I SA/Ke 380/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi E. C. i W. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 16/16 w sprawie ze skargi E. C. i W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r. o sygn. akt I SA/Ke 16/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę E.C. i W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 listopada 2015 r. [....] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości I i II raty za 2015 r. W dniu 30 maja 2016 r. E. C. i W. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, domagając się wznowienia postępowania sądowego w wskazanej sprawie. Uzasadniając powyższe żądanie skarżący powołali się na pismo Wójta Gminy P. z 4 maja 2016 r. nr [...], które otrzymali w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie umorzenia III i IV raty podatku od nieruchomości za 2015 r. Skarżący podnieśli, że z treści ww. pisma powzięli informację, że cyt " w Gminie Piekoszów nie ma podatników którzy mają grunt sklasyfikowany jako B - tereny mieszkaniowe". Z wcześniejszych pism dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za poprzednie lata (pismo z 9 września 2014 r.) wynika, że grunty, których są współwłaścicielami są gruntami oznaczonymi symbolem B, jako tereny mieszkaniowe. Zdaniem skarżących, podnoszona okoliczność stanowi przesłankę wznowienia postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej za rok 2015. Gdyby wysokość I i II raty podatku od nieruchomości za rok 2015 była niższa, nie mieliby problemu z zapłatą. W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący wskazali, że pismo Wójta Gminy P z 4 maja 2016 r. otrzymali w dniu 14 maja 2016 r. oraz sprecyzowali, że wnoszą o zmianę zaskarżonego orzeczenia-wyroku i uchylenie decyzji Wójta Gminy Piekoszów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ), dalej "ustawa p.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawa wznowienia, a więc wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 ustawy p.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Stosownie do art. 280 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W pierwszej kolejności odnosząc się do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania podkreślić należy, że stosownie do art. 277 ustawy p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Trzymiesięczny termin, o jakim stanowi art. 277 ustawy p.p.s.a., jest terminem procesowym zawitym. Początkową datą, od której biegnie termin wznowienia postępowania jest data powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia przez enumeratywnie wymienione podmioty, czyli przez stronę, jej organ lub jej przedstawiciela ustawowego. Z argumentacji przedstawionej w skardze o wznowienie postępowania i jej uzupełnieniu zawartym w piśmie z 28 czerwca 2016 r. wynika, że strona dowiedziała się o okoliczności wskazywanej jako podstawa wznowienia z pisma Wójta Gminy P. z 4 maja 2016 r., które otrzymała 14 maja 2016 r. Zatem skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego złożoną w dniu 30 maja 2016 r. należało uznać za złożoną z zachowaniem trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia. Z wywodów skargi można wyprowadzić wniosek, że głównym motywem wzruszenia w trybie nadzwyczajnym wyroku z 24 marca 2016 r. jest, zdaniem stron, ujawnienie się nowej okoliczności polegającej na odmiennej klasyfikacji gruntów, stanowiących ich współwłasność, co ma wpływ na określenie w zawyżonej wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. Wobec treści skargi należało przyjąć, że została oparta na ustawowej przesłance wznowienia przewidzianej w art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a. Ustalenia te stanowią podstawę do przystąpienia przez Sąd do oceny, czy wskazana przez wnioskodawców podstawa wznowienia jest merytorycznie uzasadniona. Podkreślić bowiem należy, że badanie dopuszczalności skargi o wznowienie nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie warunków umożliwiających jej rozpoznanie. W ocenie Sądu okoliczność na której ujawnienie powołują się skarżący, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego wyrokiem z 24 marca 2016 r. W przepisie art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., który reguluje podstawę wznowienia w postaci późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych mających wpływ na wynik sprawy, chodzi o fakty lub dowody dotyczące decyzji administracyjnej, które istniały w dniu jej wydania, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych, czyli o okoliczności dotyczące decyzji administracyjnej objętej prawomocnym wyrokiem sądu, tj. tej samej sprawy sądowoadministracyjnej. Podstawa ta winna zostać odniesiona do przebiegu postępowania sądowoadministarcyjnego, którego strony żądają wznowienia, należycie skonkretyzowana i uzasadniona okolicznościami nowymi, które wskazują na zdarzenie powstałe w tym postepowaniu i wykazują jego wadliwość. Zarówno nowe okoliczności jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący powołują się na okoliczności, które nie odnoszą się do postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach w przedmiocie odmowy E. C. i W. C. umorzenia zaległości podatkowych, którą kontrolował Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 16/16. W sprawie o umorzenie zaległości podatkowych przedmiotem oceny organu jest istnienie przesłanek umorzenia określonych w art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ nie jest natomiast uprawniony do badania decyzji dotyczącej wymiaru podatku. Także Sąd, z uwagi na związanie co do zasady granicami sprawy zgodnie z unormowaniem art. 134 §1 ustawy p.p.s.a., którą wyznacza postępowanie przed organami, nie jest uprawniony do badania kwestii związanych z wymiarem podatku. Ewentualne rozbieżności, co do klasyfikacji gruntów nie mogą zatem mieć wpływu na wynik sprawy rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem. Brak jest związku pomiędzy podnoszoną na podstawie pisma Wójta Gminy P okolicznością dotyczącą klasyfikacji gruntów a wynikiem sprawy oddalającym skargę na decyzję odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej. Z tych względów należało uznać, że powołana przez skarżących okoliczność, która wyprowadzają z pisma Wójta Gminy Piekoszów z 4 maja 2016 nie może uzasadniać wznowienia postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.