I SA/Ke 379/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi E. C. i W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011r. postanawia: 1. zwolnić skarżących od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla skarżących doradcę podatkowego. Wyrokiem z dnia 8 września 2011r. sygn. akt I SA/Ke 379/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę E. C. i W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011r. W dniu 8 września 2011r. skarżący złożyli sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Pismem z dnia 9 września 2011r. skarżąca E. C. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego poprzez podpisanie wniosku. Skarżąca uzupełniła brak formalny. W złożonym wniosku skarżący wskazali że pozostają w gospodarstwie domowym z dwiema córkami w wieku 17 i 14 lat. Jako uzyskiwane dochody wykazali rentę chorobową w kwocie 800zł miesięcznie uzyskiwaną przez skarżącego oraz wskazali, że skarżąca jest osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 21 września 2010r. Jako posiadany majątek wykazali dom wielkości 125m². Na potwierdzenie informacji zawartych w złożonym wniosku skarżący przedłożyli stosowne dokumenty. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winni, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – mogąe zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie we wnioskowanym zakresie Uznano, że sytuacja finansowa i zdrowotna, w jakiej faktycznie skarżący się znajdują uzasadnia zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Tym bardziej, iż w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.