 § 1 Ordynacja podatkowa. Przed wydaniem decyzji organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości powinien bowiem ustalić, aktualną na dzień wydania decyzji podstawową funkcję użytkową budynku, która jak wyżej wskazano determinuje zastosowanie właściwej stawki podatku od nieruchomości. Zaniechanie przez organy tego obowiązku czyni uzasadnione zarzuty skargi, że zgromadzone w toku postępowania dowody dotyczą stanu technicznego budynku istniejącego w 2011 r., natomiast decyzja podatkowa roku 2012 r. Analiza akt sprawy potwierdza także jako zasadny zarzut skargi, że postępowanie przed SKO toczyło się bez udziału skarżącego, co stanowi naruszenie prawa i daje podstawę do wznowienia postępowania. Organ II instancji nie wyznaczył bowiem skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, tego prawa pozbawił go również organ I instancji. Powyższe jest konsekwencją naruszenia art. 200 § 1 Ordynacja podatkowa. Wskutek tego naruszenia pobawiono skarżącego możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a tym samym pozbawiano go czynnego udziału w postępowaniu. W konsekwencji doszło do uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego, gromadzenia dowodów z udziałem strony, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazując w uzasadnieniu skargi nieprawidłowości w ustalaniu stanu faktycznego budynku na 2012 r. uprawdopodobnił istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organy obu instancji obowiązku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, a pozbawieniem prawa strony do oceny całego zebranego materiału dowodowego i przedstawienia nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest adresowany do organu podatkowego zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). Wyjaśnienia w niniejszej sprawie wymaga ustalenie charakteru (funkcji użytkowej) jaką w 2012 r. spełniał budynek. Organ by w pełni zrealizować zasadę prawdy obiektywnej i obowiązek ustalenia stanu faktycznego, zwłaszcza w kontekście art. 194 § 3 Ordynacja podatkowa, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nie może ograniczać postępowania dowodowego jedynie do protokołów z oględzin budynku przeprowadzonych w dniach: 2 luty 2011 r. oraz 23 listopada 2011 r. Będzie miał obowiązek umożliwić skarżącemu przedstawienie informacji o budynku, w szczególności czy zgodnie z wnioskiem dokonał zmiany sposobu użytkowania budynku na obiekt mieszkalny. W razie wątpliwości informacje takie, organ zweryfikuje dowodem z oględzin budynku, które powtórzy z udziałem skarżącego. Postępowanie wyjaśniające jest procesem dynamicznym, a czynności procesowe należy dostosowywać do rodzących się sytuacji. Istota postępowania dowodowego zdefiniowana jest w rozdziale 11 dziale IV Ordynacja podatkowa i całe postępowanie ma zmierzać do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie wyżej wskazanym organ dokona oceny, czy zachodzi potrzeba przesłuchania skarżącego w charakterze strony, ewentualnie przeprowadzenia innych dowodów koniecznych czy wręcz niezbędnych do naświetlenia stanu faktycznego. W celu ustalenia funkcji użytkowej budynku w 2012 r. przydatna byłaby, dokumentacja budowlana dotycząca robót budowlanych, jeżeli takie skarżący wykonał w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku. Przy kwalifikacji budynku należy mieć także na uwadze treść przepisu § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, dalej ,,rozporządzenie"). Z przepisu tego wynika, że budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.). Ponadto § 65 rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe, w tym m.in. budynki mieszkalne oraz inne budynki niemieszkalne. Stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 z późn. zm.), wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Sąd nie przesądza treści rozstrzygnięcia, gdyż rzeczą organu będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy, po zebraniu i w sposób wyczerpujący rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności w kontekście art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej - w zakresie poprawności wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 r. Organ po uprzednim zastosowaniu wobec skarżącego art. 200 § 1 Ordynacja podatkowa wyda decyzję w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z uprawnienia jakie daje art. 135 ustawa p.p.s.a. uznał, że ma obowiązek wydania orzeczenia usuwającego z obrotu prawnego akt niezgodny z prawem a za taką należy uznać również decyzję wydaną przez organ I instancji gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Stwierdzenie przez Sąd, że na podstawie art. 152 ustawa p.p.s.a. zaskarżona decyzja nie może być wykonana oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawa p.p.s.a., o kosztach sądowych stanowiących wpis od skargi na podstawie art. 200 ustawa p.p.s.a.