I SA/Ke 388/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2008r. sprawy ze skargi Związku Międzygminnego "N.." z siedzibą w S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. K. z dnia [...]. znak: [...]w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 197.108,00zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny. Organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...]. znak: [...]określił Związkowi Międzygminnemu "N. [...]" wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 197 108,00 zł. Organ pierwszej instancji wskazał, iż wszczęte w dniu 21 sierpnia 2006 roku, postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego wykazało, iż Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. jest m.in. właścicielem Stacji Uzdatniania Wody w S. K. wraz z siecią techniczną. W ocenie organu I instancji, Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. winien więc zadeklarować i wpłacić obliczony w deklaracji podatek od; gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 20900 m², gruntów zajętych na zbiorniki wodne o pow. 0,4070 ha, pozostałych budynków o pow. 40830 m², oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.143,00 m², oraz budowli o wartości 8 380 178,50 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., który utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy N. K.. Strona skarżąca w odwołaniu kwestionując merytoryczną prawidłowość rozstrzygnięcia organu podatkowego zarzuciła, organowi podatkowemu pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia - przez pominięcie, iż Gmina N. K. była użytkownikiem Stacji Uzdatniania Wody, którą zarządzał Zakład Gospodarki Komunalnej i jako płatnik podatku od nieruchomości powinien pobierać i odprowadzać podatek na rzecz Gminy N. K., zgodnie z umową z dnia 10 stycznia 2005 roku oraz aneksem do tej umowy. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz rażące naruszenie prawa i ustaleń faktycznych, gdyż decyzja pierwszoinstancyjna nakłada obowiązek podatkowy nie na ten podmiot, który czerpał korzyści z użytkowania Stacji Uzdatniania Wody w S. K., co jest naruszeniem konstytucjonalnego porządku prawnego. Strona skarżąca podnosi niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz błędne wyliczenie kwoty podatku poprzez pominięcie pobranej z konta Związku kwoty. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zważyło, iż zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl natomiast art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji ( wbrew złożonej przez podatnika korekcie deklaracji) uznał Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. za właściciela gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 20900 m2, gruntów zajętych na zbiorniki wodne o pow. 0,4070 ha, pozostałych budynków o pow. 40830 m2, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.143,00 m2 oraz budowli o wartości 8.380.178,50zł i na podstawie wyżej cytowanego przepisu Ordynacji podatkowej, określił Związkowi Międzygminnemu "N. [...]" z siedzibą w S. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2006 w kwocie 197.108,00 zł. Organ odwoławczy zauważa, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 z póź. zm) podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza, iż załączona do akt sprawy ewidencja gruntów z dnia 22 czerwca 2005 roku, potwierdza, że Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. jest właścicielem gruntów o jakich mowa w decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, powierzchnię przyjętych do opodatkowania nieruchomości (gruntów i budynków) oraz wartości budowli, organ pierwszej instancji ustalił na podstawie złożonych deklaracji i wyjaśnień podatnika oraz ewidencji środków trwałych. Zdaniem organu drugiej instancji z akt sprawy oraz złożonego odwołania wynika, że Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. nie kwestionuje przyjętych do opodatkowania wielkości powierzchni i wartości nieruchomości (gruntów, budynków, budowli), a także przysługującemu Związkowi prawa własności w stosunku do przedmiotowych nieruchomości. To zaś wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Związku Międzygminnego "N. [...]" z dnia 11 grudnia 2007 roku oraz § 1 znajdującej się w aktach umowy z dnia 10 stycznia 2005 roku. Organ drugiej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność nałożenia na Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. - jako podatnika obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości wymienionych w decyzji Wójta Gminy N. K., a w szczególności od Stacji Uzdatniania Wody oraz sieci wodociągowej, którą zarządzał Zakład Gospodarki Komunalnej w N. K. działający na zasadach zakładu budżetowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji wyjaśnia, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa¹¹ lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Organ podatkowy II instancji podkreśla, że osoba podatnika podatku od nieruchomości jest ustalana przez organ podatkowy na podstawie danych zawartych w deklaracjach, do których składania są zobowiązane osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub na podstawie informacji o nieruchomości składanych przez osoby fizyczne. Dopiero w sytuacji, gdy nie ma tych dokumentów, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wymierza podatek na podstawie posiadanych i uzyskanych w wyniku postępowania informacji. Organ odwoławczy stwierdza, iż pozwalają na uznanie Związek Międzygminny "N. [...]" za podatnika podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie zapisy ewidencji gruntów, jednoznacznie wskazujące na Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. jako właściciela gruntów ujętych w zaskarżonej decyzji, a tym samym podatnika - na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie tegoż organu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (ewidencja środków trwałych, decyzja o wydaniu dla Związku Międzygminnego "N. [...]" pozwolenia wodnoprawnego, decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla Związku Międzygminnego "N. [...]" na budowę stacji uzdatniania wody, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz umowa z dnia 10 stycznia 2005 roku oddającej stację do eksploatacji Gminie N. K.) wynika, że Związek Międzygminny "N. [...]" jest również właścicielem budynku Stacji Uzdatniania Wody oraz budowli - wodociągu regionalnego, co jak organ wyjaśniał wyżej rodzi na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, powstanie obowiązku zapłaty podatku od posiadanych nieruchomości. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w sprawie nie ma znaczenia fakt, iż Gmina N. K. (na podstawie umowy z dnia 10 stycznia 2005 roku) była użytkownikiem Stacji Uzdatniania Wody oraz sieci wodociągowej, którą w jej imieniu, zarządzał Zakład Gospodarki Komunalnej w N.. K.. Zdaniem organu w żadnym bowiem przepisie ustawa o podatkach i opatach lokalnych nie nakłada obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na posiadacza zależnego nieruchomości (użytkownika). Podkreślono, że ani Gmina N. K. ani też Zakład Komunalny w N. K. nie byli w roku 2006 samoistnymi posiadaczami Stacji Uzdatniania Wody oraz wodociągu regionalnego w rozumieniu przepisu art. 336 k.c. Gmina N. K. w przedmiotowej sprawie była posiadaczem na podstawie zawartej w dniu 10 stycznia 2005 roku, umowy Stacji Uzdatniania Wody oraz sieci wodociągowej, co w świetle powołanego wyżej przepisu kodeksu cywilnego czyniło ją posiadaczem zależnym, (którego prawa do rzeczy ograniczone zostały przez właściciela postanowieniami zawartej umowy z dnia 10 stycznia 2005 roku), a nie posiadaczem samoistnym. Dla ustalenia osoby podatnika w przedmiotowej sprawie nie mają też żadnego znaczenia, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zapisy umowy z dnia 10 stycznia 2005 roku o ponoszeniu ciężarów związanych z utrzymaniem Stacji Uzdatniania Wody i sieci wodociągowej przez Gminę N. K.. Obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości wynika bowiem tylko i wyłącznie z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Żadne ustalenia stron w tym zakresie, zawarte nawet w formie pisemnej nie mają znaczenia. W sprawie nie ma również znaczenia kwestia czerpania korzyści z eksploatacji Stacji Uzdatniania Wody przez Zakład Gospodarki Komunalnej czy też Gminę N. K., bowiem podatnikiem jest podmiot wskazany w art. 3 u.p.o.l. bez względu na to, czy czerpie korzyści z władania nieruchomościami i obiektami budowlanymi. Już sam fakt posiadania nieruchomości skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Bez znaczenia jest przy ustalaniu tego podatku, jakie dochody uzyskuje podatnik z tytułu posiadania nieruchomości i czy w ogóle je uzyskuje. Ciężar podatku jest zależny przede wszystkim od powierzchni tejże nieruchomości i od jej rodzaju, a nie przychodów z niej uzyskiwanych. Świadczy to o braku związku pomiędzy dochodowością nieruchomości a wysokością podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgadza się również z zarzutem, że określona przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji kwota podatku została błędnie wyliczona, (nie uwzględnia pobranej z konta Związku kwoty). Organ podatkowy określa bowiem wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy w całości niezależnie od dokonanych przez podatnika wpłat czy też pobranych kwot podatku. Tym bardziej, iż z zaskarżonej decyzji wynika, że w skutek ściągnięcia z konta bankowego Związku Międzygminnego "N. [...]" w trybie egzekucji administracyjnej kwoty 93.160,33 zł do zapłaty pozostaje kwota 103.947,27 zł. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Związek Międzygminny "N. [...]" złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, w której wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu administracyjnego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Związek Międzygminny "N. [...]" zarzuca naruszenie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną interpretację art. 3 (Dz.U.Nr.9 poz.84 z 2002r. zez zm.) oraz błędną interpretację zapisów umowy oddającej Stację Uzdatniania Wody w S. K. w użytkowanie Gminie N. K. z prawem pobierania pożytków i tym samym nieuznanie jako podatnika faktycznego użytkownika Zakład Komunalny działający przy gminie jako samofinansujący się zakład budżetowy. Ponadto strona skarżąca zarzuca rażące naruszenie prawa poprzez jego błędną interpretację, co jest naruszeniem konstytucyjnego porządku prawnego obowiązującego w państwie prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o oddalenie skargi, powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do różnicy stanowisk w zakresie wskazania podmiotu obciążonego obowiązkiem podatkowym z tytułu podatku od nieruchomości. Zważywszy na prawidłowo, w ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny sprawy należało ostatecznie rozstrzygnąć, czy podatnikiem jest Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. jako właściciel gruntów ujętych w zaskarżonej decyzji, czy też jak tego chce skarżący, Gmina N. K. jako ich użytkownik na podstawie umowy z dnia 10 stycznia 2005 roku. Zgromadzone w sprawie dowody w postaci dokumentów urzędowych tj. wypisu z rejestru gruntów z dnia 22 czerwca 2005r., wypisu aktu notarialnego z dnia 12 lutego 1997r., decyzji w przedmiocie pozwoleń na budowę oraz zezwoleń wodnoprawnych, wskazują bezspornie, że to Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K. jest właścicielem przedmiotu opodatkowania. Prawo własności skarżącego do ww. nieruchomości potwierdza ponadto zapis statutu Związku Międzygminnego ,,N.’’, który w § 8 wskazuje, że nieruchomości wniesione przez gminy stanowią własność tegoż Związku. Zważywszy na stan prawny nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości na 2006r. i na brzmienie art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.Nr.9 poz.84 z 2002r. ze zm.), zwanej dalej jako ustawa podatkowa, uznać należy za podatnika Związek Międzygminny "N. [...]" z siedzibą w S. K.. Odnosząc się do zarzutów skargi rozważenia wymaga natomiast okoliczność, czy Gmina N. K. przez fakt zawarcia ze skarżącym umowy z dnia 10 stycznia 2005 roku oraz aneksem do tej umowy stała się w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem od ww. nieruchomości. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b)jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodzić się należy ze skarżącym, że ustawodawca w tym przepisie nie rozróżnia posiadania na samoistne i zależne. Analiza treści umowy z dnia 10 stycznia 2005 roku i dokumentów stwierdzających własność przedmiotowej nieruchomości, wskazuje w ocenie Sądu, na to, że zarówno interpretacja przepisu art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej jak i ustalenia faktyczne organów podatkowych obu instancji o posiadaniu (zależnym) nieruchomości przez Gminę N. K. są prawidłowe. W związku z powyższym należałoby stwierdzić, że zostały spełnione dwa spośród trzech warunki wymienione w art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej, konieczne do uznania Gminy N. K. za podatnika. Jednakże dla ziszczenia się obowiązku podatkowego po stronie Gminy N. K., a tym samym uwolnienia od takiego obowiązku Związku Międzygminnego ,,N.’’, konieczne jest aby zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej, posiadanie dotyczyło nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo przyjmuje, że Gmina N. K. nie jest posiadaczem samoistnym w rozumieniu art. 336 k.c., a jest posiadaczem zależnym przedmiotowej nieruchomości. Treść skargi nie podważa tych ustaleń faktycznych, jednakże jako podstawę prawną obowiązku podatkowego Gminy N. K., skarżący wskazuje przepis art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej koncentrując uwagę jedynie na posiadaniu przedmiotowej nieruchomości przez tę właśnie Gminę. Skarżący nie kwestionuje też ustaleń organów obu instancji, a mianowicie, że to Związek Międzygminny ,,N.’’ jest właścicielem ww. nieruchomości. Dla ostatecznego wyjaśnienia kwestii spornych, konieczne jest zdefiniowanie niektórych pojęć prawnych, wymienionych w art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej, w tym celu wskazać należy na unormowania prawne zawarte w innych aktach prawnych, a zatem: Zgodnie z art. 34. (11) kodeksu cywilnego ,,Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które dotyczą mienia państwowego nie należącego do innych państwowych osób prawnych". W rozumieniu przepisów: art. 2 ust. 2, art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 1998.06.05 - samorząd powiatowy (Dz.U.01.142.1592), art. 2 ust. 2, art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 1990.03.08 - samorząd gminny. (Dz. U. 01.142.1591), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 1998.06.05 - samorząd województwa (Dz. U. 01.142.1590) - właściwe gminy, powiaty, województwa są jedynymi jednostkami samorządu terytorialnego wyposażone w osobowość prawną z mocy ustawy, bez potrzeby wpisywania tego do żadnego rejestru. Zważywszy na ustalenia faktyczne sprawy oraz na brzmienie wyżej przytoczonych przepisów ustaw samorządowych, ponad wszelką wątpliwość stwierdzić należy, że przedmiotowa nieruchomość nie jest własnością Skarbu Państwa, jak również jednostki samorządu terytorialnego. Jest natomiast własnością odrębnego podmiotu prawa uregulowanego w przepisach ustawy z dnia 1990.03.08 - samorząd gminny. (Dz. U. 01.142.1591), zwanej dalej u.s.g. Art. 65 u.s.g. stanowi, że związek międzygminny posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jest więc samodzielnym odrębnym podmiotem prawa. Umowa z dnia 10 stycznia 2005 roku oddająca Stację Uzdatniania Wody oraz sieć wodociągową do eksploatacji Gminie N. K., zawarta między Gminą N. K. a skarżącym, nie należy zatem do kategorii umów o jakich mowa w art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej. Nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania nie jest bowiem własnością osoby prawnej wymienionej w art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej. Przepis ten wskazujący na inną grupę podatników nie ma zatem zastosowania w rozpoznawanej sprawie, a to oznacza, że zarzut skargi o naruszeniu art. 3 ustawy podatkowej oraz zapisów umowy z dnia 10 stycznia 2005r. poprzez ich błędne interpretacje, jest niezasadny. W świetle tego co wyżej powiedziano, podatnikiem od nieruchomości opisanej w zaskarżonej decyzji nie może być Gmina N. K., tak jak chce skarżący, a to wobec nieziszczenia się po jej stronie wszystkich koniecznych warunków wymienionych w art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej. Z powyższych względów Sąd nie podziela zarzutów skargi, które w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, sprowadzają się w istocie do własnej – skarżącego interpretacji przepisów art. 3 ustawy podatkowej. Sąd natomiast podziela dokonaną przez organy podatkowe obu instancji interpretację przepisu art. 3 ustawy podatkowej w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji rozstrzygnięcie organów w przedmiocie uznania skarżącego za podatnika od ww. nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, jest prawidłowe. Skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, to Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako niezasadną.