I SA/Ke 35/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi E. S.-D. i K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (SKO) decyzją z [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania ES.-D. oraz K.D. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z [...] r. znak: [...]w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 279,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO przedstawiło stan faktyczny z którego wynika, że organ I instancji dokonując ES.-D. oraz K.D. wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017, objął opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości: budynki mieszkalne o pow. 8 m2 zajęte na działalność gospodarczą w zakresie świadczeń zdrowotnych (stawka podatku 4,46 zi./m2) oraz budynki pozostałe o pow. 32,85 m2 (stawka podatku 7,40 zł/m2). Organ przy wymiarze łącznego zobowiązania pieniężnego uwzględnił złożoną przez stronę informację podatkową, dane z ewidencji gruntów, pismo Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 27.03.2017 r. znak: RDN.5135.7.2017 oraz protokół oględzin nieruchomości. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosły strony postępowania kwestionując jej merytoryczną prawidłowość. W ocenie odwołujących decyzją organu podatkowego został niezasadnie naliczony podatek od budynku o charakterze niemieszkalnym. Obiekt ten, zdaniem stron przez niedopatrzenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. nie został wpisany indywidualnie do rejestru zabytków. Ponadto w odwołaniu wskazano na decyzje tegoż Konserwatora z 1987 r. oraz z 1989 r. nakazujące zabezpieczenie oraz odbudowę drwalek znajdujących się na nieruchomości położonej w K. przy ul. Ś. 21 oraz na decyzję Wydziału Urbanistyki UM z dnia 10 marca 1986 r. wstrzymującą prace rozbiórkowe komórek z uwagi na ich zabytkowy charakter. Odwołujący wskazali jednocześnie, że skoro z decyzji z dnia 28.12.2009 r. wynika, że ochroną prawną objęta jest cała posesja przy ulicy Ś. nr 21, tym samym taką ochroną objęty jest położony na niej budynek niemieszkalny. Odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji podatkowej w tym zakresie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w niniejszym postępowaniu spór dotyczy zasadności opodatkowania budynku o charakterze niemieszkalnym o ustalonej w postępowaniu podatkowym powierzchni 32,85 m2, znajdującym się na działce nr 1291 położonej w K. przy ulicy Ś. 21. Ponieważ strony wskazując na decyzje wydane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 1.10.1987 r. oraz z 8.05.1989 r. wydane w sprawach dotyczących m.in. odbudowy i remontu znajdujących się na nieruchomości obiektów nazwanych w przedmiotowych decyzjach drwalkami - komórkami uznały, że sporny budynek stanowi zabytek oraz iż podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samrządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych: ,,Zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej." Utrzymując w mocy deczyję organu I instancji, SKO podkreśliło, że organ ten odmówił zastosowania zwolnienia przedmiotowego budynku niemieszkalnego z powodu niewpisania go indywidualnie do rejestru zabytków. W tym zakresie Prezydent Miasta K. odwołał się do dokumentu sporządzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., tj. pisma z 27.03.2017 r., w którym Konserwator stwierdził, że indywidualnym wpisem do rejestru zabytków nr A.389, na podstawie decyzji z 28.12.2009 r. znak: WUOZ Ki440/4487/09 objęty został dom mieszkalny przy ul. Ś. 21 wraz z otaczającym go terenem w granicach ogrodzenia. Odwołując się do orzecznictwa sądowo administracyjnego, SKO wskazało na konieczność indywidualnego wpisania do rejestru zabytków gruntów i budynków jako warunku skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zdaniem oragnu odwoławczego konieczne jest zatem, by zarówno budynek, jak i grunt, na którym jest on posadowiony, były wpisane do rejestru zabytków. Jeśli grunty nie są wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, to nie są zwolnione z podatku, nawet jeśli budynki znajdujące się na tych gruntach i stanowiące odrębny przedmiot opodatkowania są wpisane do tego rejestru i korzystają ze zwolnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2010 r. II FSK 450/2009, Przegląd Podatkowy 2010/11 str. 47.) Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy zauważa, że zaświadczenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 27.03.2017 r. ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Przepis ten ustanawia domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego co oznacza, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organy administracji państwowej i za udowodnione należy przyjąć to co wynika wprost z jego treści. Skoro zatem z przedmiotowego zaświadczenia wynika, że zabudowania gospodarcze zlokalizowane na nieruchomości nie są wpisane indywidualnie do rejestru zabytków nieruchomych województwa Ś., a jedynie znajdują się na terenie wpisanym do tego rejestru, Kolegium stwierdza, że sporny budynek niemieszkalny nie może zostać objęty zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Zdaniem Kolegium organ I instancji podjął niezbędne działania w celu dokładanego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Jak również zapewnił stronom możliwość czynnego udziału w postępowaniu prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Reasumując, Kolegium stwierdza, że organ I instancji właściwie określił przedmioty, które podlegają opodatkowaniu oraz te które korzystają ze zwolnienia przewidzianego zapisem art. 7 ust. 1 pkt 6 u.o.p.l. oraz zastosował prawidłowe stawki do przedmiotów opodatkowanych. Kolegium wskazało ponadto, że na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez starostów. Strony zatem posiadające zastrzeżenia, co do danych zawartych w tej ewidencji (dotyczące daty wpisania budynku do przedmiotowego rejestru oraz jego funkcji) winny zwrócić się do tego organu o wyjaśnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak na wstępie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 8 09 2017 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017 r. wnieśli ES.-D. oraz K.D.. W treści skargi zawarli wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżących jest nieprawdziwe stwierdzenie Kolegium, że organ I instancji podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrał wyczerpujący materiał dowodowy. Skarżący zarzucają bowiem, że Prezydent nie zbadał dokładnie sprawy, gdyż błędnie przyjęto, iż budynek niemieszkalny wybudowany został w 1990 r. podczas gdy w rzeczywistości wybudowany został w 1900 r., i już tylko z tego powodu jest zabytkiem. Ponadto podnoszą, że każdy budynek wybudowany przed 1914 r. jest uznawany z mocy prawa za zabytek. Powołują się na dokumenty załączone do odwołania wskazujące - na starych mapach sprzed 1914 r. - istnienie tego budynku oraz na złożone do akt sprawy dokumenty Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 1987 r. i 1989 r. nakazujące wykonanie remontu kapitalnego komórek. W ocenie skarżących skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznaje, że grunt wokół domu w granicach ogrodzenia jest wpisany do rejestru zabytków, a zatem wszystko co zostało wybudowane przed 1914 r., i jest posadowione na tym gruncie zalicza się do obiektów zabytkowych. W tej sytuacji uznali, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: ,,P.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit.c) P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów, uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy, zarzuty skargi oraz wspierającą je argumentację, Sąd stwierdza brak podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Znajduje bowiem ta decyzja dostateczne podstawy w przepisach prawa materialnego, a jej wydanie poprzedziło postępowanie podatkowe, które nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z wydaniem dla ES.-D. oraz K.D. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017, zaistniał spór dotyczący zasadności opodatkowania budynku o charakterze niemieszkalnym (drwalek-komórek) o powierzchni 32,85 m2, znajdującym się na działce nr 1291 położonej w K. przy ulicy Ś. 21. W nawiązaniu do spornej kwestii, a mianowicie zasadności odmówienia stronie prawa do objęcia tego budynku zwolnieniem podatkowym z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zauważyć należy, że zastosowanie zwolnienia podatkowego ustawodawca uzależnił od spełnienia określonych warunków. Przesłanki zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. stanowią: - wpisanie budynku indywidualnie do rejestru zabytków, - utrzymanie i konserwacja, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, - wyłączenie części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W rozstrzyganej sprawie w istocie sporna jest właściwa wykładnia powołanego przepisu w zakresie pierwszej z wymienionych przesłanek - wpisanie budynku indywidualnie do rejestru zabytków, mimo że skarżący w ogóle nie koncentrują uwagi na konieczności spełnienia omawianej przesłanki. Podkreślają głównie fakty świadczące w ich ocenie, że sporny budynek jest zabytkiem. W związku z tym wskazują datę budowy drwalek-komórek oraz ich remontów i konserwacji zgodnie z nakazem wynikającym z decyzji Konserwatora z 1987 r. oraz z 1989 r. Podczas gdy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma spełnienie omawianej przesłanki, określonej w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. W pierwszej kolejności należy dokonać wykładni językowej pojęcia ,, grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków,...". Rozumienie tego pojęcia, zdaniem Sądu, nie powinno budzić wątpliwości interpretacyjnych ponieważ omawiana przesłanka zwolnienia została w komentowanym przepisie określona w sposób jednoznaczny i zrozumiały. Oznacza ona, że wpis musi odnosić się odrębnie do każdego z tych przedmiotów opodatkowania (gruntów i budynków). Wpis do rejestru zabytków musi mieć bowiem charakter "indywidualny", czyli musi być właściwy dla danego przedmiotu opodatkowania, określać jego jednostkowe cechy odrębne od innych przedmiotów (por.: S. Skorupki, Mały Słownik języka polskiego, Wyd. PWN, Warszawa 1968, str. 234-235). Takie też rozumienie omawianej przesłanki zwolnienia prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych – dla przykładu w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1884/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 496/17. Przyznane zwolnienie oznacza, że z uwagi na indywidualną cechę grunty i budynki mieszczące się w zakresie przedmiotowym (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.) nie będą brane pod uwagę przy wymiarze podatku. Określone w ten sposób zwolnienie przedmiotowe powinno być wyjaśniane w związku z przepisami wskazującymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w każdym przypadku grunty i budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Stanowi o tym nie tylko podział wprowadzony w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., lecz przede wszystkim te przepisy ustawy zgodnie, z którymi odrębnie dla każdego z tych przedmiotów opodatkowania określono podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz warunki zwolnień podatkowych. W odniesieniu do gruntów stanowią o tym m. in. przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a-c/ u.p.o.l., z kolei w odniesieniu do budynków lub ich części przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a-c/ u.p.o.l. Taka konstrukcja w zakresie przedmiotu opodatkowania oznacza, że skorzystanie ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wymaga w odniesieniu do każdego przedmiotu opodatkowania wymienionego w tym przepisie, tj. gruntu i budynku indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Potwierdzeniem takiego rozumienia omawianego przepisu stanowią regulacje wprowadzające zwolnienia przedmiotowe wskazując obok objętych zwolnieniem budowli lub budynków również "zajęte pod nie grunty" (por.: art. 7 ust. 1 pkt 1 (infrastruktura kolejowa), art. 7 ust. 1 pkt 2 (infrastruktura portowa), art. 7 ust. 1 pkt 3 (części lotnicze lotnisk). (zob. wyrok NSA z 13.08.2010 r., II GSK 450/09). Przy zastosowaniu wykładni systemowej zewnętrznej należało natomiast odwołać się do przepisów o ochronie zabytków. Tego rodzaju odesłanie znalazło się w omawianym przepisie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wskazując na to, że wyłącznie wpis do rejestru dokonany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami może mieć znaczenie dla oceny prawa do zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie indywidualnego wpisu do rejestru zabytków nr A.389 dokonano na podstawie decyzji z 28.12.2009 r. znak: WUOZ Ki440/4487/09, w odniesieniu do domu mieszkalnego przy ul. Ś. 21 wraz z otaczającym go terenem w granicach ogrodzenia. Okoliczność powyższa została bezspornie ustalona przez Prezydenta Miasta K. w oparciu o zaświadczenie z 27.03.2017 r. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., mające charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Zatem treść powyższego dokumentu nie budzi wątpliwości co do rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, zresztą nie była przez strony kwestionowana. Wobec tego jak trafnie przyjął organ podatkowy zwolnienie obejmuje tylko ten przedmiot opodatkowania, który został "indywidualnie wpisany do rejestru zabytków". W takim też zakresie indywidualny wpis do rejestru zabytków decyduje o istnieniu bądź nie prawa do zwolnienia. Wymienione okoliczności, poparte stanowiskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. (wyrażonym w szczególności w piśmie z 27.03.2017 r.) bezsprzecznie dowodzą tego, że skarżący w 2017 r. w odniesieniu do budynku niemieszkalnego (drwalek) nie spełnili warunków uprawniających do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Ponadto Kolegium dokonało wymiaru podatku od nieruchomości stanowiących współwłasność ES.-D. ora K.D. na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez starostów, co jest zgodne z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.). W świetle powyższych wywodów Sądu, błędne jest stanowisko skarżących, że skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznaje, iż grunt wokół domu w granicach ogrodzenia jest wpisany do rejestru zabytków, a zatem wszystko co zostało wybudowane przed 1914 r., i jest posadowione na tym gruncie zalicza się do obiektów zabytkowych. Dopóki budynek niemieszkalny nie zostanie indywidualnie wpisany do rejestru zabytków, to w obecnym stanie prawnym, brak będzie podstaw do zastosowania zwolnienia podatkowego w odniesieniu do tego przedmiotu opodatkowania. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.