I SA/Ke 367/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. w C. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za marzec 2010 r. postanawia: oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 23 sierpnia 2012 r. A. Sp. z o.o. w C. (dalej: Spółka) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze złożonej przez nią skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za marzec 2010 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że pozostaje w trudnej sytuacji finansowej. W wyniku wprowadzenia nowych przepisów w podatku od gier z tytułu prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych spółka zapłaciła o ponad 200% podatku więcej niż gdyby uiszczała go na zasadach obowiązujących przed nowelizacją przepisów. Spółka podejmuje próby zrównoważenia kosztów zwiększenia należności podatkowych, między innymi zmniejszając liczbę zatrudnionych pracowników, jednak nie przynosi to zamierzonych efektów. Przyczyną pogarszającej się kondycji spółki jest malejąca liczba automatów do gry o niskich wygranych, na których swoją działalność prowadzi Spółka, co przyczynia się do ograniczenia przychodu z jej działalności. Spółka wskazała wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych w wysokości 1.980.000 zł, wartość środków trwałych w wysokości 6.085.278,25 zł, zysk za ostatni rok obrotowy w wysokości 667.909,63 zł. Stan konta na rachunku bankowym wynosi łącznie 25.938,55 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści z art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie prawnej może być przyznane w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe. Z treści art. 246 § 2 p.p.s.a wynika, że ciężar udowodnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskującym o jego przyznanie. Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W ocenie orzekającego, sytuacja finansowa Spółki nie uzasadnia zwolnienia jej od kosztów sądowych. Po pierwsze należy wziąć pod uwagę wartość zgromadzonych przez Spółkę środków trwałych, tj. 6.085.278,25 zł, oraz środków pieniężnych na rachunkach: 25.938,55 zł. Wysokość zysku za ostatni rok obrotowy wynosi 667.909,63 zł. Zdaniem orzekającego, przedstawiona kondycja finansowa Spółki nie pozwala dać wiary, że Spółka nie jest w stanie pozyskać środków na opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę skalę na jaką Spółka prowadzi działalność gospodarczą nie do przyjęcia jest wniosek, że uiszczenie kosztów sądowych wpłynie w jakikolwiek sposób na jej kondycję finansową. Na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego koszty te stanowią wpisy od skarg i łącznie w sprawach Spółki przed WSA w Kielcach od sygn I SA/Ke 365/12 do sygn I SA/Ke 374/12 wynoszą kwotę 4.872 zł. Kwota ta stanowi zaledwie ułamek procenta przychodu Spółki, a kwota na rachunkach bankowych Spółki zdecydowanie przewyższa kwotę wpisów od niniejszych skarg. Na aprobatę nie zasługuje również twierdzenie Spółki, że jej kondycja finansowa uległa pogorszeniu ze względu na fakt, że zapłaciła o około 200% więcej podatku niż gdyby opłacała go na zasadach obowiązujących przed zmianą przepisów w podatku od gier z tytułu prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Powoływanie się na obciążenie strony płatnościami z tytułu podatku jako na okoliczność uzasadniającą przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych jest nieskuteczne, gdyż zarówno podatki jak i koszty sądowe stanowią dochód budżetu państwa i przez to są równoważne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008r. II GZ 80/08, treść wyroku dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji należało stwierdzić, że Spółka nie zasługuje na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy uznano, że skarżąca nie spełnia przesłanek uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych, w związku z czym na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.