I SA/Ke 351/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat K. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi 1. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia J. K., M. K. i A. K. łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 w kwocie 46 zł. 2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że opodatkowaniem objęto budynek mieszkalny o pow. 80 m2 (stawka 0,58 zł/m2), zaś grunty rolne podlegały zwolnieniu z opodatkowania. Dodał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz.1287 ze zm.), powoływanej dalej jako "Prawo geodezyjne i kartograficzne" podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym. Z załączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że właścicielami przedmiotowej działki o nr 234/2 położonej w obrębie Ł. 16 o pow. 0,09 ha oznaczonej symbolem S R w klasie V są A. K., J.K. i M. K.. Dane te uwzględniono w decyzji. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z wynikającymi z niej danymi, rozstrzygające dla opodatkowania znaczenie mają zapisy ewidencji. Organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, nie ma podstaw do zmiany danych z ewidencji gruntów i budynków. Podatnik, który kwestionuje ich prawidłowość, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosty). W przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Kwestionowanie w postępowaniu podatkowym osób - zobowiązanych podatników, w sytuacji gdy współwłasność wynika z ewidencji gruntów i budynków nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Kolegium poinformowało również, że - w związku z licznymi wystąpieniami J. K. kwestionującymi prawidłowość zmian dokonanych w ewidencji gruntów i budynków z wniosku M. K. - wystąpiło do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w K. o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów w odniesieniu do działki 234/2. W odpowiedzi Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wyjaśnił, że dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków jest czynnością materialno-techniczną, do której nie mają zastosowania przepisy procedury administracyjnej. Zmiany te w oparciu m.in. o prawomocne orzeczenie sądowe, akty notarialne nie są dokonywane w drodze decyzji administracyjnej. W obrocie prawnym nie ma zatem decyzji, w odniesieniu do której można by prowadzić z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Wyjaśniono również, że zgodnie z zawiadomieniem z dnia 7 lutego 2006 r. Starosta W. wprowadził w rejestrze gruntów, na wniosek M. K., zmianę na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego we W. z dnia 7 października 1999 r. o nabyciu praw do spadku po E. K. w odniesieniu do działki nr 234/2, polegającą na wykreśleniu z ewidencji E. K. i wpisaniu jej spadkobierców. Prawidłowość dokonania tej zmiany była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego, który nie stwierdził nieprawidłowości w tej sprawie. 2. Skarga do Sądu 1. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach J. K. (dalej jako "skarżący") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego mające wpływ na orzeczenie Kolegium. 2. W motywach skargi skarżący wskazał, że nie składał wniosku do starostwa powiatowego o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów. Spadkobierca – M. K. złożył ten wniosek bez wiedzy oraz zgody skarżącego i na tej podstawie dokonano zmiany w ewidencji bez zawiadamiania skarżącego jako właściciela. M. K. i A.K. nie mieli prawa do zgłoszenia, gdyż nie są właścicielami przedmiotowej nieruchomości. W ocenie skarżącego, to on jest obowiązany do uiszczania należnych zobowiązań podatkowych. Kolegium nie dokonało zatem dogłębnej analizy przedstawionej dokumentacji, a decyzja organu I instancji jest błędna i niezgodna z prawem. W obrocie prawnym nie ma bowiem odpowiedniej decyzji starosty powiatu. Skarżący dodał, że 22 stycznia 2013 r. prezes SKO powołał prawnika, który wyjaśnił, że decyzja podatkowa jest wadliwa. WSA w Kielcach powinien wystąpić do Starosty Włoszczowskiego z pytaniem czy posiada stosowną decyzję. Nadto, skarżący dodał, że nie można "wmówić mu działu umownego", bo od 2006 r. zaskarża decyzję podatkową. Dodatkowo zarzucił, że SKO wprowadza w błąd sąd administracyjny wymieniając grunty, których skarżący nigdy nie posiadał. 2.3 Z uwagi na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o rozważenie stwierdzenia jej nieważności. W jego ocenie, również decyzja Burmistrza Gminy Wł. powinna być w całości uchylona, bo jest niezgodna z prawem. 2.4 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało dotychczasową – wyrażoną w decyzji – argumentację. 3.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 3.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa, a ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2 Spór w sprawie dotyczy ustalenia kręgu osób zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego wynikającego z decyzji organu I instancji. Skarżący kwestionuje bowiem dane zawarte w ewidencji gruntów twierdząc, że jest jedynym zobowiązanym do zapłaty. Organ natomiast stoi na stanowisku, że w zakresie wymiaru przedmiotowego podatku jest związany wyłącznie danymi wynikającymi z ww. ewidencji, a z tej wynika, że zobowiązanymi są solidarnie trzy podmioty. 3.3 Zgodnie z treścią art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Również ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j. t. Dz. U. z 2006 r., nr 236, poz. 969, ze zm.) w art. 4 ust. 1 pkt 1 wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast ustawa z 12 stycznia 1991r., o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.) wskazuje w art.1a ust. 3, że przez użyte w ustawie określenia, między innymi: użytki rolne, lasy, nieużytki, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków wskazuje na przedmiot opodatkowania oraz zawiera także dane podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Należy podnieść, że dokonując powyższych ustaleń organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 372/07, lex nr 490966; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, lex nr 201545 ). 3.4 W przedmiotowej sprawie krąg osób zobowiązanych został ustalony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które to dane, jak wyżej wskazano są wiążące dla organu podatkowego. Organy podatkowe, nie są bowiem uprawnione do przyjęcia innych danych niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Co więcej, nie jest także możliwe w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie postępowania zmieniającego dane zawarte w przedmiotowej ewidencji. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego, co do określenia podatników solidarnie zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego, gdyż ustalenia te dokonane zostały stosowanie do art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ewentualnego kwestionowania prawidłowości wpisu w ewidencji należy dokonywać nie w postępowaniu podatkowym lecz odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany w ewidencji gruntów. Stosownie bowiem do § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Lokalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Przy tym należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że podstawą zmiany danych dotyczących podmiotu ewidencyjnego było postanowienie Sądu Rejonowego w sprawie nabycia praw do spadku po E. K.. Zmian w ewidencji dokonuje się bowiem na podstawie wpisów dokonanych w księdze wieczystej, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, a także prawomocnych orzeczeń sądowych. Przepis art. 23 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zobowiązuje właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne do przesyłania staroście odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Jak wynika z kolei z § 46 ust.2 powołanego rozporządzenia zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych wprowadza się z urzędu. Dodatkowo należy wskazać za Kolegium, że przeprowadzona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w dniach od 17 do 26 lutego 2010 r. kontrola nie wykazała nieprawidłowości w zakresie przedmiotowej ewidencji. Do czasu więc ewentualnej weryfikacji danych ujętych w tejże ewidencji brak jest podstaw dla jej kwestionowania, jako podstawy wymiaru podatku. 3.5 Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Wynagrodzenie pełnomocnika ustalono w warunkach art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).