I SA/Ke 371/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2007r. sprawy ze skargi J.G. i W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 rok 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M.S. kwotę 90,20 złotych (dziewięćdziesiąt 20/100), w tym 13,20 złotych (trzynaście 20/100) podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...]nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia[...]. nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uchyloną decyzją Burmistrz Miasta i Gminy dokonał na rzecz J. i W. G. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007 w kwocie 278 zł. Danymi przyjętymi do wymiaru podatku były informacje zawarte w karcie gospodarstwa założonej w dniu 20 października 1994r. Akta nie zawierają wypisu z ewidencji gruntów, mimo, że art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że wymiar podatku od nieruchomości powinien być dokonany w oparciu o dane wynikające z ewidencji budynków i gruntów. Ponadto organ wskazał, że rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta i Gminy nie zawiera wymaganego artykułem 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa uzasadnienia decyzji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący J.G. i W.G. wnieśli skargę. Zawarli w niej stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy nie jest w stanie rozpatrzyć sprawy, ze względu na fałszerstwa szeregu wymienionych przez skarżących dokumentów. Strony wskazały również, że po złożeniu skargi odnaleziono w kwietniu 2007r. istotne dokumenty wskazujące na udział w fałszerstwach organów publicznych. Skarżący wnieśli również o uchylenie wszystkich dokumentów dotyczących działek nr 1350/1/1350/1119, 1685, 1365/1, które w drodze przestępstwa przeszły w posiadanie A.K.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a.) Skarga nie jest zasadna. Podniesione w skardze zarzuty nie polemizują bezpośrednio z zaskarżoną decyzją. Wychodząc zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. poza granice skargi Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa tak materialnego jak i procesowego. Artykuł 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) stanowi, że podstawą do wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten nie przewiduje wyjątków, stąd nie pozostawia wątpliwości, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w takiej ewidencji. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Oznacz to, że organ odwoławczy słusznie wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy dokonując wymiaru podatku, nie może przyjąć jako podstawy wymiaru podatku innych danych niż te, które wynikają z ewidencji. Takiej podstawy nie może stanowić informacja wynikająca z karty gospodarstwa. Brak wypisu z ewidencji gruntów wywołał konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego wynik stanowić będzie podstawę dla prawidłowego ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007r. Jako kolejną wadę skutkującą uchyleniem decyzji pierwszej instancji SKO wskazało brak wymaganego przepisami prawa uzasadnienia decyzji. Należy wyjaśnić, że zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym prowadzonego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, decyzja między innymi powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny oraz określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej ( art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.). Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji podatkowej jest naruszeniem uprawnień strony i uniemożliwia jej złożenie odwołania spełniającego wymagania art. 222 O.p. Strona powinna mieć jasno przedstawione stanowisko organu co do podstaw przyjętego rozstrzygnięcia, tak aby mogła ustosunkować się do przedstawionych zarzutów. Dlatego rację ma organ odwoławczy podnosząc w zaskarżonej decyzji, że zaniechanie przez organy administracji uzasadnienia swojej decyzji administracyjnej w sposób przekonujący i zgodny z zasadami postępowania powoduje jej wadliwość w stopniu przemawiającym za jej uchyleniem. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu także pod względem formalnym, wydana bowiem została zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego. Zawiera wszystkie elementy wymagane art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa , w tym podstawę prawną i rozstrzygniecie o istocie sprawy. W uzasadnieniu wskazano ustalony przez organ stan faktyczny oraz jasno i w pełni przedstawiono stanowisko organu co do podstaw prawnych przyjętego rozstrzygnięcia. W związku z tym organ odwoławczy słusznie uznał za uzasadnione zastosowanie art. 233 § 2 ustawy Ordynacji podatkowej, w myśl którego organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.