I SA/Ke 379/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi M. I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z ... nr ... w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017 oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (Kolegium) decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (Prezydent) z [...] r. nr [...] określającą M. sp. z o.o. w K. (Spółka) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] za rok 2017 w kwocie [...]zł. Organ podatkowy nie zgodził się ze złożoną przez podatnika deklaracją podatkową i wykazanymi w niej stawkami podatkowymi zastosowanymi do posiadanych przez Spółkę nieruchomości budynkowych. W ocenie organu podatkowego podatnik, przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi wykorzystuje posiadane nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym oględziny nieruchomości budynkowych lokalu niemieszkalnego 2, podczas których organ ustalił, że lokal nr [...] podzielony jest na 4 mieszkania (o łącznej pow. 90 m˛) oraz lokal niemieszkalny o pow. 32,80 m˛ zajęty na gabinet logopedyczny. Organ ustalił, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu niemieszkalnego we właściwym organie zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ podatkowy uznał, że wynajmowany lokal nr [...] na przedszkole również winien być podatkowy stawkami dla nieruchomości zajętych na działalność gospodarczą. Przedsiębiorca M. nie prowadzi działalności oświatowej. W ocenie Kolegium na obecnym etapie postępowania zgromadzone w sprawie dowody, na które powołuje się organ podatkowy I instancji w K., pozwalają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie a zatem na skuteczne zanegowanie przejętych w samoobliczeniu przez Spółkę stawek podatkowych zawartych w deklaracjach. Z odpisów z ewidencji gruntów wynika, że Spółka w 2017 r. była właścicielem 2 lokali niemieszkalnych położonych w K. przy ul. [...] (o pow. 122,80 m˛ z pomieszczeniem przynależnym 3,71 m˛ oraz o pow. 414,15 m˛ wraz z pomieszczeniem przynależnym 2,63 m˛). Kolegium wyjaśniło, że przysługujący podatnikowi status przedsiębiorcy ma swoje konsekwencje na gruncie podatku od nieruchomości. Wszelkie grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy ustawodawca uznaje za przedmioty związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi wykorzystuje posiadane nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, powyższe nieruchomości podatnik zajął na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą, zgodną z wpisem w KRS 68.20. Zdaniem Kolegium jest oczywistym, że w sytuacji braku możliwości zastosowania wobec strony zwolnienia podatkowego, dla opodatkowania spornych nieruchomości (zajętych przez inny podmiot na przedszkole ) należy zastosować stawkę opodatkowania przewidywaną dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Strona jest bowiem przedsiębiorcą i z mocy art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 ze zm.) dalej "u.p.o.l." dla celów podatkowych, nieruchomości których jest właścicielem, muszą być uznane za związane z działalnością gospodarczą. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciła naruszenie: a. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 4 u.p.o.l., § 1 pkt 1 lit. a/, pkt 2 lit. b/ uchwały nr XXI/310/2015 Rady Miasta K. z 19 listopada 2015 r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą nr XXXIII/681/2016 Rady Miasta K. z 17 listopada 2016 r. poprzez błędne zastosowanie w sytuacji, gdy organ wcześniej nie określił wysokości zobowiązania podatkowego dla Spółki, tak jak w decyzji, mimo że powoływane przez organ akty zostały podjęte w 2015 r., zatem bezpodstawnie organ zobowiązuje podatnika do złożenia korekt deklaracji, bowiem powinien to już zrobić wcześniej, czego nie uczynił, a nadto nie wzywał wcześniej do składania jakichkolwiek wyjaśnień; b. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie z uwagi na niezawiadomienie podatnika o postępowaniu podatkowym, a jedynie wezwaniu podatnika do skorygowania deklaracji; - art. 120, art. 122, art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, tj. rażące naruszenie normy proceduralnej prawdy obiektywnej, poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, rażące naruszenie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika, a nadto przez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 4 u.p.o.l., § 1 pkt 1 lit. a/, pkt 2 lit. b/ uchwały nr XXI/310/2015 Rady Miasta K. z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości zmienionej uchwałą nr XXXIII/681/2016 Rady Miasta K. z 17 listopada 2016 r, w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, a nadto poprzez ich niezastosowanie i działanie organu pierwszej instancji poprzez wszczęcie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od roku 2015 i za kolejne lata i utrzymanie pięciu decyzji wydanych w jednym postępowaniu przez organ drugiej instancji, mimo że organ pierwszej i drugiej instancji dysponował wiedzą oraz umową najmu nieruchomości przy ul. [...] od 2013 r., a mimo to żaden organ nie wzywał wcześniej spółki do korekty deklaracji, a nadto żaden organ nie uzasadnił w decyzji i nie wyjaśnił przyczyn, dlaczego nie wzywał do korekty deklaracji złożonych przez spółkę naruszając tym zasadę zaufania do organu; - art. 187 w zw. art 191 Ordynacji podatkowej przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego z uwagi na fakt, że organ miał świadomość o charakterze nieruchomości spółki, gdzie organ dysponował umową najmu z 2013 r., a mimo to we wcześniejszych latach nie wzywał spółki do korekty deklaracji, zatem bezzasadne jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego dla spółki w mniejszej sprawie, nadto w 2013 r. organ przeprowadził kontrolę, gdzie nie zgłaszał zarzutów co do uiszczanego podatku, zatem bezpodstawna jest zmiana stanowiska po siedmioletnim okresie utrzymywania go bez żadnych zarzutów, zatem miało miejsce rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowe prawdy materialnej przez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie podatkowej, tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, przy jednoczesnym opieraniu się na błędnie i wybiórczo dobranych dowodach, na wnioskowaniu sprzecznym z zasadami logicznego wnioskowania, w tym z zasadami wnioskowania prawniczego, a przez to sprzecznym z prawdą, stronniczym, tendencyjnym i przez to błędnym uzasadnieniem prawnym, nastawionym koniunkturalnie na obciążenie podatnika zobowiązaniem podatkowym, a nie na wydaniu prawidłowego postanowienia podatkowego w sprawie; - art. 207 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię przez organ drugiej instancji i zbagatelizowanie, że organ pierwszej instancji wydał sześć decyzji w jednym postępowaniu o znaku PNW - [...], podczas gdy postępowanie powinno zakończyć się jedną decyzją, bowiem w żadnej decyzji nie zostało wskazane, że jest to decyzja częściowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sądy administracyjne zostały wyposażone w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; t.j. Dz.U.2021.137 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a."). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem sąd bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź, gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Decyzja Kolegium odpowiada prawu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; (...) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W niniejszej sprawie skarżąca jest przedsiębiorcą i właścicielem będących przedmiotem opodatkowania lokali. Lokal nr [...] jest niemieszkalny i został oddany w najem z przeznaczeniem na prowadzenie przedszkola. Lokal nr [...] w rejestrze gruntów i budynków opisany został jako niemieszkalny. W trakcie oględzin ustalono, że składa się z jednego lokalu niemieszkalnego zajętego na gabinet logopedyczny i czterech lokali faktycznie mieszkalnych. Spółka nie złożyła jednak dokumentacji świadczącej o zmianie sposobu użytkowania na lokal mieszkalny. Słusznie zaś podniósł organ, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.). Jak wynika z centralnej informacji KRS przedmiotem działalności spółki jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Powyższych ustaleń Spółka nie kwestionowała w toku postępowania. Dały one organowi asumpt do opodatkowania tych lokali według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ uznał bowiem, że skoro przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest wynajem i zarząd nieruchomościami, to objęte opodatkowaniem lokale są w sposób oczywisty z prowadzeniem takiej działalności związane. Stanowisko organu należy uznać za w pełni prawidłowe i pozostające w zgodzie z powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego. Skarga koncentruje się natomiast na zarzutach, z których wynika, że organ kilka lat nie wzywał podatnika do wyjaśnień ani do złożenia korekt deklaracji, mimo, że uchwała nr [...] (w skardze błędnie oznaczona jako nr "[...]") Rady Miasta K. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości jest z [...] r. Ponadto organ dysponował umową najmu z 2013 r. i już w roku tym przeprowadził kontrolę, w trakcie której nie zgłaszał zarzutów. Należy więc przypomnieć, że przedmiotowa sprawa dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2017 r. Zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., osoby prawne są obowiązane składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku. Jak wynika z akt sprawy, deklaracja za 2017 r. została złożona [...] r. Zatem momentem możliwym do zainicjowania przez organ jakichkolwiek czynności w odniesieniu do tego roku podatkowego, było zakwestionowanie poprawności danych zawartych w tej deklaracji podatkowej, czyli nie wcześniej niż [...] r. Od tej daty organ uprawniony był prowadzić czynności sprawdzające, czy wszcząć postępowanie podatkowe zakończone wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za ten rok. Prawo zaś wydania decyzji istnieje dopóki nie upłynie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie organ powziął wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji. W toku czynności sprawdzających, pismami z [...] r. i [...] r. wezwał Spółkę do skorygowania deklaracji za podatek od nieruchomości m.in. za 2017 r. objęty zaskarżoną decyzją. Ponieważ wezwania te nie przyniosły skutku w postaci złożenia korekty deklaracji – w ocenie organu poprawnie wypełnionej, organ wszczął postępowanie podatkowe. Uczynił to postanowieniem z [...] r. nr [...], którym jak wynika z jego treści, postanowił: "wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] za rok 2017". Nie uchybił przy tym żadnym przepisom postępowania podejmując te czynności w 2020 r. Zwieńczeniem wszczętego postępowania podatkowego było wydanie decyzji objętej zaskarżoną skargą, określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017 r. Zgodnie z bowiem z treścią art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Przepis ten został powołany w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji i prawidłowo zastosowany, co czyni zarzut skargi niezasadnym. Niezrozumiałe są też te twierdzenia skargi, w których podniesiono, że organ wydał sześć decyzji w jednym postępowaniu, zamiast jednej decyzji, oraz że w decyzji nie wskazano, że jest ona częściowa. Organ wydał decyzję w takim zakresie, w jakim wszczął i prowadził postępowanie. Wbrew też zarzutom Spółki, organ powiadomił podatnika o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie to doręczono Spółce [...] r., czego dowodzi treść potwierdzenia odbioru. Skarżący zarzucił też ww. postanowieniu z [...] r. naruszenie art. 207 Ordynacji podatkowej. Przepis ten w § 1 stanowi, że postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu podatkowego, datę jego wydania, oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Przepis art. 207 § 2 stanowi z kolei, że postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Postanowienie z [...] r. spełnia te wymogi, co czyni zarzut naruszenia art. 207 Ordynacji podatkowej niezasadnym. Dalsze zarzuty skargi wskazują na naruszenie zasady zaufania, zawartej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z tym, że organ dysponował wiedzą oraz umową najmu nieruchomości już od 2013 r. Przeprowadził wtedy kontrolę i nie zgłaszał zarzutów co do uiszczanego podatku. Nie wzywał w tym czasie Spółki do korekty deklaracji podatkowych. Istotnym jest, że przeprowadzona w 2013 r. kontrola tyczyła jedynie ustalenia stanu faktycznego, który może stanowić podstawę wszczęcia postępowania podatkowego do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do wskazanych wyżej zarzutów należy wyjaśnić, że postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika. Zasada zaufania nie nakłada jednak na organ podatkowy obowiązku powielania błędnej interpretacji czy wadliwego stosowania prawa. Zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji oczekiwanych przez podatnika, choć sprzecznych z prawem. Zasada ta musi być bowiem stosowana w postępowaniu podatkowym z uwzględnieniem zasady legalizmu, która została zawarta w Ordynacji podatkowej w art. 120. Stanowi on, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Jej istotą jest, że organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Reguła ta jest równocześnie zasadą konstytucyjną. W myśl bowiem art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Taki sposób postępowania władzy publicznej to właśnie "stanie na straży praworządności". Zasada legalizmu ma też silne umocowanie w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi. Dlatego zasada legalizmu powinna uzyskać pierwszeństwo przed zasadą budowania zaufania do organów zawsze wtedy, gdy odnośnie minionych okresów rozliczeniowych organ podatkowy (chociażby przez swój błąd) nie zakwestionował zaproponowanego przez podatnika rozumienia przepisów prawa, których wykładnia jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zasady legalizmu i równości wobec prawa stanowią bowiem silny argument przeciwko zbyt pochopnemu przyznawaniu niektórym podatnikom prawa do korzystnej dla siebie, lecz obiektywnie błędnej, interpretacji precyzyjnych przepisów prawa (por. wyrok NSA z 25 marca 2021 r. I FSK 143/21, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, organy podatkowe dokonały prawidłowego wyważenia omawianych wyżej zasad. Tak więc do momentu upływu terminu przedawnienia możliwym było wydanie decyzji podatkowej respektującej treść art. 2 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie jest bowiem możliwe, by zasada budowania zaufania do organów podatkowych upoważniała skarżącą Spółkę do opodatkowania lokali na innych zasadach niż czyni to reszta podatników. Organy procedowały przy tym zgodnie z zachowaniem zarzucanych w skardze zasad: zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym (art. 124 Ordynacji podatkowej), zasady oficjalności postępowania dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz zasady swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy (art. 191 Ordynacji podatkowej). Odnosząc się do zarzutu, że wysokość zobowiązania podatkowego nie została zmniejszona o podatek już wpłacony z tytułu przedmiotowej nieruchomości należy wyjaśnić, że na podstawie powołanego już wyżej art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Organ nie rozstrzyga w takiej decyzji o faktycznym zadłużeniu podatnika, który obowiązany jest samodzielnie dokonać stosownych rozliczeń. Podsumowując, organy prawidłowo zakwalifikowały lokale jako związane z działalnością gospodarczą skarżącej. Nie naruszyły przy tym zarzucanych w skardze przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 4 u.p.o.l., § 1 pkt 1 lit. a (dotyczącego stawki podatki od nieruchomości od gruntów) ani § 1 pkt 2 lit. b (dotyczącego podatku od nieruchomości od budynków lub ich części) uchwały nr [...] Rady Miasta K.. Procedowały przy tym w zgodzie z powołanymi wyżej przepisami postępowania podatkowego. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.