I SA/Ke 39/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.),, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 maja 2006r. A. S. zwrócił się do Urzędu Miasta K. o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł jaką uiścił w związku rejestracją samochodu Ford Eskort nr rej. [...] w dniu 27 grudnia 2005r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pobranie opłaty w wysokości 500zł nastąpiło na podstawie ustawy niezgodnej z Konstytucją RP, czego dowodem jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego bezprawność tej opłaty poprzez jej kilkukrotne zawyżenie, a co za tym idzie naruszenie prawa. Stwierdzając, że opinia Trybunału jest ostateczna i niepodważalna, a nowa wysokość opłaty wynosi 75zł, wniesiono o zwrot 425zł. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 31 maja 2006r. Prezydent Miasta K. odmówił zwrotu części opłaty w wysokości określonej we wniosku i wyjaśnił, że obowiązek pobrania przez organy rejestrujące opłaty za wydanie karty pojazdu wynika z przepisu art. 77 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wskazał jednocześnie, że organ dokonuje czynności polegającej na pobraniu opłaty, wynikającej wprost z przepisów prawa. Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04 podkreślono między innymi, że przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury, o niezgodności którego z Konstytucją RP orzekł Trybunał, traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006r.. Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 15 kwietnia 2006r., a więc na jego podstawie prawidłowo pobrana opłata nie podlega zwrotowi. Natomiast w dniu 28 marca 2006r. Minister Transportu i Budownictwa podpisał rozporządzenie, które określa nową oplatę za kartę pojazdu w wysokości 75zł. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, że na podstawie art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ , zwanej dalej ustawą P.p.s.a., przysługuje mu prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w terminie 14 dni od doręczenia pisma. W skardze wniesionej w dniu 3 lipca 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. S. powtórzył zarzuty i argumentację uzasadniającą jego wniosek o zwrot uiszczonej opłaty w części. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 31 maja 2006r. Postanowieniem z dnia 13 października 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę, gdyż skarżący nie wyczerpał trybu wymaganego przepisem art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., tzn. nie poprzedził złożenia skargi do sądu wezwaniem organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 16 października 2006r. A. S. ponownie pisemnie zwrócił się do Urzędu Miasta K. z wnioskiem o zwrot kwoty 425zł oraz 20zł kosztów sądowych z odbytej w dniu 13 października rozprawy. W piśmie tym zawarł również wniosek o przywrócenie konstytucyjnego terminu 7-dniowego do przysługującej mu, jak to określił, skargi w razie odmowy wypłacenia należnej kwoty. Postanowieniem z [...] Numer [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 58 § 1 i 2 Kpa , przywrócił A. S. termin do wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa polegającego na pobraniu opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki Ford Escord. Wniosek o przywrócenie terminu uznano za uzasadniony z uwagi na błędne pouczenie zawarte w piśmie z dnia 31 maja 2006r.o skardze do WSA, zamiast o wezwaniu o usunięcie naruszenia prawa. W związku z powyższym stwierdzono, że pismo A. S. z dnia 15 października 2006r. potraktowane zostało jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu za pośrednictwem poczty w dniu 30 listopada 2006r. Urząd Miasta K. pismem z dnia 16 listopada 2006r. poinformował zainteresowanego o załatwieniu sprawy najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy ze względu na skomplikowany charakter sprawy. Ponadto w pismie pouczono, że zgodnie z art. 53 par.2 ustawy Ppsa skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie tj. pismo z 16 października 2006r., skargę wnosi sie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa. Jako właściwy do rozpoznania skargi wskazano WSA w Kielcach. Treść przepisów: art. 35 Kpa, art. 3. art. 53, art. 52 ustawy Ppsa stanowiła załącznik do pisma. W dniu 12 grudnia 2006r. A. S.pismem zwrócił sie do Urzędu Miasta K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na pobraniu opłaty 425zł za wydanie karty pojazdu oraz o zwrot kosztów postępowania przed WSA w kwocie 20zł. Dnia 5 stycznia 2007r. doręczono A. S. pismo z dnia 18 grudnia 2006r. numer SO.I-5520-404-4/06 zawierające odmowę Prezydenta Miasta K.usunięcia naruszenia prawa, w związku z czym zainteresowany wniósł w dniu 15 stycznia 2007r. skargę do WSA w Kielcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem m.in. wydanych rozstrzygnięć administracyjnych. Wyeliminować z obrotu prawnego można rozstrzygnięcie jedynie wówczas, gdy narusza ono prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art.145 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Jednakże w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie należy powołać artykuł 58 § 1 pkt 2 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, artykuł zawierający warunki wymagane do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, który stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis ten nie pozostawia Sądowi wyboru co do oceny faktu wniesienia tego środka zaskarżenia z zachowaniem, bądź nie, terminu określonego przepsiem prawa procesowego. Tym przepisem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie jest art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiący, że w przypadku konieczności wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa , skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia odpowiedzi organu na to wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Za datę wniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa należy przyjąć dzień 16 października 2006 r., tak jak to uczynił organ w postanowieniu z dnia 14 listopada 2006 r. Należy uczynić tak z tego powodu, że gdyby uznać, że pismo wniesione 16 października 2006 r. wezwania takiego nie zawiera, niemożliwym byłoby przywrócenie terminu z uwagi na nie spełnienie przesłanki dokonania czynności równocześnie z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, przesłanki przewidzianej w art. 58 § 2 Kpa. Sześćdziesiąt dni, liczone od w/w daty 16 października 2006 r. , upłynęło 15 grudnia 2006 r. Do tego czasu organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, skoro uczynił to dopiero w dniu 5 stycznia 2007r.. A więc skargę, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 53 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało wnieść najpóźniej dnia 15 grudnia 2006 r. O przepisach tych skarżący został przez organ dostatecznie jasno poinformowany pismem z 16 listopada 2006 r.. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 2 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.