I SA/Ke 371/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2011r. sprawy ze skargi M. M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. oddala skargę. 1.1 Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia M. sp. z o.o. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie 115.790 zł. 1.2 W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przeprowadzona w Spółce M. kontrola podatkowa potwierdziła, że podatnik jest na terenie miasta S. właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej przy ulicy [...]oraz właścicielem nieruchomości przy ulicy [...]. W dniu 21 stycznia 2008 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2008. 1.3 W dniu 12 stycznia 2010r. organ podatkowy przeprowadził kontrolę nieruchomości położonej w S.przy ul. [...] (nieruchomość oznaczona jako działka 1/290 została sprzedana w dniu 18 grudnia 2010 r. ). Na dzień kontroli organ ustalił, że budynek jest nieużytkowany oraz że nie posiada oznak przeprowadzania remontu na dzień dokonania oględzin. W ocenie organu, przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości w ustaleniu podstawy opodatkowania nieruchomości pomiędzy stanem faktycznym a danymi wykazanymi w złożonej przez podatnika korekcie deklaracji. Organ wyjaśnił, że nie zaistniały względy techniczne powodujące, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Przeprowadzanie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą a adaptacja tych budynków do prowadzenia w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenie tejże działalności. 1.4 Organ powołał treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz wskazał na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie zagadnienia niemożności wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie w ustaleniach stanu faktycznego bezspornym jest fakt, że skarżąca spółka jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajduje się sporny (co do sposobu kwalifikacji podatkowej) budynek, a także znajdował się w roku 2008 budynek na działce nr 1/290 sprzedanej następnie w dniu 18 grudnia 2009 r. Spółka MC w zakresie przedmiotu działalności określonego w Krajowym Rejestrze Sądowym posiada min. zagospodarowanie i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. W toczącym się przed organem podatkowym postępowaniu Spółka nie wskazała jakiego rodzaju działalności gospodarczej nie może w spornych budynkach prowadzić. Działanie Spółki w zakresie dowodzenia w przedmiocie zastosowania niższej stawki podatkowej do budynków ograniczyło się do przedstawienia decyzji PINB w S. z dnia 22 maja 2007 r., z dnia 29 czerwca 2009 r., z których wynika między innymi, że budynek przemysłowy położony na działce 1/294 przy ulicy [...]1 stanowiący własność skarżącej spółki jest w złym stanie technicznym i wymaga remontu. Identycznej treści decyzję organu nadzoru budowlanego spółka przedstawiła w kwestii budynku zlokalizowanego na działce 1/290. 1.5 W pismach kierowanych do organu podatkowego oraz w odwołaniu Spółka podniosła, że z uwagi na stopień zdewastowania budynków zakupionych od Zakładów M., nie miała realnych możliwości wykonywania remontu czy też modernizacji w trakcie wykorzystywania budynków na działalność gospodarczą. W odwołaniu podniosła zaś, że rozpoczęty remont przedłużał się z uwagi na istniejące zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Powyższe twierdzenia spółki, w ocenie organu, nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach organu podatkowego w Skarżysku-Kamiennej zawartych w protokole z kontroli z dnia 12 stycznia 2010 r. Wynika z nich, że budynek położony na działce nr 1/294 jest pustostanem, posiada okna zamurowane cegłą, drzwi zbite z desek zamknięte na kłódkę, brak jest oświetlenia. Ustalenia te wskazują, że remont nieruchomości, jeżeli nastąpił, to w bardzo ograniczonym zakresie. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, nieruchomość gruntowa nr 1/290 ze spornym co do sposobu opodatkowania budynkiem została zbyta przed oględzinami nieruchomości. 1.6 Organ wyjaśnił, że z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy wynika zasada, że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktować należy jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek podyktowany wyłączeniem ich z wykorzystywania do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - i to wyłączeniem o charakterze trwałym ("przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności") - powinien być interpretowany ściśle. Zgodzić się należy, w ocenie organu, z twierdzeniem o obiektywnym, niezależnym od przedsiębiorcy, charakterze przyczyn składających się na "względy techniczne". Trzeba jednak w tym kontekście zauważyć, że utrzymanie budynku czy budowli w odpowiednim stanie technicznym zależy od przedsiębiorcy posiadającego nieruchomość. Koniunkcja "nie są i nie mogą być", wskazuje na cechy trwałości stanu niemożności wykorzystywania tych przedmiotów opodatkowania do działalności gospodarczej. Spółka M po otrzymaniu decyzji organu nadzoru budowlanego z dnia 22 maja 2007 r. nakazującej remont budynków oraz zakaz ich użytkowania kolejnymi wnioskami wnosiła o przesunięcie terminu remontu kolejno na 30 czerwca 2009 r. oraz na 31 grudnia 2010 r. Wnioski, jak wynika z uzasadnień decyzji organu nadzoru budowlanego, uzasadniane były przez Spółkę względami ekonomicznymi. W ocenie Kolegium powoływanie się przez Spółkę na decyzje nadzoru budowlanego, z których wynika, iż istniejące budynki są w złym stanie technicznym, jest chybione o tyle, że nie jest to dowód na techniczną niemożliwość gospodarczego użytkowania nieruchomości, ale informacją wskazująca na zaniedbanie nieruchomości przez jej właścicieli. Dodatkowo zaniedbanie to, w ocenie organu nadzoru budowlanego, można było usunąć dokonując zwykłego remontu w terminie półtorarocznym. Twierdzeniom spółki o braku możliwości wykorzystywania nieruchomości budynkowych ze względów technicznych, przeczy chociażby fakt sprzedaży działki nr 1/290. Spółka zatem dokonała czynności z zakresu przedmiotu swojej działalności określonej w KRS-ie. Organ powołał pogląd, zgodnie z którym względami technicznymi nie może być wola niewykorzystywania budynku sama w sobie. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy bowiem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn (remont), nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Ponadto, z uzasadnienia odwołania wynika, iż Spółka prowadzi na nieruchomości budynkowej remont, a ta okoliczność dowodzi braku istnienia wskazanej cechy trwałości niewykorzystywania budynku. Dlatego w ocenie organu, zastosowanie dla spornych budynków stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą jest zasadne. 2.1 Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła M Sp. z o.o. w K. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 2.2 W uzasadnieniu skargi Spółka zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia rzeczywistego stanu technicznego zabudowanej nieruchomości. Nie podjęto bowiem wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do istoty względów technicznych w podanym stanie faktycznym. Skarżąca podkreśliła, że budynki wyłączone zostały z działalności gospodarczej z uwagi na ich bardzo zły stan techniczny i taki stan rzeczy według wiedzy spółki trwał od kilkudziesięciu lat. W tej sytuacji brak było realnych możliwości wykonania remontu w krótkim czasie tj. w terminie półtorarocznym, jak podaje bezpodstawnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy też modernizacji w trakcie wykorzystywania tych budynków na działalność gospodarczą. Okoliczności te dawały więc możliwość zastosowania niższej stawki podatkowej. Obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie, czy występują takowe względy techniczne, które uniemożliwiają przedsiębiorcy wykorzystywanie tych budynków do prowadzenia działalności gospodarczej Organ podatkowy swoje działania ograniczył do oględzin nieruchomości i korespondencji z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S. Natomiast inne dowody całkowicie pominął, choćby dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa z uwagi na stanowisko podatnika, który stale podnosił fakt wyłączenia budynków z działalności gospodarczej z uwagi na ich zły stan techniczny. 2.3 Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "względów technicznych" o których mowa w art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dlatego w ocenie Spółki, należy przyjąć potoczne rozumienie tych słów. Analizowany stan prawny należy odnieść odrębnie do każdego stanu faktycznego. Skoro ustawodawca uznał, że przedmiot opodatkowania nie mogący być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych jest wyłączony z opodatkowania stawkami dla działalności gospodarczej, to miał w tym określony cel. W ten sposób zakładał, że istnieją pewne względy techniczne niezależne od woli podatnika, które uniemożliwiają jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej. Takimi względami technicznymi w danym stanie faktycznym jest nieprzydatność terenu i budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Przyczyny te miały charakter obiektywny, albowiem nie zależały wyłącznie od woli podatnika. Nieruchomość podatnika znajduje się na obszarach zlikwidowanego zakładu produkcyjnego. W chwili nabycia był całkowicie zdewastowany. W związku z tym cały teren nie nadawał się do jakiegokolwiek użytkowania. Natomiast rozpoczęty remont przedłużał się z uwagi na istniejące zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego. 2.4 Niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych występuje w przypadku sytuacji określonej w art. 68 ustawy Prawo budowlane. Z kolei w orzecznictwie sadów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że do udokumentowania złego stanu technicznego budynku wystarczające jest samodzielne dokonanie takiej oceny. Przepisy nakazują zastosowanie niższej stawki, tylko gdy budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Nie ma jednak definicji tego pojęcia, a więc pod uwagę należy wziąć jego potoczne rozumienie. 2.5 Na wezwanie organu skarżąca Spółka podała fakty, które jej zdaniem wskazywały, że nieruchomość w danym roku podatkowym nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Rolą organu było więc dokonanie ich analizy, a w przypadku stwierdzenia braków, wskazanie takich faktów i dokumentów, które zdaniem organu mogłyby uwiarygodnić zasadność wyciągniętych wniosków. Jeżeli mimo zgromadzonego materiału dowodowego nadal pozostają wątpliwości w ustaleniu stanu faktycznego, to powinny być one rozstrzygane na korzyść podatnika. 3.1 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 4.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy P.p.s.a. 4.2 Skarga nie jest zasadna. 4.3 Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy nie jest sporny a Sąd przyjął go za własny. M. Spółka z o.o. w K. (dalej: Spółka) posiadała w 2008r., którego dotyczy zaskarżona decyzja, nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1/290 o powierzchni 10.380 m2 zabudowaną budynkiem produkcyjnym o powierzchni 3463,23 m2 oraz nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1/294 o powierzchni 3.567 m2 zabudowaną budynkiem produkcyjnym o powierzchni użytkowej 2985,33 m2. Okoliczności tych Spółka nie kwestionuje. W ocenie jednak skarżącej, stan techniczny tych budynków spowodował wyłączenie ich z działalności gospodarczej, a ta nieprzydatność terenu i budynków do prowadzenia działalności gospodarczej stanowi "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej ustawy p.o.l.). Oznacza to dla Spółki, że dla spornych budynków nie jest uzasadnione stosowanie stawki podatkowej jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Należy uznać, że stanowisko skarżącej nie jest prawidłowe. 4.4 Istotą sporu jest zatem wykładnia przepisu prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3a ustawy p.o.l. Zgodnie z jego treścią, przez pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Rozważenia w niniejszej sprawie wymagało zatem ustalenie, czy sporne budynki związane były z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i czy wobec tych budynków zaszły względy techniczne, które spowodowały, że nie mogły być one wykorzystane do prowadzenia tej działalności. 4.5 Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje natomiast w sytuacji gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało prawidłowej interpretacji omawianego przepisu, podnosząc, że względy techniczne, uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, powinny mieć charakter przeszkód obiektywnych nie determinowanych wolą podatnika oraz że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Słusznie przy tym organ podniósł, że tak rozumiane pojęcie "względów technicznych" w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W zakresie poczynienia tego ustalenia organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi tak rozumiana przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przeprowadziły w tym celu kontrolę nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1/290. Ustaliły przy tym, że budynek na niej usadowiony nie jest użytkowany oraz że nie posiada oznak przeprowadzenia remontu. Dokonały szczegółowej analizy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] dotyczącej działki nr ewid.gr. 1/290 oraz nr [...] dotyczącej działki nr ewid. gr 1/294,. Wynika z nich, że organ ten nakazał Spółce usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości w budynkach znajdujących się na tych działkach oraz zakazał ich użytkowania. Zdaniem Sądu, ani niewątpliwie zły stan spornych budynków ani wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzje nie stanowią o tym, że zaszły względy techniczne, o jakich mowa w omawianym przepisie. Względy techniczne nie mogą być bowiem utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającym z woli podatnika, a takie właśnie przeszkody zaszły w sprawie. Skoro bowiem Spółka nie przeprowadzała koniecznych remontów, to była to okoliczność na którą tylko ona miała wpływ. Nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że o obiektywnym charakterze względów technicznych świadczy nieprzydatność terenów do prowadzenia działalności gospodarczej już w momencie zakupu tych nieruchomości. Zakup tych nieruchomości był przecież determinowany wolą Spółki a ona sama nie kwestionowała, że nabyła nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Innymi słowy, Spółka już od momentu zakupu tych działek miała wpływ na to by względy techniczne nie stały na przeszkodzie prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z tymi nieruchomościami. Trwanie zaś spornych budynków w złym stanie technicznym spowodowane zaś było odkładaniem przez Spółkę decyzji o realizacji remontu, co potwierdzają decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] dotycząca działki nr ewid. gr. 1/294 oraz z dnia 21 listopada 2008r. nr [...] dotycząca działki nr ewid. gr. 1/290. 4.6 Pogląd, że względy techniczne oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np.: z dnia 1 czerwca 2011r. II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011r. II FSK 2128/09 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), z dnia 14 października 2009r. II FSK 747/08 Lex nr 571608, wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011r. I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, z dnia 17 czerwca 2009r. I SA/Wr 64/09, Lex nr 563436, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010r. I SA/Bd 659/10, Lex nr 747050, w Gdańsku z dnia 10 września 2009r. I SA/Gd 137/09, Lex nr 525706 i z dnia 9 października 2008r. I SA/Gd 867/07, Lex nr 499086. 4.7 Sądowi znane są również poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, o których mowa w skardze, a dotyczące tezy, że brak zgody właściwego organu na wykorzystanie nieruchomości podatnika do celów działalności gospodarczej stanowi zdarzenie niezależne od podatnika, które powoduje, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Pogląd taki zawarty został np. w wyroku z dnia 16 lutego 2006r. II FSK 301/05, Lex nr 193364. Sąd ten podniósł, że "wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny". Należy jednak wyjaśnić, że sytuacja opisana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miała miejsca w niniejszej sprawie. O ile bowiem wydane zostały decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, o jakich mowa w cytowanej tezie, to nie można powiedzieć, że sporne nieruchomości nie zostały wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej. Jest bowiem okolicznością bezsporną fakt, że Spółka sprzedała przedmiotowe nieruchomości wraz z położonymi na niej budynkami – nieruchomość składającą się z działki nr 1/294 w dniu 15 czerwca 2010r. (akt notarialny Repertorium A nr[...], k.84), natomiast nieruchomość składającą się z działki nr 1/290 w dniu 18 grudnia 2009r. (akt notarialny Repertorium A nr[...], k.58). Czynności te stanowiły zatem realizację statutowych zadań Spółki, która za przedmiot działalności wskazała także kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek ( odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, k. 28). Oznacza to, że zły stan techniczny nieruchomości nie stał na przeszkodzie ich wykorzystaniu do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. 4.8 Podsumowując należy stwierdzić, że wyżej opisane okoliczności przesądzają o uznaniu, że w sprawie nie zachodziła przesłanka braku możliwości wykorzystania spornych budynków do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. Po pierwsze, zły stan techniczny spornych budynków i przez to niemożność prowadzenia w nich działalności gospodarczej wynikały z woli podatnika i podejmowanych przez niego, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, decyzji o odłożeniu w czasie remontu. Po drugie, sporne budynki zostały w istocie wykorzystane w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, poprzez ich sprzedaż. Takie wnioski poczyniły również organy, prowadząc postępowanie zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach Ordynacji podatkowej. W jego trakcie podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, a następnie prawidłowo zastosowały prawo materialne. 4.9 Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie istniała konieczność powołania biegłego. Zgodnie z treścią art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powołuje biegłego w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie takie, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Nie może to być wiedza powszechnie dostępna i łatwa do opanowania. Skoro w niniejszej sprawie organ dysponował wszelkimi niezbędnymi informacjami na temat stanu spornych budynków, który to stan z resztą nie był objęty sporem, to w takiej sytuacji do prawidłowego zastosowania prawa materialnego nie była niezbędna fachowa wiedza jaką posiadać może tylko biegły. Brak zatem było potrzeby jego powoływania. 4.10 Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.