I SA/Ke 385/05

Sygnatura akt: I SA/Ke 385/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant: ref. staż. Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21.12.2005 r. sprawy ze skargi Prokuratora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]numer [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej uchyla zaskarżoną decyzję Sygn. akt. I SA / Ke 385 / 05 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...], nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], nr [...] wydanej przez Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie umorzenia P.E. K. zaległości z tytułu III raty podatku rolnego za 1999 r. w kwocie [...]zł. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczęto na wniosek Prokuratora, w ocenie, którego brak po stronie wydającego decyzję Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy wyraźnego upoważnienia udzielonego przez Burmistrza, skutkuje tym, iż decyzja ta zapadła z naruszeniem przepisów o właściwości. Kolegium nie podzieliło tego stanowiska i decyzją z dnia [...] nie stwierdziło zaistnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności kwestionowanej przez Prokuratora decyzji. W dniu 15.10.2004r. Prokurator złożył odwołanie od tej decyzji, zarzucając obrazę art. 247§ 1 pkt. 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Nadmienił, że brak po stronie wydającego decyzję zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy wyraźnego upoważnienia udzielonego przez Burmistrza, czyni wydaną przez zastępcę Burmistrza decyzję jako zapadłą z naruszeniem przepisów o właściwości. W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania Kolegium stwierdziło, że stosownie do przepisów art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Sygn. akt. I SA / Ke 385 / 05 objęte decyzją umorzeniową zobowiązanie podatkowe przedawniło się z końcem 2003r., ponieważ ostatni termin płatności tego zobowiązania upłynął w dniu 15 listopada 1997r., a organ I instancji nie podjął do tego czasu żadnej czynności przerywającej bieg przedawnienia, określonego przepisami art. 70 i art. 70 a Ordynacji podatkowej. W tego rodzaju sytuacji, na podstawie art.247 § 2 Ordynacji podatkowej odmawia się stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy, nie może nastąpić z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 70 tej ustawy. Od powyższego rozstrzygnięcia Prokurator złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił obrazę art. 39 ust.1 i 2 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja wydana przez Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy nie narusza przepisów o właściwości i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i stwierdzenie nieważności decyzji Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu skargi Prokurator przytaczając argumenty organu podatkowego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż nie można się z nimi zgodzić. W ocenie skarżącego przepis ust.2 art.39 ustawy o samorządzie gminnym wyraźnie wskazuje na konieczność posiadania przez Zastępcę Burmistrza upoważnienia do wydawania decyzji indywidualnych z zakresu administracji pochodzącego od Burmistrza. Upoważnienia tego nie mogą zastąpić inne uregulowania, w tym regulaminy organizacyjne uchwalone przez Radę Gminy. Na poparcie swego stanowiska skarżący powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.04.2001 (sygn. IV SA 785/99) oraz z dnia13.08.1996 r. (sygn. SA/Rz/96 publ. OSS 1997/1/10), w Sygn. akt. I SA / Ke 385 / 05 których podkreślono, iż tylko wójt lub burmistrz może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników do wydawania indywidualnych decyzji administracyjnych. Dlatego też zdaniem Prokuratora wymogu określonego ustawą nie może zastąpić domniemanie przeprowadzone dowolnie w oparciu o uregulowania wewnętrzne gminy. Nadto podkreślił, że odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku upływu terminu przedawnienia, organ podatkowy winien jednak stwierdzić, że decyzja zawiera wady określone w art. 247§ 1 Ordynacji podatkowej, w tym wydana została z naruszeniem przepisów w właściwości oraz wskazać okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do § 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazane zostały sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z uwagi na powyższą regulację Sygn. akt. I SA / Ke 385 / 05 prawną, właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Stosownie do art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt wydany przez ten organ, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia np. przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1pkt.1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002r -p.p.s.a.). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, przy czym ocena ta jest dokonywana na podstawie akt sprawy przedłożonych Sądowi. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazana w jej treści. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny, dokonywanej przez Sąd, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Decyzja jest aktem, który składa się z osnowy i uzasadnienia. Obie części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym, przy czym żadna z tych części nie może istnieć oddzielnie w obrocie prawnym. Wymogi decyzji zostały precyzyjnie określone w art. 210 Ordynacji podatkowej, zwanej dalej Ord. pod. Stosownie do art. 210 §1 pkt. 6 Ord. pod. decyzja zawiera m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym zgodnie z art. 210 § 4 Ord. pod. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, Sygn. akt. I SA / Ke 385 / 05 które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Staranność przekazywania adresatowi decyzji argumentów wykorzystanych przy formułowaniu decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej decyzji (por. wyrok NSA z 20.11.2001r. sygn. IISA/Lu 629/00, OSP 2002, nr 10, poz. 136). Dla stron, jak i dla Sądu administracyjnego kontrolującego decyzję pod względem zgodności z prawem, uzasadnienie decyzji jest tak samo ważne, jak i rozstrzygnięcie. Nie do przyjęcia jest zatem sytuacja, w której organ orzekający powołuje w uzasadnieniu decyzji fakty niemające odzwierciedlenia w aktach postępowania, a wręcz pozostające z nimi w sprzeczności. Odnosząc powyższe wywody do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza prawo, bowiem wymogów prawnych wskazanych powyższej nie spełnia. Z treści rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z [...] dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] wydanej przez Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie umorzenia P. E. K. zaległości III raty podatku rolnego za 1999r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazuje, że zobowiązanie podatkowe przedawniło się z końcem 2003 r., ponieważ termin płatności tego zobowiązania upłynął w dniu 15 listopada 1997r., a organ I instancji nie podjął do tego czasu żadnej czynności przerywającej bieg przedawnienia, określonej przepisami art. 70 i art. 70 "a" Ord. pod. Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy ( k. 3 akt) wynika, że Sygn. akt. I SA / Ke 385 / 05 decyzja nr 98 z 22 września 1999r. wydana przez zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy dotyczy umorzenia P. E. K. zaległości III raty podatku rolnego za 1999r. Ustalenia Kolegium, pozostają więc w oczywistej sprzeczności z materiałem zawartym w aktach sprawy. Termin płatności III raty podatku rolnego za 1999 r. nie mógł w sposób oczywisty upłynąć 15 listopada 1997r. a tym samym zobowiązanie podatkowe przedawnić się z końcem 2003 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c oraz art.132 ustawy z 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,poz.1270 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji.