I SA/Ke 389/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej (organ odwoławczy) decyzją z 1 sierpnia 2025 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K. (organ I instancji) z 10 czerwca 2025 r., nr [...], nakładającą na A. K. (skarżący) karę pieniężną w wysokości: - [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (ciągnik samochodowy marki Scania R450 o numerze rejestracyjnym [...]), - [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (naczepa ciężarowa marki D-TEC o numerze rejestracyjnym [...]). W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że funkcjonariusze Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K. 5 lutego 2024 r. w miejscowości Z. W. (DK74) zatrzymali do kontroli pojazd marki Scania R450, nr rej. [...], wraz z naczepą ciężarową marki D-TEC nr rej. [...], kierowany przez M. M.. W trakcie kontroli na podstawie bazy danych CEPiK ustalono, że skontrolowany ciągnik samochodowy oraz naczepa ciężarowa nie posiadały aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego ich zdatność do ruchu drogowego, bowiem dla ciągnika samochodowego badanie było ważne do 21 stycznia 2024 r., a dla naczepy do 6 października 2023 r. Przewoźnikiem drogowym była firma A. K. mobile4u, wykonująca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przewóz kwalifikowany jako krajowy transport drogowy rzeczy. Organ I instancji decyzją z 10 czerwca 2025 r. nałożył karę pieniężną w wysokości po 2.000,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, tj. ciągnikiem samochodowym oraz naczepą ciężarową. Rozpatrując wniesione przez skarżącego odwołanie, organ odwoławczy wskazał na przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1490; z późn. zm.), dalej "u.t.d." i stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Z uwagi na brak okresowych badań technicznych skontrolowany ciągnik oraz naczepa poruszały się z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzony brak okresowych badań technicznych wypełnił więc znamiona naruszenia wymienionego w pozycji Lp. 9.9.1 załącznika 3 do u.t.d. "Naruszenie przepisów o zdatności technicznej pojazdów - Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego". Podkreślił, że do ujawnienia braku aktualnego okresowego badania technicznego ciągnika doszło po upływie 2 tygodni, a w przypadku naczepy po upływie 4 miesięcy od daty utraty ważności badania, wobec czego po tych datach przedsiębiorca nie powinien wykonywać przewozu drogowego przy użyciu tych pojazdów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 pkt 1 i 2 w zw. z poz. 9.9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez uznanie, iż nałożona sankcja winna dotyczyć dwóch pojazdów, podczas gdy ustawodawca wskazał, iż zespół pojazdów jest jednym pojazdem, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zarówno ciągnik, jak i naczepa nie posiadały aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego ich zdatność do ruchu drogowego. Organ wskazał na art. 2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym. Wyjaśnił, że zarówno w art. 4 pkt 1, jak i w art. 4 pkt 2 u.t.d. ustawodawca stwierdził, że przez krajowy lub międzynarodowy transport drogowy należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. W myśl art. 2 pkt 49 Prawa o ruchu drogowym zespół pojazdów stanowią pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość (...). Ponadto art. 2 pkt 52 Prawa o ruchu drogowym definiuje pojęcie "naczepy" wskazując, że stanowi ona przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd. Natomiast przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50 Prawa o ruchu drogowym). Zatem pojęcie "przyczepa" jest pojęciem szerszym, a naczepa stanowi rodzaj przyczepy z określonym sposobem łączenia z pojazdem silnikowym. Zestawiając powyższe regulacje należy wskazać, że przyczepa, w tym naczepa, stanowi pojazd bez silnika. Dlatego też nieuprawnione jest twierdzenie, iż zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy z uwagi na to, że stanowią pojazd samochodowy podlegają w przypadku naruszeń jednej karze pieniężnej. Takiemu stanowisku przeczą także inne fakty. Każdy z takich pojazdów (ciągnik samochodowy, naczepa samochodowa) podlega zarejestrowaniu. Każdy z tych pojazdów ma swój dowód rejestracyjny. W dowodzie rejestracyjnym naczepy w rubryce "Rodzaj pojazdu" jest wpisana "naczepa ciężarowa" (karta 12), a w dowodzie rejestracyjnym ciągnika w rubryce "Rodzaj pojazdu" jest wpisany "ciągnik samochodowy" (karta 11). Ponadto, zgodnie z obowiązującymi przepisami każdy z tych pojazdów musi być poddany okresowym badaniom technicznym. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że terminy ich badań upływały w zupełnie innych datach. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie nałożył karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania okresowego, zarówno w przypadku ciągnika samochodowego, jak i naczepy ciężarowej. Organ ten uznał też za niezasadny zarzut naruszenia regulacji zawartej w poz. Lp. 9.9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez nałożenie kary za stany faktyczne nieobjęte jego dyspozycją. Wyjaśnił, że sankcję taką organ może nałożyć w przypadku, w którym pojazd nie został przedstawiony do badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Strona z rocznym wyprzedzeniem znała termin wykonania okresowych badań technicznych i miała obowiązek bezwzględnie się temu terminowi podporządkować, dokonując wszelkich czynności niezbędnych w celu przygotowania zarówno ciągnika samochodowego, jak i naczepy ciężarowej do uzyskania pozytywnego wyniku badań technicznych we właściwych terminach. Zdaniem organu odwoławczego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona nie złożyła żadnych wyjaśnień lub dowodów w sprawie, w żaden sposób nie wykazała okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., że jako podmiot nie miała wpływu na powstanie zaistniałych naruszeń. Tym samym poczynione ustalenia są niewystarczające do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki skutkujące brakiem możliwości nałożenia kary. W związku ze stwierdzeniem naruszenia przez przewoźnika warunków przewozu drogowego, organ I instancji był zobowiązany do nałożenia kary pieniężnej. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność ponosi przewoźnik drogowy prowadzący to przedsiębiorstwo. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i dotyczy podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze A. K. zaskarżył decyzję z 1 sierpnia 2025 r. w całości i wniósł o uchylenie zarówno jej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: I. przepisu materialnego, tj. art. 4 pkt 1 i pkt 2 w zw. z lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się uznaniem przez organ I instancji, iż sankcja nałożona na gruncie niniejszego przypadku w związku z brakiem okresowego badania technicznego ciągnika i naczepy winna mieć wysokość 4 000 zł, bowiem zaniechanie przedstawienia do okresowych badań technicznych dotyczyło dwóch pojazdów, podczas gdy ustawodawca w przywołanych tu (naruszonych) przepisach wskazał, iż zespół pojazdów jest jednym pojazdem; II. przepisu materialnego, tj. lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 66, art. 71 ust. 2 oraz art. 81 ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie wynikające z nieprawidłowo przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary za stany faktyczne nieobjęte jego dyspozycją, co wynika z faktu, zgodnie z którym sankcję na podstawie przywołanego tu przepisu materialnego, organ może nałożyć w przypadku, w którym pojazd nie został przedstawiony do badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego a okresowe badanie techniczne, za niewykonanie którego nałożona została kara, nie pełni takiej roli. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wysokość nałożonej kary została oznaczona przez organ w sposób nieprawidłowy. Przejazd był wykonywany bowiem jednym pojazdem, a więc kara winna wynieść 2.000 zł. Zgodnie bowiem z zapisem art. 4 pkt 1 i 2 zespół pojazdów jest jednym pojazdem. W ocenie skarżącego delikt z Lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który organ zastosował wobec strony, polega na wykonywaniu przewozu pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Skarżący prezentuje stanowisko, zgodnie z którym okresowe badanie techniczne nie potwierdza zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Skarżący zauważył, że zgodnie z art. 81 ust. 2 u.t.d. wynik badań okresowych nie przesądza o tym, czy pojazd wypełnia, czy też nie wypełnia, określone w przepisach warunki techniczne ergo, nie decyduje o zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Z kolei na podstawie normy, której nośnikiem jest art. 71 ust. 2 w jego brzmieniu z dnia kontroli ustalić trzeba, iż pojazdy są dopuszczone do ruchu, jeśli spełniają warunki określone w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice rejestracyjne. Badana tu norma nie określa jednak, że zgodność pojazdu z warunkami określonymi w art. 66 Prawa o ruchu drogowym ustalana jest jako wynik okresowego badania technicznego. Jak wcześniej wskazano, zgodność co do spełniania warunków technicznych jest odrębnym rodzajem badania, co wynika z treści art. 81 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, a w trakcie badania okresowego w myśl przytoczonych zapisów ustawowych nie weryfikuje się zgodności z warunkami technicznymi. W konsekwencji jawi sią stan prawny, w którym odbycie z wynikiem pozytywnym okresowych badań technicznych nie przesądza o zdatności jakiegokolwiek pojazdu do ruchu drogowego. Taką funkcję pełnią całkowicie inne badania, wymienione jako trzecie w art. 81 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym i określone tam jako sprawdzenie co do zgodności z warunkami technicznymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podzielił, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem kontroli sądu była decyzja w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdami nieposiadającymi aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego ich zdatność do ruchu drogowego, co stanowi naruszenie ujęte pod lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego podlega karze pieniężnej 2000 zł za każdy pojazd. W sprawie poza sporem było, że podczas kontroli 5 lutego 2024 r. stwierdzono, że pojazd marki Scania R450, nr rej. [...] oraz z naczepa ciężarową marki D-TEC, nr rej. [...], nie posiadały aktualnego okresowego badania technicznego. Skarżący kwestionował zasadność i podstawy prawne nałożenie kary, a swoją argumentację oparł na dwóch okolicznościach: 1) przejazd był wykonywany jednym pojazdem, a nie, jak twierdzą organy, dwoma pojazdami, tj. ciągnikiem samochodowym oraz naczepą ciężarową; 2) okresowe badanie techniczne pojazdu nie stwierdza zdatności pojazdu do ruchu drogowego, w związku z czym stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli z 5 lutego 2024 r. nie może być postrzegany jako delikt opisany pod lp. 9.1 załącznika nr [...] do u.t.d. Sąd stwierdził, że stanowisko skarżącego nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa, a w szczególności, w mających zastosowanie w sprawie Prawie o ruchu drogowym i u.t.d. Zgodnie z definicją z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251; ze zm.), dalej "p.r.d.", pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch. Stosownie zaś do treści art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju oraz pojazdami najmowanymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (...). Z kolei definicja zespołu pojazdów jest zawarta w art. 2 pkt 49 p.r.d. i są nim pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania. Ciągnik samochodowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy (art. 2 pkt 42a p.r.d.). Natomiast naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd (art. 2 pkt 52 p.r.d.), a przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50 p.r.d.). Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów (art. 62 ust. 4 p.r.d.). Jak wynika z akt sprawy każdy ze wskazanych powyżej pojazdów posiada swój dowód rejestracyjny (k. 11 i 12 akt adm.). Z dokumentów tych wynika, że każdy z nich miał odrębnie określony termin wykonania badania technicznego – ciągnik samochodowy 21 stycznia 2024 r., a naczepa ciężarowa 6 października 2023 r. Ponadto ciągnik samochodowy, jak i naczepa, jako dwa odrębne pojazdy, powinny posiadać aktualne odrębne okresowe badanie techniczne. Skoro zaś skarżący wykonywał przewóz drogowy zespołem pojazdów, czyli nie jednym, ale dwoma pojazdami (ciągnikiem samochodowym i naczepą), z których żaden z nich nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych, prawidłowe było nałożenie kary za ich brak w stosunku do każdego pojazdu składającego się na zespół pojazdów. Należy zatem podkreślić, że pomimo złączenia ciągnika i naczepy, to nadal w świetle prawnym są to odrębne pojazdy. Warto w tym miejscu wskazać, że w wyroku z 27 lipca 2023 r. (II GSK 532/20) NSA wyraził pogląd, że w pojęciu pojazdu mieści się również naczepa. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wyjaśnił, że jeżeli zarówno tzw. ciągnik, jak i naczepa były zarejestrowane jako odrębne pojazdy, to nie ma podstaw do zarzucenia organowi niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, dotyczących rzeczywistego charakteru połączonych elementów tego zespołu pojazdów. Status pojazdu określa bowiem dowód rejestracyjny, a nie okoliczności faktyczne dotyczące sposobu jego użytkowania (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2018 r., II GSK 1801/16). Zatem organy obu instancji właściwie nałożyły na skarżącego karę pieniężną zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 u.t.d., po 2000 zł za każdy pojazd. Sąd zauważa w tym miejscu, że bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy jest pogląd zawarty we wskazanym w skardze wyroku WSA w Poznaniu z 22 stycznia 2025 r., III SA/Po 494/24. Przede wszystkim stanowisko tam wyrażone nie wiązało sądu orzekającego w tej sprawie. Ponadto wyrok ten został wydany w innym stanie faktycznym, dotyczącym innej sprawy administracyjnej. Nie jest również prawomocny. W ocenie sądu skarżący nie ma racji również co do drugiej okoliczności czyniącej, jego zdaniem, nałożoną karę niezasadną. Wymaga wyjaśnienia, że w świetle art. 71 ust. 2 p.r.d. pojazd zdatny do ruchu to pojazd dopuszczony do ruchu. Pojazdy zostają natomiast dopuszczone do ruchu, jeżeli m.in. odpowiadają warunkom technicznym określonym w art. 66. Zgodnie z art. 66 ust. 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę; 2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych; 3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych; 4) nie powodowało niszczenia drogi; 5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu; 6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych. Zdatność pojazdu do ruchu (zgodność z warunkami technicznymi) potwierdzają natomiast badania techniczne tego pojazdu. Przepis art. 81 ust. 1 p.r.d. nakłada na właścicieli pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych, obowiązek przedstawienia każdego z ww. pojazdów do badania technicznego. W świetle art. 81 ust. 2 p.r.d. badania techniczne dzieli się zaś na: 1. badania okresowe, 2. badania dodatkowe oraz 3. badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Wszystkie trzy rodzaje badań dotyczą sprawdzenia zgodności pojazdów z warunkami technicznymi. Podział ten nie dotyczy rodzaju przeprowadzanych badań, jak chce tego skarżący, ale m.in. częstotliwości przeprowadzanych badań w zależności m.in. od rodzaju pojazdów. Podstawowym badaniem technicznym dotyczącym większości pojazdów jest badanie okresowe. Co do zasady okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie (art. 81 ust. 5 p.r.d.). Zakres przeprowadzanych badań okresowych określają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2024 r., poz. 141) wydanego na podstawie art. 81 ust. 15 p.r.d. W § 1 rozporządzenia prawodawca stwierdził, że badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w wymienionych w nim aktach prawnych (pkt 1) i ocenie prawidłowości działania pojazdu (pkt 2). Natomiast w § 2 określono zakres okresowego badania technicznego, stwierdzając, że badaniu podlega sprawność działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w tym w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska wymieniając w ust. 1 pkt 3 lit. od a) do i) poszczególne zespoły i układy podlegające badaniu związane niewątpliwie ze zdolnością pojazdu do ruchu drogowego. Badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi dotyczą zaś szczególnych sytuacji i określonych rodzajów pojazdów, np. pojazdu wyposażonego w blokadę alkoholową (art. 81 ust. 11 pkt 10 p.r.d), pojazdu zabytkowego przed pierwszą rejestracją (art. 81 ust. 11a p.r.d.), samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych (art. 81 ust. 11b p.r.d.). Z takimi pojazdami nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wymienione badania techniczne mają potwierdzać spełnianie przez pojazd określonych w przepisach warunków technicznych, a w rezultacie jego sprawność i zdatność do ruchu drogowego. Błędnie zatem wywodzi skarżący, że badania okresowe nie potwierdzają zgodności pojazdu z warunkami technicznymi określonymi w Prawie o ruchu drogowym. Z przywołanych wyżej regulacji wynika także, że istnieje wymóg posiadania przez właściciela pojazdu aktualnego badania technicznego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.