I SA/Ke 365/05

Sygnatura akt: I SA/Ke 365/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant: ref. staż. Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13.04.2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : odmowy umorzenia zaległości podatkowej wynikającej z decyzji o orzeczeniu o odpowiedzialności za zaległości podatnika PPHU "A." spółka z o. o. w K. w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień 2000, wrzesień 2000, październik 2000, listopad 2000, grudzień 2000, luty 2001, marzec 2001, kwiecień 2002, maj 2002 r. oddala skargę ISA/Ke 365/05 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr. [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr. [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości wynikającej z decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności za zaległości podatnika PPUH "A." Sp. z o.o. w K. w podatku VAT za miesiące VIII,IX,X,XI,XII 2000r. ,II,III 2001r. oraz IV,V 2002r. w łącznej kwocie 42.974 zł oraz należnych odsetek zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że o umorzenie zaległości wynikających z ostatecznej decyzji wydanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] [...] A. M. zwróciła się wnioskiem z dnia 21.VI.2004r. Decyzją tą orzeczono o odpowiedzialności A. M. jako członka zarządu PPUH "A." sp. z o.o. w K. za zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za lata 2000 – 2002 w łącznej kwocie 42.974 zł wraz z należnymi odsetkami. Wniosek o umorzenia podatniczka umotywowała swoją trudną sytuacją majątkową. Przeprowadzone postępowanie że A. M. nie pracuje pozostając na utrzymaniu męża. P. M. prowadzi działalność gospodarczą. Małżonkowie w 2003 roku wykazali łączny dochód 107.291,16 zł. W miesiącach I – VIII spółka w której P. M. posiada 50% udziałów uzyskała przychód 1.510.095,35 zł oraz poniosła koszty uzyskania przychodu w kwocie 1.536.107,70 zł. Małżonkowie zamieszkują w domu jednorodzinnym o pow. 100 m kw.,który jest własnością ich 12 –letniej córki A.. Zdaniem organów sytuacja materialna i życiowa A.M. nie ma wyjątkowego charakteru i nie pozwala na uznanie, że zachodzą przesłanki wymienione w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzje o umorzeniu zaległych podatków mogą być wydane w świetle cytowanego wyżej przepisu w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Organy wskazały też, że umorzenie jest instytucją nadzwyczajną albowiem zasadą jest płacenie podatków. W toku postępowania podatniczka nie podnosiła zarzutów przeciwko rozstrzygnięciom organów a polemizowała z ostateczna decyzją o orzeczeniu o jej odpowiedzialności za zaległości Spółki "A." W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze A. M. wniosła u uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie przedmiotowych zaległości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazała , że decyzja wydana została z pominięciem art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z czym nie wzięto pod uwagę, że będąc członkiem zarządu Spółki "A." we właściwym czasie zgłosiła wniosek o upadłość. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc iż przedmiotem rozstrzygnięcia jest decyzja tycząca odmowy umorzenia zaległości nie zaś decyzja przenosząca odpowiedzialność, która wobec jej niezaskarżenia stał się ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002r.(Dz.U.Nr.153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie taką decyzję, która narusza prawo i to w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawą wydania decyzji o umorzeniu bądź nie zaległości podatkowych jest art.67 § 1 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że organ na wniosek podatnika może umorzyć zaległości ale w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Podatnik składając wniosek o umorzenie zaległości winien swój wniosek uzasadnić wykazując istnienie po jego stronie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Na podatniku bowiem spoczywa ciężar dowodu zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie niniejszej organ podatkowy wziął pod uwagę sytuację podatniczki z chwili wydawania decyzji. Wyprowadzone przez organ wnioski mieszczą się w ramach jego kompetencji do swobodnej oceny dowodów( art. 191 OP). Należy też wskazać, że decyzje podejmowane w trybie art. 67 §1 OP wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jednakże ustalenie przez organ, że nie zachodzą przesłanki z art. 67 § 1 OP nie powoduje konieczności rozważań czy przedmiotowa zaległość może być umorzona czy nie. Skarżąca nie podniosła aby organy podatkowe niewłaściwie zastosowały normę art. 67 § 1 OP. Jej zarzuty tyczą tego, że przy wydawaniu tej decyzji nie wzięto pod uwagę przesłanek z art. 116 § 1 OP. Tym samym skarżąca polemizuje z ostateczną decyzją wymiarową ustalającą wysokość jej zaległości podatkowych. Nie budzi żadnych kontrowersji pogląd, że wysokości zobowiązania podatkowego nie można kwestionować i weryfikować w toku postępowania o umorzenia zaległości podatkowych. Kwota bowiem zaległości jak w tym wypadku ustalona została w innym prawomocnie zakończonym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 VIII 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.Nr.153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.